tag:blogger.com,1999:blog-19591585063678076202012-01-03T09:55:47.103+01:00* نوشته های منیره برادران * monirehbaradaran@yahoo.comمنیره برادرانnoreply@blogger.comBlogger771100tag:blogger.com,1999:blog-1959158506367807620.post-60135952029090401222012-01-03T09:46:00.006+01:002012-01-03T09:55:47.111+01:00<div style="text-align: right;"><span style="font-family:Tahoma;font-size:8pt;color:#505050;"><span dir="rtl" lang="fa"></span><br /></span> <h2> </h2> <span style="font-family:Times;font-size:85%;color:brown;"> <b>اصغر ایزدی</b> </span> <span style="font-family:Tahoma;font-size:85%;"> </span><div dir="rtl"><span style="font-family:Tahoma;font-size:85%;"><br /><span align="right" dir="rtl" style="direction:rtl;text-align:right;"> <table align="left" bgcolor="#ffffff" border="0" cellpadding="1" cellspacing="5"> <tbody><tr><td> <table align="left" bgcolor="#ffffff" border="0" cellpadding="1" cellspacing="5"> <tbody><tr><td><img alt="yade-payedar-ali-mehdi-s.jpg" src="http://www.asre-nou.net/php/images/yade-payedar-ali-mehdi-s.jpg" border="0" height="133" width="200" /> </td></tr></tbody></table></td></tr> </tbody></table><div dir="rtl" align="justify"> در روز شنبه ۷ آبان ۱۳۹۰ به مناسبت سی امین سالگرد اعدام مهدی خسرو شاهی و همزمان با روز اعدام علی مهدیزاده در ۲۸ مین سالگرد اعدام او، یک درخت آلبالو در باغ یکی از دوستان خانواده آنها در شهر فرانکفورت آلمان کاشته شد.<br /><br />این مراسم با حضور کسانی از اعضا ی خانواده آنها وبیش از۶۰ نفر از زندانیان سیاسی سابق رژیم شاه و جمهوری اسلامی و دوستان و یاران آن عزیزان که به این مراسم دعوت شده بودند برگزار شد.<br /><br />مهدی خسرو شاهی متولد ۱۳۲۵ بود. در سال ۱۳۵۰ در ارتباط با سازمان مجاهدین خلق دستگیر و به حبس ابد محکوم شد. در زندان به مارکسیسم گروید و از این سازمان جدا شد. در ۳۰ دی سال ۵۷ همراه آخرین سری زندانیان سیاسی آزاد شد. آزادی اش کوتاه بود بار دیگر در مهر ماه سال ۱۳۶۰ دستگیر شد و در ۱۵ آذر همان سال تیرباران گردید.<br /><br />علی مهدیزاده در سال ۱۳۲۴ متولد شد. سال ۱۳۵۰ همراه گروه ستاره سرخ دستگیر و به ۱۰ سال حبس محکوم شد و در پائیز سال ۵۷ همراه دیگر زندانیان سیاسی آزاد گردید. علی بار دیگر در فروردین ماه سال ۱۳۶۲ دستگیر شد و در هفتم آبان همان سال تیرباران شد.<br /><br />مهدی خسرو شاهی و علی مهدیزاده از جمله بنیان گزاران سازمان راه کارگر در سال ۱۳۵۸ بودند و در مبارزه برای آزادی و برابری و سوسیالیسم از جان خود گذشتند.<br /><br />به هنگام کاشتن درخت و درچند ساعتی که این مراسم برپا بود اندوه و هیجان شادی کاشتن درختی که نماد یاد پایدار مهدی و علی خواهد بود، بهم گره خورده بود. همچنین به فضای مراسم تنوع رنگهای زیبای درختان پائیز جلوه داده بود. همزمان با غروب شعله های آتش همه را به دور خود جمع کرد و ترانه های خاطره انگیز خوانده شد. رخشنده، همسر علی مهدی زاده با صدای گرمش و مهدی اصلانی با سه تار و صدای مهربانش و پرویز با قطعه ای از اپرای کوراغلو و شعرهایی که بهمن در طول مراسم دکلمه کرد شور دیگری به مراسم افزودند.<br /><br />در این مراسم خانواده این دو عزیز سخنان کوتاهی گفتند، این فضای باغ و کاشت درخت بود که سخن می گفت و چه زیبا.<br /><br />در سخنان کوتاهی اصغر ایزدی گفت: کاشتن این درخت آلبالو و بقای استوار آن برای ما یک مکان یادآوری است. ما آموخته ایم که هرچند این حافظه است که یادآوری را ممکن می سازد می خواهیم اما، با کاشتن این درخت در ثبت مجسم یادهایمان بکوشیم.<br /><br />با کاشتن این درخت برتعهد پایدارمان به جنبش بزرگ دادخواهی و عدالت خانواده های اعدام شدگان و ترورهای سیاسی پای می فشاریم. ما خود را درکنار و همراه مادران خاوران، خانواده های قتل های سیاسی زنجیره ای سال ۷۷ و ترور های سیاسی خارج از کشور و مادران عزادار قربانیان جنبش اعتراضی و کهریزک می دانیم و تا رسیدن به خواست این جنبش برای حقیقت و دادخواهی و عدالت از پا نخواهیم نشست.<br /><br />خواست دادخواهی و عدالت نه تنها پاسخی است به این که : " دیگرهرگز چنین مباد!" بلکه نقطه عزیمت این خواست بر این مبنا است: " نباید این جنایت علیه بشریت اتفاق می افتاد".<br /><br />رخشنده حسین پور، همسر علی مهدیزاده، در سخنان خود به فراز هائی از زندگی علی اشاره کرد.ر خشنده گفت: زمانی که در سال ۵۷ علی از زندان رهئی یافت همراه با زنده یاد دکتر غلام ابراهیم زاده به تحصن خانواده ها در کانون وکلا پیوست. سال ۶۰ کرامت متولد شد و علاقه و عشق علی به فرزندش وصف ناپذیر است، شاید می خواست عشق یک عمر پدری را در دوسال فشرده کند. کرامت را دوبار به ملاقات پدرش بردم.<br /><br />او همچنین گفت: در سال ۶۷ در تحصن و اعتصاب غذائی که برای نجات زندانیان سیاسی کرده بودیم، خبر اعدام برادرم را در آن تابستان خونین شنیدم. آنجا من ترانه ای خواندم که دوست بسیار نازنیم شهره مدیر شانه چی که در سال ۱۳۶۰ اعدام شده بود، خواندم. اینجا می خواهم آن ترانه را به یاد همه اعدام شدگان بخوانم. و این گفته علی در وصیت نامه ش برایم همواره زندگی برانگیز بوده است: "همیشه زنده ام و همیشه با شما خواهم بود".<br /><br />خواست و آرزو من هم این است که زمانی در یک دادگاه شاهد دادخواهی و عدالت باشم و علیه همه کسانی که علیه بشریت جنایت کرده اند شهادت دهم.<br /><br />رخشنده در سخنان خود بارها با نام بردن از تعدادی از اعدام شدگان یاد آنها را گرامی داشت.<br /><br />کرامت، فرزند علی مهدیزاده، با نگاهی از اندوه کوتاه سخن گفت: من دو ساله بودم که پدرم را اعدام کردند ومن هیچ خاطره ای از او بیاد نمی توانم داشته باشم. پدرم نیست اما در تمام زندگیم همواره او را در کنار خودم و دستان او را بر شانه های خود حس می کنم. زمانی که چندین سال بعد یکی از جان به دربردگان کشتار تابستان ۶۷ که در سال ۶۲ با پدرم هم سلولی بوده به دیدن من و مادرم آمد خاطره هائی از پدرم در ذهنم نقش بست. حضور همگی شما در کاشتن این درخت برای من نشانی است از یاد ماندگار پدرم. در وصیت نامه پدرم شعری از فروغ آمده است که همواره الهام بخش زندگی من بوده است: " پرواز را به خاطر بسپار/ پرنده مردنی ست" . من از بودن شما در مراسم کاشتن این درخت بسیار متشکرم.<br /><br />منیره برادران، خواهر مهدی، در سخنان کوتاه خود از شکوه زندگی برادرش یاد کرد. او گفت که هر بار در سالگرد تیرباران مهدی در سی سال گذشته حسهای متفاوتی داشته است. سالهایی افسوس خورده که چقدر آزادی برادرش از زندان کوتاه بوده است. امسال اما، حس دیگری دارد. امسال شکوه ۳۵ سال زندگی برادرش در نظرش جلوه بیشتری دارد. او گفت که تیرباران برادرش و همه اعدامهای آن دهه جنایتی بوده که دادخواهی باید در باره شان صورت گیرد ولی سوی دیگر، زیبائی زندگی برادرش و جلوه های شخصیت او مثل شجاعت، صراحت، عشق به آرمانش و انسانها و طنز زیبایش است که رد و خاطره آن می ماند.<br /><br /><img src="http://asre-nou.net/php/images/yade-payedar-ali-mehdi5.jpg" /><br /><br /><img src="http://asre-nou.net/php/images/yade-payedar-ali-mehdi1.jpg" /><br /><br /><img src="http://asre-nou.net/php/images/yade-payedar-ali-mehdi2.jpg" /><br /><br /><img src="http://asre-nou.net/php/images/yade-payedar-ali-mehdi3.jpg" /><br /><br /><img src="http://asre-nou.net/php/images/yade-payedar-ali-mehdi4.jpg" /><br /></div> </span></span></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1959158506367807620-6013595202909040122?l=monireh-baradaran.blogspot.com' alt='' /></div>منیره برادرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1959158506367807620.post-68811110798044727672011-08-24T09:45:00.002+01:002011-08-24T09:45:54.888+01:00<div style="text-align: right;"> <br /></div><div style="text-align: right;"> <br /></div><div style="text-align: right;"><h2 class="art-postheader">زندان و ادبیات</h2> <div class="datesubmitt"> یکشنبه, 05/30/1390 - 22:54 </div> <div class="art-postcontent"> <div class="art-article"><span class="print-link"><span class="print_html"><a href="http://www.radiozamaneh.com/print/content/%D8%B2%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA" title="Display a printer-friendly version of this page." class="print-page" rel="nofollow"><img src="http://www.radiozamaneh.com/sites/all/modules/print/icons/print_icon.gif" alt="نسخه قابل چاپ" title="نسخه قابل چاپ" class="print-icon print-icon-margin" height="16" width="16" />نسخه قابل چاپ</a></span></span><div class="fb-social-like-widget"><fb:like class=" fb_edge_widget_with_comment fb_iframe_widget" href="http://www.radiozamaneh.com/content/%D8%B2%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"><span><iframe src="http://www.facebook.com/plugins/like.php?action=like&amp;api_key=138240046240470&amp;channel_url=http%3A%2F%2Fstatic.ak.fbcdn.net%2Fconnect%2Fxd_proxy.php%3Fversion%3D3%23cb%3Df34f84e361dd306%26origin%3Dhttp%253A%252F%252Fwww.radiozamaneh.com%252Ff23595b2493074c%26relation%3Dparent.parent%26transport%3Dpostmessage&amp;colorscheme=light&amp;font=arial&amp;href=http%3A%2F%2Fwww.radiozamaneh.com%2Fcontent%2F%25D8%25B2%25D9%2586%25D8%25AF%25D8%25A7%25D9%2586-%25D9%2588-%25D8%25A7%25D8%25AF%25D8%25A8%25DB%258C%25D8%25A7%25D8%25AA&amp;layout=box_count&amp;locale=en_GB&amp;node_type=link&amp;sdk=joey&amp;show_faces=false&amp;width=500" class="fb_ltr" title="Like this content on Facebook." style="border: medium none; overflow: hidden; height: 60px; width: 500px;" name="f24c09790f8cdb4" id="f1f71031e80e22" scrolling="no"></iframe></span></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-tozihat"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بررسی یاد‌نگاری‌های زندانیان سیاسی و خاطرات زندان و گفت‌و‌گو با پاره‌ای از نویسندگان این کتاب‌ها در رادیو زمانه </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-bookwriter"> <div class="field-label">نویسنده: </div> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> منیره برادران </div> </div> </div> <p>وقتی که فاجعه در ابعاد شخصی در زندگی یک فرد اتفاق می‌افتد، انسان می‌خواهد فراموش کند، اما معمولاً نمی‌تواند. فاجعه اما وقتی در ابعاد تاریخی روی می‌دهد، حکومت‌ها معمولاً همه‌ی امکانات خود را به‌کار می‌گیرند که مردم از ابعاد آن به‌درستی مطلع نشوند و آن را در میان گرفتاری‌های زندگی روزانه به فراموشی بسپرند.</p> <p>مشکل اینجاست که بدون بازنگری در گذشته و بررسی همه‌جانبه فجایع تاریخی مانند قتل عام یهودیان در آلمان نازی (هولوکاست) یا قتل عام زندانیان سیاسی در حکومت‌های نظامی (آرژانتین) و قتل عام زندانیان در دیکتاتوری‌های مذهبی (قتل عام زندانیان سیاسی در ایران)، یا کشتارهای قومی (جنگ بالکان و قتل عام مسلمانان بوسنی)، یا قتل عام زندانیان در حکومت‌های استبدادی و ایدئولوژیک (گولاک در زمان استالین)، هیچ تضمینی وجود ندارد که آن فاجعه در ابعادی چه بسا وسیع‌تر در آینده تکرار نشود. یادنگاری‌ها و خاطرات زندانیان سیاسی در سال‌های دهه‌ ۶۰ خورشیدی و بازماندگان آن کشتار خونین دقیقاً در متن بازنگری گذشته اهمیت دارد. <br /> </p> <blockquote><p><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/monbar02.jpg" align="middle" height="250" width="200" />منیره برادران، نویسنده «حقیقت ساده» از نخستین یادنگاری‌های زندان و پدیدآورنده‌ی مجموعه ادبیات زندان در دفتر خاک، رادیو زمانه</p> </blockquote> <p>اکنون بیش از یک دهه است که بازماندگان فاجعه‌ کشتار زندانیان در سال‌های ۱۳۶۰ در زندان‌های جمهوری اسلامی ایران با انتشار کتاب‌هایی ابعاد این فاجعه را به شکل‌های گوناگون و از منظرهای متفاوت بررسیده و آشکار کرده‌اند. «ادبیات زندان» اکنون یک گونه‌ ادبی در گستره ادبیات معاصر ایران به شمار می‌آید. این آثار نه تنها از نظر تاریخی و سیاسی اهمیت دارند، بلکه برخی از کتاب‌های خاطرات زندان از نظر ادبی هم قابل تأمل‌اند. <br /> </p> <p>در مجموعه برنامه‌های «زندان و ادبیات» در رادیو زمانه، منیره برادران، نویسنده کتاب «حقیقت ساده» و از نخستین نمونه‌های موفق یادنگاری‌های زندان، گزیده‌ای از بهترین آثار «ادبیات زندان» را معرفی کرده و با نویسنده گفت‌و‌گوهایی انجام داده است. این مجموعه که نخستین بخش آن در چهاردهم اسفند ماه در «دفتر خاک» منتشر شد، اکنون به شکل یک کتاب در اختیار خوانندگان رادیو زمانه قرار دارد.</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p><strong>مقدمه <br /></strong></p> <p> </p> <p>منیره برادران- در سال‌های اخیر انتشار گسترده کتاب‌های خاطرات زندان، گزارش، شعر، داستان و کارهاى پژوهشى درباره زندان، مقوله‌ای به نام ادبیات زندان را در ادبیات ما در تبعید گشوده است. این موضوع از یک‌سو از واقعیت تراژیک حضور گستردهٔ زندان و سرکوب در جامعه حکایت دارد از سوی دیگر اما، نشان اعتراض به زندان و نظام زندانبان است. </p> <p> </p> <blockquote><p><img alt="" src="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/sites/default/files/imagecache/maghaleh_image/mbaradaran01.jpg" align="middle" height="130" width="200" />از نقاشی‌های سودابه اردوان در زندان. یک زندانی که تلاش می‌کند با نقاشی‌هایش زندان را تحمل‌پذیر کند</p> </blockquote> <p> </p> <p>این نظام می‌خواهد که زندان پر رمز و راز بماند. مردم باید حضور ارعاب‌برانگیز زندان را حس کنند ولی آنچه آنجا می‌گذرد، باید پوشیده بماند و فراموش شود. نوشتن از زندان شکستن سکوت و دشمن سیاست فراموشى و تحریف تاریخ است. مقاومتی است در برابر حکومت استبدادی.</p> <p><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/03/05/2277" rel="nofollow">نگاهی به موضوع ادبیات زندان، منیره برادران</a> <br /><a href="http://radiozamaneh.com/culture/khaak/2011/03/12/2462" rel="nofollow">خاطرات زندان در سال‌های دهه‌ی 60، منیره برادران</a> <br /> </p> <p> </p> <p> </p> <p><strong>سودابه ارغوان و زندان‌نگاره‌هایش</strong></p> <p> </p> <p>منیره برادران ـ آنچه کتاب «یادنگاره‌های زندان» را از سایر کتاب‌های خاطرات زندان متمایز می‌کند، پرداخت تصویری از زندان است. بیشتر این نقاشی‌ها را سودابه در زندان کشیده است. نقاشی‌ها و مجسمه‌های دیگری هم هستند که بیرون از زندان بازسازی شده‌اند. سودابه در کنار این تصویر‌ها خاطرات خود را بازگو می‌کند. تصویر و نوشتار همدیگر را تکمیل می‌کنند.</p> <p><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/03/19/2631" rel="nofollow">نقاش زندان</a> <br /><a href="http://radiozamaneh.com/culture/khaak/2011/03/26/2806" rel="nofollow">بازآفرینی گذشته و برون‌رفت از دور باطل خشونت، گفت‌و گو با سودابه اردوان</a> <br /> </p> <p><strong>حسن درویش و «هنوز قصه بر یاد است» <br /></strong></p> <p> </p> <p>منیره برادران ـ «لحظه‌ای سرم را برگرداندم. هفت - هشت نفر مسلح روبروی هم جلوی در مینی‌بوس ایستاده بودند و کوچه‌ای باز کرده بودند تا دخترها یک به یک پس از پیاده شدن از میان آن عبور کنند. دقایقی بعد وقتی سربرگرداندم، دیدم چشم‌هایشان با پارچه بسته است و در حالی‌که با یک دست از کیف و کتاب خود مواظبت می‌کنند، دست دیگر را روی شانه نفر جلوی خود قرار داده‌اند. بعضی‌هاشان لبخندی به لب داشتند. شاید هنوز متوجه نشده بودند که ماجرا از چه قرار است. پس از چندی صدای هق هق گریه بلند شد...» ص۷۴</p> <p> </p> <p>این صحنه‌ای است از دستگیری گروهی از دختربچه‌های یک مدرسه راهنمائی، که بعد از پیاده کردن آن‌ها از مینی‌بوس، هفت- هشت مرد مسلح آن‌ها را به زندان هدایت می‌کنند. حسن درویش در راهروی زندان کمیته مرکزی مشهد شاهد آن بوده و در کتابش «و هنوز قصه بر یاد است» آورده است. این کتاب روایتی است از زندان‌های مشهد در فاصله سال‌های ۱۳۶۰تا ۱۳۶۲. راوی، که نام حسن درویش را بر خود نهاده است، زندان را در یکی از سیاه‌ترین دوره‌های تاریخ کشورمان نشان داده است.</p> <p> </p> <p><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/04/02/2938" rel="nofollow">به دیگران بگویید که با ما چه کردند</a> <br /><a href="http://www.radiozamaneh.com/node/3116" rel="nofollow">فجایع سال‌های دهه ۶۰ هرگز فراموش نخواهد شد، گفت‌و گو با حسن درویش</a> <br /> </p> <p><strong>شهرنوش پارسی‌پور و «خاطرات زندان» <br /></strong></p> <p> </p> <p>منیره برادران ـ زندان چهارراه قشرهای مختلف جامعه است. این واقعیت در زندان‌های سیاسی سال‌های اول انقلاب مصداق بیشتری داشت. در پائیز سال ۱۳۶۰ در اتاقی بودم که ترکیب بسیار ناهمگونی داشت: زن مالکی به خاطر شکایت روستائیان، همسر یک وزیر سابق، زنی تحصیل‌کرده آمریکا به اتهام همکاری با کانال تلویزیونی سی ان ان، زنان مسنی به خاطر فرزندان انقلابی‌شان و نیز دختران نوجوان محصلی که به خاطر هواداری از سازمان مجاهدین یا سازمان‌های چپ دستگیر شده بودند. زندان به شهر کوچکی می‌مانست که فقیر و غنی، روشنفکر و بیسواد، پیر و جوان را یک‌جا گرد آورده بود. مرز‌ها نه طبقاتی، که سیاسی بودند: مرز بین زندانیان مقاوم و تواب‌ها و بین گروه‌های سیاسی مختلف.</p> <p> </p> <p>شهرنوش پارسی‌پور در کتاب «خاطرات زندان» می‌نویسد که برای نخستین بار در زندان فرصت دیدن مجاهدین را داشته است. چه بسا آن‌ها هم برای اولین بار با یک نویسنده و روشنفکر آشنا می‌شدند. پارسی‌پور در تابستان ۱۳۶۰ دستگیر شد و چهار سال و هفت ماه و هفت روز را بدون اتهام مشخصی در زندان و در بندهای تنبیهی گذراند.</p> <p> </p> <p><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/04/16/3281" rel="nofollow">نویسنده‌ای در زندان</a> <br /><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/04/23/3453" rel="nofollow">تصویر زندان در طوبا و معنای شب، گفت وگو با شهرنوش‌پارسی‌‌پور</a> <br /> </p> <p><strong>احمد موسوی و «شب بخیر رفیق!» <br /></strong></p> <p> </p> <p>منیره برادران - احمد موسوی برای بار اول در تیر ماه ۱۳۶۰ در انزلی دستگیر می‌شود. بخت با اوست و پس از دو هفته آزاد می‌شود. ولی عمر این آزادی کوتاه است. در اسفند‌‌ همان سال پای او دوباره به زندان کشیده می‌شود و این‌بار به ده سال زندان محکوم می‌شود. فعالیت سیاسی او در ارتباط با سازمان چریک‌های فدائی خلق/اقلیت است.</p> <blockquote><p><img alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/imagecache/maghaleh_image/baramo01.jpg" align="middle" height="130" width="200" />شب بخیر رفیق!</p> </blockquote> <p>پس از پایان محکومیتش در زمستان سال ۱۳۷۰ از زندان رشت آزاد می‌گردد. او زندان دهه ۶۰ را به تمامی زیسته، زندان‌ها و بندهای مختلف رشت، لاهیجان، چالوس، انزلی و قزل حصار را پشت سر گذاشته، حوادث بسیاری را دیده و اعدام هم‌بندانش را شاهد بوده است. رفتن بی‌بازگشت دو نوجوان همبندی‌اش، مهدی دانیالی و اردشیر خیرآبادی، اولین برخورد او با اعدام بود.</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p><a href="http://www.radiozamaneh.com/culture/khaak/2011/05/01/3673" rel="nofollow">سفر در زندان‌ها</a> <br /><a href="http://radiozamaneh.com/node/3810" rel="nofollow">اشک‌هایم روی کاغذ می‌ریخت، گفت‌وگو با احمد موسوی</a> <br /> </p> <p><strong>فریبا ثابت و «یادهای زندان» <br /></strong></p> <p> </p> <p>منیره برادران - فریبا ثابت کتاب «یادهای زندان» را با شعر شفیعی کدکنی، که بر دیوار سلولش حک شده بود، آغاز می‌کند. این کتاب روایت هفت سال زندگی در زندان‌های جمهوری اسلامی است و در دو جلد منتشر شده است.</p> <p> </p> <p>جلد اول کتاب با نام مستعار ف ـ آزاد در سال ۱۳۷۶ و جلد دوم هفت سال پس از جلد اول منتشر شده است. در جلد دوم با نام واقعی راوی- فریبا ثابت- آشنا می‌شویم. <br /> </p> <p><a href="http://radiozamaneh.com/node/3945" rel="nofollow">به شکوفه‌ها، به باران برسان سلام ما را</a> <br /><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/05/21/4130" rel="nofollow">نوشتن صراحت می‌خواهد، گفت‌و‌گو با فریبا ثابت</a> <br /> </p> <p><strong>ایرج مصداقی و «نه زیستن، نه مرگ» <br /></strong></p> <p> </p> <p>منیره برادران – کتاب‌های خاطرات زندان در خدمت مستند کردن وقایع زندان و رویدادهای تاریخی، روشن شدن حقیقت و دادخواهی در جامعه سهمی بزرگ ایفا می‌کنند. نقش «نه زیستن، نه مرگ» نوشته‌ی ایرج مصداقی در این فرآیند (پروسه) فرا‌تر از سهم یک کتاب خاطرات است. خاطرات زندان که در تلفیقی از خاطره‌نویسی و گزارش به قلم درآمده، نه تنها در خدمت این تلاش‌ها، بلکه خود مستقلاً وارد آن عرصه‌ها شده است. مقدم بر اینها همه، در عرصه‌ی تاریخ‌نویسی تلاش ایرج مصداقی درخشان است، او تاریخی را که به‌شدت سانسور و تحریف شده و همچنان تحریف و سانسور می‌شود، تاریخی را که خیلی‌ها از مکتوب شدن و راست نوشته شدن آن هراس دارند، بازنویسی می‌کند.</p> <p> </p> <p>«نه زیستن، نه مرگ» نوشته‌ی ایرج مصداقی حاصل مشاهدات نویسنده از ده سال زندان، در فاصله‌ی بین سال‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۷۰، سیاه‌ترین دوره‌ای که تاریخ زندان‌های کشور ما دست‌کم در صد سال گذشته به خود دیده و پژوهش در آن دوره است. «نه زیستن، نه مرگ» در چهار جلد منتشر شده و هر جلد با عنوانی مشخص می‌شود، عنوان‌هایی شاعرانه و پر رمز: غروب سپیده، اندوه ققنوس‌ها، تمشک‌های ناآرام و تا</p> <p> </p> <p><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/05/28/4289" rel="nofollow"> پیکار با تباهی، بخش نخست </a> <br /><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/06/04/4421" rel="nofollow">پیکار با تباهی، بخش دوم</a> <br /><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/06/12/4630" rel="nofollow">از گذشته‌ام فرار نکرده‌ام، گفت‌وگو با ایرج مصداقی</a> <br /> </p> <p><strong>مهدی اصلانی و »کلاغ و گل سرخ» <br /></strong></p> <p> </p> <p>منیره برادران - مهدی اصلانی برای کتاب «زندان‌نگاری» (۱) خویش عنوان «کلاغ و گل سرخ»، نام تابلویی از علیرضا اسپهبد را برگزیده است. بر روی جلد کتاب تصویر بازسازی شده این نقاشی قرار دارد و بهروز شیدا در پیشگفتار راز اسطوره‌ی «کلاغ و گل سرخ» را شرح می‌دهد.</p> <p> </p> <p>مهدی اصلانی از زمستان ۱۳۶۳ که در ارتباط با جریان فدائیان خلق/ ۱۶ آذر دستگیر شد تا زمان آزادی در اسفند ۱۳۶۷ ساکن بندهای مختلف در زندان‌های تهران و کرج بوده و حوادث دردناکی را تجربه کرده است. اصلانی پیش از پرداختن به این تجربه‌ها، ابتدا خود را به ما می‌نمایاند و از زندگی و فعالیت‌های سیاسی‌اش پیش از زندان می‌نویسد و به‌طور گذرا با نقل چند خاطره ما را با خانه و محله‌ی کودکی و جوانی‌اش، سه راه اکبرآباد، آشنا می‌کند. با وارد شدن به عرصه‌ی فعالیت سیاسی و سازمان محبوب یا خانه‌ی دوم راوی، یاد‌ها بسط می‌یابند. این دوران گرچه بخش کوتاهی از زندگی او را تشکیل می‌دهد، ولی سرنوشت و آینده او را رقم می‌زند.</p> <p> </p> <p><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/06/18/4806" rel="nofollow">کلاغ، خبررسان حقیقت تلخ</a> <br /><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/06/25/4920" rel="nofollow">حکایت شب‌های هزار بار مردن، گفت‌و‌گو با مهدی اصلانی</a> <br /> </p> <p><strong>عفت ماهباز و «فراموشم مکن» <br /></strong></p> <p> </p> <p>«فراموشم مکن» عنوان کتاب زندان‌نگاری عفت ماهباز، نام گلی است که تمنا و انتظار عاشق از معشوق را تداعی می‌کند. ولی این دو واژه‌ی آشنا بر روی جلد کتاب خاطرات زندان، تمنائی است فرا‌تر از رابطه‌ی دو فرد، انتظاری است از همه‌ی ما که فراموششان نکنیم.</p> <p> </p> <p>«می‌نویسم تا بخشی از بار سنگینی که بر دوش دارم بر زمین بگذارم. می‌نویسم از زخم‌ها و درد‌ها و شکنجه‌های روحی و روانی رفته بر انسان‌ها تا فراموش نشوند.» (ص۷) <br /> </p> <blockquote><p><img alt="" src="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/sites/default/files/imagecache/maghaleh_image/baradmaheffm01.jpg" align="middle" height="134" width="200" />عفت ماهباز: زندانی عاشق و عشق از دست رفته</p> </blockquote> <p>زیر عنوان و روی جلد کتاب عکس راوی را می‌بینیم در کنار همسرش، نشسته دور یک سفره، سفره‌ای ساده در اتاقی نسبتاً خالی. کتاب را نخوانده، می‌دانیم که این سفره دیگر هرگز گسترده نخواهد شد. <br />به‌رغم اختلاف در دیدگاه‌ها، سرگذشت‌های نسل راوی به‌هم شباهت دارند. دربدری‌های قبل از دستگیری، شکنجه و تنبیه‌های پایان‌ناپذیر و سایه‌ی اعدام پس از دستگیری. اعدام برادر و همسر، حد شلاق به جرم نخواندن نماز، بندهای دربسته و انفرادی‌ها، از تجربه‌های عفت ماهباز بوده است.</p> <p> </p> <p><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/07/02/5116" rel="nofollow">فراموشم مکن</a> <br /><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/07/09/5277" rel="nofollow">دنیا کوچک شده بود، گفت‌وگو با عفت ماهباز</a> <br /> </p> <p><strong>محمد جعفری و «اوین، گاهنامه‌ی پنج سال و اندی» <br /></strong></p> <p> </p> <p>منیره برادران - «اوین، گاهنامه پنج سال و اندی»، جلد اول زندان‌نگاری محمد جعفری است که به حوادثی که در زندان بر وی گذشت، می‌پردازد و جلد دوم با عنوان جامعه‌شناسی زندانی و زندانبان به‌طور عام سیستم زندانه‌ای سیاسی تاریخ معاصر ایران را در نظر دارد. از آنجا که تمرکز این سلسله‌نوشته‌ها بر روی خاطره‌نویسی زندان قرار دارد، در اینجا به بررسی جلد اول اکتفا می‌کنم.</p> <p> </p> <p>محمد جعفری، مدیر مسئول روزنامه انقلاب اسلامی، روز ۲۱ خرداد ۱۳۶۰ در کرمانشاه دستگیر و به تهران منتقل می‌گردد و به مدت پنج سال و اندی «خانه‌به‌دوش» زندان‌ها و بندهای مختلف می‌شود: از بازداشتگاه کمیته مشترک (زندان توحید) که حالا به موزه عبرت تبدیل شده، تا اوین و قزل‌حصار. در کتابش، او در هر جابه‌جایی، زندان، بند و سلول خود را با دقت شرح می‌دهد و حتی شماره‌ی سلولش را به‌یاد می‌آورد و در مواردی هم‌بندی‌هایش را هم با نام برمی‌شمرد. راوی با دقت و جزئیات بیشتری از موقعیت پرونده، بازجوئی‌ها و دادگاه خود می‌نویسد. این‌ها برای درست‌نویسی تاریخ کشورمان اهمیت فراوانی دارد.</p> <p> </p> <p><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/07/16/5455" rel="nofollow">جرم، مدیر مسئول روزنامه انقلاب اسلامی</a> <br /><a href="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/culture/khaak/2011/07/23/5610" rel="nofollow">تاریخ را آن‌گونه که روی داده به یاد آوریم، گفت‌و گو با محمد جعفری</a></p></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1959158506367807620-6881111079804472767?l=monireh-baradaran.blogspot.com' alt='' /></div>منیره برادرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1959158506367807620.post-39271447518232521462010-12-07T00:50:00.003+01:002010-12-07T01:10:35.273+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_BLkBMSeWbSI/TP133ni8evI/AAAAAAAAAB4/OoScNJMiJfQ/s1600/khosroshaahi%2Bbaraadaraan%2B%2Bmehdi.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 212px; FLOAT: left; HEIGHT: 253px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547722113382382322" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_BLkBMSeWbSI/TP133ni8evI/AAAAAAAAAB4/OoScNJMiJfQ/s320/khosroshaahi%2Bbaraadaraan%2B%2Bmehdi.jpg" /></a><br /><div align="right"><span style="font-size:130%;">شاید شما هم او را بشناسید؟ برادرم، مهدی برادران خسروشاهی را می گویم. در تبریز متولد شد در محله مقصودیه. هم محله ایها و هم مدرسه ای ها باید مهدی، آن پسرک بازیگوش را یادشان باشد. شاید اگر عکسش را ببینید یادتان بیاید. در دبستان رشدیه و بعد در دبیرستان فردوسی درس خواند. حتما از کتابفروشی شمس، کتاب هم قرض می کرده است.<br />از سال ۴۳ به بعد رد او را در تهران بگیرید. دانشجوی پلی تکنیک شد در رشته برق. یادتان هست؟ اهل کشتی و کوهنوردی هم بود. یک بار هم از کوه پرت شد و زخمی به خانه آمد. اینکه همه خوشحال بودیم بلائی سرش نیامده، جای خود. ولی من بیشتر از بقیه خوشحال بودم چون چند روزی در خانه ماند و گذاشت که من، خواهر کوچکش، مراقبتش کنم.<br />مهدی کارمند هم بود. کارمند شرکت تیدی که در چهار راه شاه بود. آن موقع هنوز «فروشگاه بزرگ» در آنجا دایر نشده بود. فروشگاه فردوسی هنوز بی رقیب بود. فکر کنم بطور نیمه وقت در بخش حسابداری آن شرکت کار می کرد. بعدها که فعالیتهای سیاسی اش بیشتر شده بود، همین نیم وقت را هم نیم تر کرد ولی در دل کارکنان آنقدر جا داشت، که کسی به روی خود نیاورد. روسا هم از آشنایان دور خانوادگی بودند.<br />مهدی بود که کتاب خواندن را برایم اجباری کرد. این سختگیری محدود به خواندن نماند. مقرر کرده بود که بعد از خواندن هر کتاب نظرم را در باره اش بنویسم. یک جمله هم نمی توانستم بنویسم آن هم به زبان فارسی. آنقدر بهانه آوردم تا آخر سر رضایت داد که خلاصه کتاب و نظرم را بطور شفاهی بیان کنم. در مورد کتابهای صمد بهرنگی سختگیری اش بیشتر بود.<br />برایم معلم زندگی و مبارزه بود. این آخرین جمله ای بود که به او گفتم. روزی که در آن پائیز ۶۰ به اوین منتقل می شدیم. اینها را در «حقیقت ساده» نوشته ام. و آنجا نوشته ام که در آن شب ۱۵ آذر ۶۰ ساعت ۸ و ۳۰ دقیقه در پشت بند ما که۲۴۰ اوین بود، کوهی از آهن یکجا فروریخت. آن صدای رگبار بود و بعد صدای تک تیرها بود، شمردیم تا ۸۶.<br />اما داشتم از زندگی مهدی می نوشتم که شب ۱۵ آذر یکباره آمد و نشست در لابلای یادها. مهدی ۳۶ سال زندگی کرد. به انسانها عشق ورزید، عاشق شد، سر بسر همه گذاشت، خندید، اشک هم ریخت- گریه اش را در مرگ پدر و بعد مرگ مادر دیدم. مبارزه کرد، وقتی در شهریور ۵۰ دستگیر شد، از اعضای سازمان مجاهدین خلق بود. ولی بعدها در زندان به مارکسیسم گروید. هفت سال و پنج ماه در زندان بود. همبندی هایش در زندانهای تهران و عادل آباد شیراز او را بیاد دارند. محکوم به حبس ابد بود و ۳۰ دی ۱۳۵۷ جزو آخرین سری زندانیان سیاسی بود که آزاد شد. جلوی زندان قصر ده ها هزار نفر از او و یارانش با حلقه های گل استقبال کردند. من آنجا نبودم. مادران و خانواده های زندانیان سیاسی از یک هفته پیش برای آزادی آخرین گروه از زندانیان در طبقه سوم کاخ دادگستری تحصن کرده بودند. من با آنها بودم. ما در آنجا منتظرشان بودیم. من بالای پله های گردان کاخ دادگستری ایستاده بودم و زندانیانی را که از پله ها بالا می آمدند، تماشا می کردم و منتظر او بودم. بالاخره برادر من هم رسید. دیدم که تند و شتابان از پله ها بالا می آید. لباس زندان به تن نداشت و حلقه گل در گردنش درهم ریخته بود.<br />بعد از انقلاب ۵۷ به همراه دیگر دوستان همبندی اش سازمان راه کارگر را بنیاد نهاد. وقتی که با انقلاب، دانشگاه ها آزاد شد او به دانشکده پلی تکنیک بازگشت. عمر آزادی دانشگاه ها کوتاه بود مثل آزادی خودش. کسانی که به بستن دانشگاه ها در بهار ۵۹ اعتراض کردند و در دانشگاه تهران بست نشستند باید برادرم را بیاد داشته باشند. می دانم- زخمم را تازه نکنید. شاهدان زیادی نمانده اند. خیلی ها را جمهوری اسلامی اعدام کرد.<br />آزادی اش کوتاه بود. دو سال و نه ماه. جایش همه جا خالی است حتی در این کشور آلمان که هیچوقت نبوده است. و من حالا دلم به این خوش است که مهدی خسروشاهی آنگونه زیست که خود می خواست، دلم به این خوش است که از زندگی کوتاهش ردی پرافتخار بر جا گذاشت</span>.</div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1959158506367807620-3927144751823252146?l=monireh-baradaran.blogspot.com' alt='' /></div>منیره برادرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1959158506367807620.post-40411514036091324472010-12-07T00:26:00.007+01:002010-12-07T13:35:19.359+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_BLkBMSeWbSI/TP4p941BUyI/AAAAAAAAACA/H3eoVV1aeLo/s1600/cheheltan-cover.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 203px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_BLkBMSeWbSI/TP4p941BUyI/AAAAAAAAACA/H3eoVV1aeLo/s320/cheheltan-cover.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547917934170559266" border="0" /></a><br /><div align="right"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">(برای رادیو زمانه)</span></div><div align="right"></div><div align="right">رمان تهران خیابان انقلاب</div><div align="right">Teheran REVOLUTIONSTRASSE </div><div align="right">اثر امیرحسن چهلتن، برای نخستین بار در نوامبر ۲۰۰۹ به زبان آلمانی، با ترجمه‌ی سوزان باغستانی و توسط نشرپ.کیرشهایم</div><div align="right">P. KirchheimVerlag </div><div align="right">.منتشر شده است</div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">در اتاقی در زیرزمین یک کلینیک دکتر فتاح پرده‌ی بکارت شهرزاد را «می دوزد». شهرزاد آرام و ساکت خوابیده است. او در مقابل زخم زبان دکتر محجوبانه سرش را پائین می اندازد و به سؤال‌های وقیح او جواب نمی‌دهد. بیرون اتاق، مهری، مادر شهرزاد و دوستش بتول، که به یاری او هزینه‌ی هنگفت این عمل جراحی ساده تهیه شده، نشسته‌اند.<br /></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">رمان «تهران خیابان انقلاب» با این صحنه آغاز می‌شود و تا پایانی تراژیک ما را مشتاقانه به دنبال خود می‌کشد. بعد از این آشنائی ناخوشایند دکتر فتاح به شهرزاد دل می‌بندد. ولی عشق او از جنس دوست داشتن معشوق نیست. مهم نیست که شهرزاد چه می‌خواهد. با لحنی آمرانه از شهرزاد می‌خواهد که زن او شود: «می‌خواهم با من باشی!» از او خواستگاری می‌کند ولی نیشی در لحن گفتار او نهفته است که مهری، مادر شهرزاد را نگران می‌کند. فتاح مال و قدرتش را به رخ می کشد و با طعن و تحقیر و اشاره به بکارت دست‌خورده‌ی شهرزاد خود را ناجی مادر و دختر می‌داند.<br /></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">فتاح وقتی از وجود خواستگار دیگری، که شهرزاد به او تمایل دارد، مطلع می‌شود، خود را عقب نمی‌کشد و حتی در به‌دست آوردن دختر مصرتر می‌ماند. صبح یک روز شهرزاد را سر راه مدرسه‌ی خیاطی با اصراری آزاردهنده سوار اتوموبیل خود می‌کند و به خانه‌اش در الهیه می‌برد. در آنجا به او تجاوز می‌کند. اشک و مقاومت شهرزاد او را متوجه زشتی عملش نمی‌کند، بلکه حتی حریص‌ترش می‌سازد. چشم‌های نمدار دخترک او را بیشتر دگرگون و دیوانه می‌کند. فتاح از قبل خدماتی که در کمیته‌ها و سرکوب مخالفان در سال‌های اول انقلاب داشته، به پول و مقامی رسیده است. مأموریت‌ها داشته و تیرخلاص‌زن اوین هم بوده است.<br />خواستگار دیگر شهرزاد مصطفی است، جوانی که به‌خاطر ظاهر ساده‌ی خود و خانواده‌اش در نظر مهری فرد مناسب‌تری است. ولی این جوان ساده و به‌گمان مهری « کسی از خودمان»، بازجو و شکنجه‌گر اوین است. با چهره‌ی واقعی مصطفی در زندان آشنا می‌شویم، جائی که به برکت شلاقش از قدرتی نامحدود برخوردار است. عشق برای مصطفی چه مفهومی دارد؟ تنها راهی که برای به‌دست آوردن شهرزاد به فکرش می‌رسد، دستگیری اوست. اوین قلمرو قدرت اوست، می‌تواند از آنجا او را فراری دهد و به جائی برد که از دست فتاح در امان باشند. شهرزاد می‌داند که «جای دیگری وجود ندارد. ما را خواهند یافت.»<br /></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">در پایان داستان مصطفی درمی‌یابد که اوین فقط برای او قلمرو قدرت‌نمائی پلید نیست. اوین مردان دیگری هم دارد که در شرارت گاه همدیگر را زیرمی‌گیرند. مصطفی وقتی سحرگاه روز پس از دستگیری شهرزاد برای ربودن او به اوین می‌رود، می‌شنود که شب پیش او را اعدام کرده‌اند. آتشی که او در ساختن‌اش سهیم بوده، دامن خود او را می‌گیرد.<br /><strong></strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><span style="font-size:180%;"><br />اوین</span><br /></strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">به همراه کرامت و مصطفی وارد اوین می‌شویم. محوطه اوین با درخت و گیاه مزین است و ساختمان‌هایش تمیز. اوین را اما باید در بندها و سلول‌هایش دید. کرامت با حسرت از روزهائی یاد می‌کند که بندها پر از زندانی بود که حالا خالی مانده‌اند. ولی اوین بی‌زندانی سیاسی هیچوقت وجود نداشته است. منیژه آنجاست در یکی از سلول‌ها، که شکنجه بر او کارگر نیفتاده و حرف نزده است. کرامت منیژه را زیر مشت و لگد می‌گیرد و مصطفی را سرزنش می‌کند که بعد از این همه سال کارش را خوب یاد نگرفته و نتوانسته زندانی را به‌حرف آورد. پس از او نوبت مصطفی است که حرص و کینه‌اش را بر سر دختر خالی کند. منیژه کیست؟ نمی‌دانیم. ولی نگاه دختر را می‌بینیم که با خشم و نفرت به کرامت دوخته شده است. دختر زخمی و خسته برای لحظه‌ای ته‌مانده‌ی انرژی‌اش را یک‌جا در نگاهش ریخته است.<br /></span></div><div align="right"><strong><span style="font-size:180%;">چهره‌های حکومت اسلامی<br /></span></strong></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">کرامت، فتاح، عزیز، ماشاالله، حاجی، مصطفی و حسن خانم همگی چهره‌ی حکومت اسلامی هستند. تسبیح می‌چرخانند، زبانشان با خودی‌ها چاپلوسانه است و با غیرخودی کینه‌ورز و تهدید‌آمیز. در هر دو حال اما، ریاکارانه. اهل سنت‌های خرافی هستند و برای تصمیم‌گیری‌ها سراغ استخاره می‌روند. اکثرشان از قبل سرکوب مخالفان به ثروت و مقامی رسیده‌اند که خوابش را هم نمی‌دیده اند. فتاح شاگرد یک دکان مشروب‌فروشی بود که رئیسش همیشه او را تحقیر کرده و به او درکونی زده است. وقتی هجوم به مشروب‌فروشی‌ها شروع می‌شود، فتاح در صف مقدم حمله‌کنندگان ایستاده است. سپس از بیمارستان سردرمی‌آورد. اول نظافت‌چی است ولی در بلبشوی انقلاب کمک‌پرستار می‌گردد، بدون آنکه مدرکی داشته باشد. مدتی راننده‌ی مسئولان شناسائی اشیا عتیقه است، این‌بار هم بدون گواهی‌نامه رانندگی. سر از کمیته‌ها و اوین درمی‌آورد و مأمور اعدام می‌گردد. این یکی، دیگر به مدرک نیاز ندارد. اوین سکوی پرش او می‌شود. شاید هم به پاداش خدمت در زندان است که «دکتر» می‌شود؟ حالا ده سال و اندی بعد از انقلاب، او صاحب چندین خانه و ویلا است و سهامدار بورس. کلینیکی که در آن چندین پزشک و پرستار زیردست او کار می‌کنند و در زیرزمین آن بکارت دختران به آنها برگردانده می‌شود، تنها بخش کوچکی از ثروت او محسوب می‌شود.<br /></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">ماشاالله، همدست سابق فتاح در کمیته‌ها، امروز در بازار حجره فرش‌فروشی دارد که بهایش سر به میلیون‌ها می‌زند. در اتاقک پشت این حجره که ماشاالله تسبیح به‌دست و شکرگویان معامله‌های گوناگونی را راه می‌اندازد، تنها یک میز کهنه و چند صندلی کثیف اساس آن را تشکیل می‌دهند. عزیز، همدست دیگر فتاح به خود می‌بالد که حالا دیگر مأموریت‌های خارج می‌گیرد. هیجان قتل مخالفان برای او مثل فیلم‌های مهیج است.فتاح، عزیز و کرامت همپالکی‌های دیروز در کمیته‌ها و بگیر و ببندها، برای دیدار همدیگر در سونا قرارهای هفتگی دارند. حاجی رئیس آنهاست که معمولاً اندکی دیرتر از کابین بیرون می‌آید تا آنها فرصت نوشیدن ودکا را دور از چشم او داشته باشند. خالکوبی‌های سال‌های جوانی هنوز بر بازوهای حاجی به‌یادگار مانده است: تاج، زنی با موهای فردار و جمله‌ای در وصف بی‌وفائی یار. حاجی می‌آید تا چند کلمه‌ای درباره‌ی جنبه دینی مأموریت‌های آنها بگوید و تسلی‌شان دهد.<br /></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">حسن خانم، پدرخوانده‌ی فتاح قبل از انقلاب اهل گود و زورخانه و همدست شعبان بی‌مخ بوده است. وقتی می‌شنود که شعبان برای پذیرائی از جینا لولو زیرپایش فرش پهن کرده، از او جدا می‌شود و باشگاه خود را دایر می‌کند. او با برپائی تکیه‌های عزاداری به صف حزب‌اللهی که خود را برای آینده تدارک می‌بیند، می‌پیوندد. بعد از انقلاب یک حزب‌اللهی تمام‌وقت و حرفه‌ای می‌شود. هرجا ناآرامی هست، در کردستان، در ترکمن صحرا، یا جائی دیگر، حسن خانم آنجا حضور دارد. خود را فردین و بهروز وثوقی و کیمیائی می‌بیند، قهرمان‌های فیلم‌های جوانی‌اش که حالا از سالن‌های تاریک سینما راهی خیابان شده بودند. بر بازوهای او هم تاج و اژدها و زنی با موهای فردار خالکوبی شده‌اند.</span></div><span style="font-size:130%;"><div align="right"><br /><strong><span style="font-size:180%;">«زهرا خانم» چماق به‌دست<br /></span></strong>فخری مادر فتاح و همسر حسن خانم چهره‌ی دیگر حزب‌الله است. او در گذشته ناملایمتی زیاد دیده است. دختربچه‌ای بیش نبوده که فریب راننده‌ای را می‌خورد و از او حامله می‌شود. از خانه رانده می‌شود و سر از کافه‌ای در لاله‌زار در‌می‌آورد. در ازای کارهای نظافت، پذیرائی از مشتریان و بالاخره آوازخوانی در کافه، سرپناهی می‌یابد و فتاح را به‌دنیا می‌آورد. حسن خانم از سر خیرخواهی برای پسربچه‌ی فخری، آن دو را به شاه عبدالعظیم می‌برد و آنجا با فخری ازدواج می‌کند. در خانه‌ی جدید، فخری خانم لقب می‌گیرد و زن‌های همسایه آداب خانه‌داری را به او یاد می‌دهند. ولی او زن خانه نیست و از کارهای سخت ابا ندارد. مدتی مرده‌شوئی می‌کند و ترس از مرگ در او فرومی‌ریزد.<br /></div><div align="right">به همراه همسر و پسرش وارد انقلاب می‌شود. ابتدا همراه چند زن به راه‌پیمائی می‌رود. بعد از انقلاب در صف حزب‌الله قرار می‌گیرد و دشمن قسم‌خورده‌ی دختران کمونیست می‌شود. محل کارش دانشگاه تهران و خیابان‌های اطراف آن است. فخری برگردان زهرا خانم است که هم‌نسلان من او را خوب به‌یاد دارند. او دخترانی را که نشریه یا اعلامیه‌ای در دست دارند، کمونیست و ضدانقلاب می‌بیند که از آستین آمریکا سربرآورده‌اند. رسالت خود را نجات کشور از بی‌ناموسی می‌داند. فخری گالش به‌پا می‌کند و چادر را به پشت گردنش گره می‌زند، چوب بلندش را در هوا می‌گرداند و همراه با فحش‌های رکیک به دختران حمله می‌کند. همیشه دسته‌ای از مردان ریشو چماق به‌دست پشت سرش هستند.</div><div align="right"><br />فخری همیشه حاضر است که برای انقلاب جانفشانی کند. گاه با چماق و گاه با دیگ آش. وقتی دانشجویان خط امام «لانه جاسوسی» را اشغال می‌کنند، او با دیگ آش آنها را حمایت می‌کند. جمعیتی که در روزهای سرد دسته دسته برای همبستگی با دانشجویان می‌آیند، با آش متبرک فخری رزمشان رنگ بزم می‌گیرد. کاسه‌های آش دست به دست می‌چرخند و بوی پیاز داغ خیابان‌ها را پر می‌کند. آش فخری می‌شود بخش جدائی‌ناپذیر آن مبارزه‌ی ضدامپریالیستی. او با دیگ آش مشت محکم بر دهان امپریالیسم می‌کوبد.<br />بعد تعطیلی دانشگاه‌ها پیش می‌آید و چند ماه بعد جنگ شروع می‌شود و جوانان روانه جبهه می‌شوند و زنان در خانه‌ها برای آنها رب گوجه می‌گیرند و دستکش و ژاکت می‌بافند. فخری همیشه در صحنه حی و حاضر است. بگیر و ببندها فرامی‌رسد. پس از اینکه گروه‌ها یکباره محو می‌شوند و خیابان‌های جلوی دانشگاه از نوار سرودهای انقلابی، کتاب‌های جلد سفید و دختران کمونیست خالی می‌شود، فخری مدتی بیکار می‌ماند. بیکاری او را کسل می‌کند.<br /></div><div align="right">ولی «عوامل آمریکا» هنوز هستند در جاهای دیگر و در لباس‌های دیگر. زن‌ها در ادارات خط چشم می‌کشند و ماتیک‌های بی‌رنگ به لب می‌مالند و می‌گذارند که مقنعه‌شان به عقب سربخورد. با این ترفند تازه‌ی آمریکا باید مقابله شود. فخری در اداره‌ای مأموریتی جدید می‌یابد. باید هر روز صبح حجاب و آرایش زنان را کنترل کند. بدحجابی به خیابان‌ها کشیده می‌شود و فخری هم به‌دنبال آنها. بعد ماهواره‌ها می‌آیند و ...<br /><strong></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:180%;">لمپن‌ها</span><br /></strong></div><div align="right">شخصیت‌های لمپن رمان همگی خوب پرورده شده‌اند. حالت و رفتار آنها واقعی است. همانی که هستند که همه می شناسیم‌شان و بخشی از فرهنگ شهرنشینی ما را تشکیل می‌دهند. ولی بازآفرینی آنها ما را وادار به تأمل می‌کند. چهلتن پیشتر در رمان کوتاه «تهران، شهر بی آسمان» با برجسته کردن یک شخصیت از این قشر لمپن‌ها- او هم کرامت نام داشت- این فرهنگ را به ما نمایانده بود. در رمان «تهران خیابان انقلاب» نقش آفرینی کرامت و همپالکی‌هایش را در انقلاب و حکومت اسلامی می‌بینیم.<br />«تهران، خیابان انقلاب»، امیر حسن چهل‌تن<br /></div><div align="right">در فرهنگ لمپنی زن یا معشوق- فاحشه‌ای است بی‌وفا یا خواهری که باید از ناموسش دفاع کرد و یا مادری که احترامش واجب است چون پسر زائیده است. در هر حال زن باید خانه‌نشین باشد. فخری پدیده‌ی جدیدی در این فرهنگ است. زنی است میان‌سال که از خانه بیرون می‌آید و خود را به این مردان تحمیل می‌کند و همپای آنها می‌شود. گرچه در قلدری دست کمی از مردانش ندارد ولی گاه حس مادری‌اش او را به تردید و گریه وامی‌دارد. او قوی‌ترین پرسوناژ این رمان است و حضورش تناقض و طنز گزنده‌ی اتفاقات رمان را برجسته‌تر می‌نمایاند.<br /></div><div align="right"><strong><span style="font-size:180%;">چهره‌های بی‌صدا در رمان<br /></span></strong></div><div align="right">ولی شهرزاد، که حضورش حوادث و شخصیت‌های رمان را به‌هم پیوند می‌زند، ناشناخته می‌ماند. گوئی او تنها برای شناخت دیگران و دنیای بی‌رحم مصطفی و فتاح به داستان پا گذاشته است. از دنیای خود او بی خبر می‌مانیم. حرف‌هایش را نمی‌شنویم. شهرزاد صدا ندارد. مادرش مهری به جای او حرف می‌زند. نمی‌دانیم چرا به مصطفی دل می‌بندد. از سر ناچاری یا تسلیم به سرنوشت محتوم دختر در فرهنگ سنتی؟ منیژه، زندانی اوین، از شهرزاد هم ناشناس‌تر می‌ماند. رمان «تهران، خیابان انقلاب» داستان آنها نیست، داستان شکنجه‌گران است. آنها رمان خودشان را می‌خواهند که هنوز نوشته نشده است.<br /></div><div align="right"><strong><span style="font-size:180%;">تهران</span><br /></strong></div><div align="right">داستان در تهران اتفاق می‌افتد و ما همراه شخصیت‌های داستان در این شهر چرخ می‌زنیم. جنگ تمام شده و آسفالت خیابان‌ها را مرمت کرده و در میدان‌ها گل کاشته‌اند. تهران اما زیبا نشده است. فضا و مکان در رمان حضوری قوی دارند. خانه‌ی شهرزاد در یک کوچه تنگ قرار دارد در منطقه‌ای شاید کمی پائین‌تراز دروازه شمیران. با ورود هر بیگانه‌ای به کوچه، پرده‌ی خانه‌های همسایه تکان می‌خورد و سایه‌ای پشت آنها ظاهر می‌شود. همراه فتاح سری به خیابان‌های قدیمی اطراف بازار می‌زنیم، دالان‌های شلوغ بازار را پشت سر می‌گذاریم و به حجره‌ی کثیف ماشاالله وارد می‌شویم؛ در ازدحام و شتاب جمعیت سرگردان می‌مانیم و از بوهای تند بازار، گرد و خاک و صداهای بلند شهر سرگیجه می‌گیریم.<br /></div><div align="right"><strong><span style="font-size:180%;">زبان طنز<br /></span></strong></div><div align="right">زبان رمان «تهران خیابان انقلاب» با شوخی و طنز همراه است. با این زبان امیرحسن چهلتن توانسته تصویر دوپاره، پرتناقض و ریاکار تهران بعد از انقلاب را به‌خوبی نشان دهد. نمایش گردهم آئی‌های جلوی سفارت آمریکا و دیگ و آتش فخری خانم در میان جماعت نمونه‌ی عالی این تصویرپردازی است.<br />نوامبر ۲۰۱۰</div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1959158506367807620-4041151403609132447?l=monireh-baradaran.blogspot.com' alt='' /></div>منیره برادرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1959158506367807620.post-25639940763695853222010-09-25T16:55:00.018+01:002010-11-17T13:57:55.407+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_BLkBMSeWbSI/TJ4g8YN42hI/AAAAAAAAABw/fFCsXVgmUsE/s1600/der+Colonel.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 210px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_BLkBMSeWbSI/TJ4g8YN42hI/AAAAAAAAABw/fFCsXVgmUsE/s320/der+Colonel.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520886414867749394" border="0" /></a><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">یرای رادیو زمانه<br /><br /></span></span></div><br /><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">رمان </span></span></span></b></span></span><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">"کلنل" اثر محمود دولت آبادی به دلیل عدم دریافت مجوز چاپ در ایران، به زبان آلمانی با ترجمه ی بهمن نیرومند و توسط بنگاه انتشارتی "ینیون" در سال٢٠٠٩ به چاپ رسیده است.</span></span></span></b></span></span></p> <p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">کلنل داستان خانواده‌ای است که ثمره‌اش از انقلاب ٥٧ مرگ و نابودی است. داستان از آنجا آغاز می‌شود که دو مأمور برای بردن کلنل آمده‌اند تا جنازه‌ی دختر نوجوانش، پروانه را تحویلش دهند. سه شب پیش از آن پروانه را برده بودند و کلنل منتظر این خبر بود. پس از رسوم اداری، دو مأمور کلنل و تابوت را تا گورستان همراهی می‌کنند. کلنل مطلع می‌شود که جنازه باید شسته شود ولی در آن وقت شب مرده‌شوری آنجا نیست، چه برسد به زن مرده‌شور. کفن لازم دارند و بیل و خاک‌انداز هم برای کندن خاک. اینها را مأموران می‌گویند و منتظر می‌مانند تا کلنل برای تهیه‌ی آنها به خانه برود و برگردد. جنازه پیش از دمیدن سحر باید دفن شود.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">کلنل به منزل دختر بزرگش فرزانه می‌رود. حال که مادر نیست باید او را همراه ببرد. ولی چگونه باید خبر را به او بدهد؟ دیدن پدر خیس از باران و گل و لای کافی است تا فرزانه به فاجعه پی ببرد ولی حضور شوهرش، آقای قربانی که از تعقیب و اعدام جوانان به مقامی رسیده، مانع آن است که او پدر را همراهی کند. فرزانه فقط می‌تواند بیل و خاک‌انداز برای پدر بیاورد. وقتی پدر از خانه بیرون می‌رود صدای ناله‌های دخترش را پشت سرش می‌شنود. پارچه‌ی سفید برای کفن در صندوق‌های خاک‌خورده‌ی خانه‌اش یافت می‌شود.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">کلنل به گورستان برمی‌گردد و پروانه پیش از دمیدن صبح با کمک یکی از آن مأموران به خاک سپرده می‌شود. پیش از آنکه روز راز جنایت را برملا کند.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><strong><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">قتل مادر، رازی مسکوت</span></span></span></span></strong></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">ماجرا در بستر شب، ریزش باران، تاریکی قبرستان و کوچه‌هایی که بر سر آنها چلچراغ‌های شهیدان جنگ را گذاشته‌اند، رخ می‌دهد. داستان در یک شهرستان اتفاق می‌افتد. من آن را به خاطر باران، شهری در شمال ایران مجسم کردم ولی این شهر می‌تواند در استان خراسان باشد به خاطر قهرمان آن خطه، کلنل محمدتقی خان پسیان که کلنل داستان ما به خاطر ارادت به او لقب وی را بر خود گذاشته است. بیرجند را هم که از شهرهای خراسان است، در یکی از کابوس‌های امیر، پسر بزرگ خانواده می‌بینیم. تفاوتی هم نمی‌کند، یک میدان شهرداری و خانه‌ای که در ورودوی‌اش به حیاط باز می‌شود، در هر شهرستانی یافت می‌شود.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">داستان ابتدا به کندی پیش می‌رود. صحنه‌ی گورستان و جنازه‌ای که منتظر خاک است با جزئیات به تصویر کشیده می‌شوند. در لابلای این تصویرها نویسنده افکار آشفته‌ی کلنل را بازگو می‌کند و ما از این طریق با سرگذشت تراژیک خانواده‌ی او آشنا می شویم. کلنل، پدر خانواده، نظامی سابق است که به خاطر سرباز زدن از شرکت در جنگ ظفار، از ارتش طرد شده است. در داستان او را سربازی شریف می‌بینیم که سرمشق‌های زندگی‌اش کلنل پسیان و امیرکبیر هستند. ولی همین سرباز شریف در همان صفحات اول کتاب به ما اعتراف می‌کند که زنش را کشته است. ما ابتدا باور نمی‌کنیم و این را جزو خیالات آشفته‌اش می پنداریم.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">ولی به مرور متوجه می‌شویم که کلنل واقعاً این جنایت را انجام داده است. شبی در گذشته‌های نسبتاً دور که هنوز مانده بود تا لباس نظامی کلنل بر دیوار اتاق خاک بخورد، او با شمشیر سربازی‌اش فروز، زنش را کشته بود. فروز با مردان دیگر رابطه داشت. قتل ناموسی به درازای تاریخ تحت هر نامی و در هر لباسی. کلنل پشیمان به نظر نمی‌رسد، به ما می‌فهماند که هر بار با دیر آمدن زنش تحقیر می‌شده است. امیر پسر بزرگ خانه، پشت میز درس و کتاب نشسته بود و می‌دانست که پدر در آن شب این کار را خواهد کرد. ترس بر او غلبه کرده و سکوت کرده بود.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">این همدستی پدر و پسر در قتل مادر و همسر، رابطه‌ی بسیار پیچیده‌ای بین آن دو ایجاد می‌کند که در صحنه‌های داستان خود را به نمایش می‌گذارد. پس از حضوری کمرنگ در صفحات اول کتاب، مادر از صحنه دور می‌شود. دیگر نه او را می‌بینیم و نه نبودش را حس می‌کنیم. ردی از او در خانه نیست جز عکسی از او در زیر چکمه‌ی کلنل.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">پدر به زندان می‌افتد، هم به جرم قتل و هم به جرم سرپیچی از قوانین ارتش. اما جنایت او در خانه مسکوت می‌ماند، گرچه پدر به خاطر ارتشی بودنش در زمان شاه از طرف محمدتقی، پسر دوم خانه مورد انتقاد قرار می‌گیرد ولی از قضاوت او و دیگر فرزندان خانه درباره‌ی پدر قاتل مادرشان چیزی نمی‌شنویم. یا اینکه نویسنده صدای آنها را به ما نمی‌رساند؟ مام وطن، پدر است و خانه سمبلی از وطن ویران. اما زمانه تغییر کرده و کلنل دیگر قدرتی در خانه ندارد.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">او فقط شاهد حوادثی است که در خانه اتفاق می‌افتد و حضورش تنها برای به خاک سپردن فرزندان است. شمشیر و چکمه‌ی نظامی او بالای تاقچه‌ی اتاق خاک می‌خورد. پائین چکمه عکس محمدتقی، مسعود و پروانه قرار گرفته، عکس فروز هم آنجاست بر لبه‌ی چکمه.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><strong><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">ویرانی انقلاب در خانه</span></span></span></span></strong></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">انقلاب خانه را به جنب‌و‌جوش انداخته است. جوانان خانه و دوستان‌شان می‌روند و می‌آیند. هر یک از فرزندان راه خود را برگزیده است. با این‌همه، یک نوع هماهنگی و همدلی را در میان‌شان می‌بینیم. فقط امیر است که ناهماهنگ با دیگران در زیرزمین خانه پنهان است. او می‌ترسد و می‌ترسد. می‌لرزد و کابوس رهایش نمی‌کند. او در زمان شاه زندانی بوده و همزمان با انقلاب که در زندان‌ها باز می‌شود، آزاد می‌گردد. آن روز هم که امیر از تهران آمد، باران می‌بارید.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">برای خوشامدگویی به او جشنی ترتیب داده می‌شود. او باید پشت میکروفون قرار گیرد و سخنرانی کند. همان واژه‌های معمول زمانه در دهان او هم جاری می‌شود. امیر رضایت پدر را می‌جوید. ولی نگاه پدر خالی از هر نوع رضایت و حتی خالی از شادی است. قربانی، داماد خانواده این جشن را ترتیب داده است.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">شاید فکر کرده بود با این کارها وسوسه‌ی گذشته‌اش برای همکاری با ساواک را غسل می‌دهد. او به زودی می فهمد که نردبان ترقی‌اش در خدمت به جبهه و شهیدان جنگ نهفته است. در آینده‌ای نزدیک همین قربانی صاحب عزای مراسمی است که برای خاکسپاری مسعود، پسر کوچک خانه و دیگر مردان جوانی که در جبهه جنگ کشته شده اند، برگزار شده است. کلنل سهمی در مراسم پسرش ندارد. قربانی نماینده‌ی حکومت تازه‌به‌قدرت‌رسیده است که دنبال مقام و پول است و می‌خواهد قبرستان شهر را آباد کند.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">امیر به زودی زیرزمینی می‌شود نه برای مبارزه، زیرزمین زندان او می‌شود و او یک زندانی خودخواسته. پدر همواره مراقب است که حضور امیر در زیرزمین برملا نشود. حتی وقتی مأموران آمده‌اند که او را برای خاکسپاری پروانه ببرند، در آن حالت آشفته او این را فراموش نکرده است.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><strong><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">پناه به شکنجه‌گر</span></span></span></span></strong></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">همراه با خیالات پریشان کلنل به زمان عقب برمی‌گردیم. فاجعه با ورود غریبه‌ای به خانه آغاز می‌شود. این غریبه کسی جز رسول خزر جاوید، بازجو و شکنجه‌گر ساواک نیست که در آن روزهای انقلاب نزد امیر به پناه آمده است. در ناباوری ما امیر به او پناه می‌دهد و هشدار برادرش محمدتقی و نگاه سرزنش‌آمیز پدر را نادیده می‌گیرد. خزر قاتل برادر و خواهر خواهد بود. این را امیر از پیش می‌داند و پدر هم. اما این بار پدر است که در سکوت شاهد فاجعه است. این بار اوست که همدست پسر است. چرا امیر خزر را پناه می‌دهد؟ و حتی شب بیدار می‌ماند تا از صدمه‌ای که ممکن است از طرف برادر و دوستان انقلابی او بر این جلاد برود، وی را در امان دارد؟</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">خزر شکنجه‌گر امیر بوده است. او را بر تخت بسته و شلاق زده است. نه یک بار، که شب‌های متمادی. آپولو بر سرش گذاشته و او را زده است تا از انعکاس فریاد خودش در سر به مرز دیوانگی برسد. تف به رویش انداخته و تحقیرش کرده است.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">خزر دیده است که آن روزهای انقلاب اگر یک ساواکی گیر مردم می‌افتاد، چه در انتظارش بود. ولی خزر از جانب امیر خیالش راحت است. چرا؟ این سوالی است که ما خواننده‌ها برای پاسخ به آن صفحات کتاب را با ولع می‌خوانیم. تکان می‌خوریم، گزیده می‌شویم ولی پاسخی ساده و روشن نمی‌گیریم. مگر می‌شود برای این سؤال پیچیده پاسخی آسان یافت. بهمن نیرومند، مترجم رمان «کلنل» در پس گفتار خود در بخش پایانی کتاب، همدستی امیر را با شکنجه‌گرش به نظرات سیاسی او نسبت می‌دهد، او را وابسته به حزب توده می‌داند که برای دفاع از «انقلاب» حاضر است حتی برادر و خواهرش را قربانی کند. به همین ترتیب، بهمن نیرومند محمدتقی را عضو چریک‌های فدایی و پروانه‌ی نوجوان را مجاهد معرفی می‌کند.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></span></b></span><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">ولی در خود کتاب از نظرگاه سیاسی و وابستگی گروهی آنها چیزی گفته نمی‌شود. می‌خوانیم از زبان پدر که در انقلاب هر جوانی حقیقت خویش را می‌جوید و به خاطرش از همه چیز می‌گذرد، ولی جوان‌های خانه بیش از آنکه نماینده‌ی گروهی سیاسی باشند، نماینده‌ی یک نسل هستند. نسلی که به خاطر آرمان‌هایش کشته شد. تنها فرزانه دختر بزرگ خانه است که دنبال انقلاب نیست. او زنده می‌ماند. به نظر من قصد دولت آبادی نشان دادن خشونت حکومتی ناشی از انقلاب ٥٧ و ویرانی خانواده‌ی کلنل است تا نماینده‌سازی از گروه‌ها. هر خواننده‌ای می‌تواند سرنوشت این خانواده و اعضای آن را به خود، دیگری و اصلاً جامعه گسترش دهد.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">(همین‌جا می‌خواهم اعتراض خودم را به آقای دولت‌آبادی برسانم که چرا فرزانه را مورد بی‌لطفی قرار می‌دهد و او را یک قربانی صرف به ما معرفی می‌کند. قربانی‌ای که تسلیم سرنوشت خویش می‌شود، از شوهرش کتک می‌خورد ولی هیچ دفاعی از خود نمی‌کند. گوئی فقط برای نشان دادن شوهر حزب‌اللهی او و نیز همدردی با سرنوشت امیر و پروانه، او در رمان حضور یافته است.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">من برای فرزانه بیشتر گریه کردم تا برای پروانه. رمان در مجموعه‌ی خود، داستان مردان است و پروانه‌ی زنده هم تنها دو یا سه بار در صحنه ظاهر می‌شود؛ یک بار پارچه‌های سفید را برای بستن زخم‌ها روی هم می‌چیند تا پسران آنها را بیرون ببرند و یک بار هم او را می‌بینیم که مهربانانه برای پدر و میهمان برادر –قاتل خودش- چای و غذا می برد.)</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><strong><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">احساس گناه</span></span></span></span></strong></span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span"> </span></span></span></b></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">من زبونی امیر را عمیق‌تر از این می‌بینم که آیا او توده‌ای است یا نه. امیر، پسر بزرگ خانواده همدست پدر در قتل مادر است. یعنی به رغم ظاهر روشنفکری و کلاه بلشویکی، او از نقش تاریخی مرد در نظام پدرسالار فاصله نگرفته است. کشتن مادر فراموش نمی‌شود و در کابوس‌های او بازسازی و تکرار می‌گردد. دیوانه‌ای کوچه‌گرد در کابوس‌های او ظاهر می‌شود که با خشونت آلت تناسلی‌اش را زیر سنگ له می‌کند. خون، سنگ خونین و چاقوی خونین مدام در کابوس‌های او تکرار می‌شوند. امیر زنی هم داشته که مرگ او راز می‌ماند. علت دستگیری و شکنجه‌ی امیر هم در پرده‌ی ابهام باقی می‌ماند. اما این را می‌دانیم که او زندانی سیاسی بوده و رسول خزر جاوید ساواکی، شکنجه‌گر و جلاد مبارزان سیاسی. آیا به‌خاطر فراموشی و روان‌پریشی اوست که امیر نمی‌تواند آنچه را در زیر شکنجه بر وی گذشته، بازگو کند؟ در پایان داستان امیر را می‌بینیم که زبانش را گم کرده است و صدا ندارد.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">حس گناه ناشی از همدستی و سکوت در مقابل کشتن مادر، با پناه دادن به شکنجه‌گر ساواک که قاتل برادر و خواهر می‌شود، تداوم پیدا می‌کند. خزر می‌رود ولی قبل از رفتن به امیر می‌گوید که برمی‌گردد، می‌گوید که بینی بزرگش را عمل می‌کند، ریش می‌گذارد و دوباره جایی قرار می‌گیرد که به او احتیاج دارند.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">برمی‌گردد و پروانه را می‌برد. آن شب هم باران می‌بارید. سه ماه پیش از آن هم محمدتقی را برده بود. رابطه‌ی بین خزر شکنجه‌گر و امیر شکنجه‌شده یکی از تکان دهنده‌ترین قسمت‌های داستان است. تناقض بین تجربه‌ی امیر، به عنوان کسی که از او انتظار می‌رود از خزر نفرت داشته باشد و او را به برادرانش تحویل دهد، با رفتار او که به خزر پناه می‌دهد، جنبه‌ی هیجان‌برانگیزی به خود می‌گیرد. نفس را در سینه حبس می‌کنیم و می‌خواهیم به امیر بفهمانیم که وارد این بازی خطرناک نشود. هر لحظه منتظر هستیم که دوستان محمدتقی برسند و خزر را دستگیر کنند، این صحنه با مهارت کش داده می‌شود تا ما خواننده‌ها رفتار امیر را عادی نیانگاریم و مدام او را مورد پرسش قرار دهیم. این زبونی از چه چیزی ناشی می‌شود؟</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><strong><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">عارضه‌های شکنجه</span></span></span></span></strong></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">یکی از عوارض شکنجه بر قربانی، وابستگی او به شکنجه‌گر است. این وابستگی چند حالت دارد: می‌تواند به همسان‌پنداری با شکنجه‌گرو متجاوز بیانجامد؛ می‌تواند درونی شدن خشونت رفتار شکنجه‌گر در قربانی و بازتولید آن را در پی داشته باشد. خوانده و شنیده‌ایم که گاه شکنجه‌شدگان، بعد از رهایی از زندان رفتاری خشن در خانواده از خود نشان می‌دهند، رفتاری که پیش از آن سابقه نداشته است. در حالتی دیگر این وابستگی می‌تواند به درونی شدن ارعاب تجربه‌شده در زیر شکنجه بیانجامد. یعنی رعب حاصل از شکنجه چنان سنگین و عمیق است که قربانی را در مقابل حوادث زندگی فلج می‌کند.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">قربانی چنان مرعوب شکنجه‌گر خود می‌شود و این ارعاب چنان درونی می‌شود که حتی زمانی که شکنجه‌گر دیگر شلاق و قدرت گذشته را ندارد، زندانی نمی‌تواند خود را از ارعاب او رها سازد. این حالت‌ها ربط چندانی به مقاومت زندانی در زیر شکنجه ندارد. این‌ها عارضه‌های بعد از شکنجه هستند که نمی‌توان عمومیت‌شان داد؛ ضمناً می‌توانند دامن کسانی را هم که مقاومت کرده است، بگیرند.<br />امیر مجسمه‌ساز است ولی قادر نیست کاری خلق کند. سال‌هاست مشغول درست کردن مجسمه‌ی امیرکبیر است. آخر کار مجسمه آماده است. امیر آن را از زیرزمین به حیاط می‌آورد، ولی مدت کوتاهی آنجا نمی‌ماند. تنها پدر آن را می‌بیند و به زودی محو می‌شود. امیر آن را با خود برده است؟</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><strong><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">راز ما را از سر بریده بپرس</span></span></span></span></strong></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">امیر زبانش را گم کرده است. حرف‌هایش را نمی‌شنویم، فقط کابوس‌هایش را می‌بینیم. او می‌خواهد با پدر حرف بزند، آخرین حرف‌ها. آن دو نمی‌توانند صدای یکدیگر را بشنوند. پس قلم و کاغذی برمی‌دارند و حرف‌هاشان را که حکم وصیت‌نامه‌شان را دارد، بر روی کاغذ می‌آورند. پدر نوشته‌ی پسر را می‌خواند و پسر نوشته‌ی پدر را. ولی نه با صدای بلند تا ما هم بشنویم. امیر از خانه می‌رود تا بمیرد. پدر هم خود را خواهد کشت، با شمشیرش. پیش از آن، او قسمتی از نوشته‌ی امیر را برای ما می‌خواند که حکایت از یاس جانکاه او دارد:</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">«اگر انسان‌ها در آینده فراغتی یابند تا گذشته‌ی خویش را مورد داوری قرار دهند، احتمال دارد که بگویند: پیشینیان ما انسان‌های قوی‌ای بودند. آنها خود را برای دروغی بزرگ، که به آن باور داشتند و در ترویجش کوشیدند، قربانی کردند. و زمانی که آنها شروع کردند به تردید در باورشان، دیگر سر بر تن‌شان نبود ...»</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">در بخش پایانی داستان با دیدن صحنه‌ای که در کابوس کلنل اتفاق می‌افتد، ما با این واقعیت تلخ روبرو می‌شویم که امروز چیزی جز تکرار گذشته نیست: مبارزان تاریخ سدسال گذشته‌مان را که جان‌شان را در راه آرمان‌شان باخته‌اند، در میدان شهر می‌بینیم که در یک دست مشعل و در دست دیگر سربریده‌شان را گرفته‌اند.</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">داستان با قطعه شعری که زمانی پیرمردی فانوس‌به‌دست در کوچه‌ها می‌خوانده و مردم زبان به زبان آن را نقل کرده‌اند، به پایان می‌رسد:</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">«اگر در سر راهت/ به سری بریده برخوردی/ که در میدان به طرف ما می‌غلطد/ از او بپرس، بپرس، چه بر ما رفته است/ و تو از طریق او از راز ما مطلع خواهی شد.»</span></span></span></b></span></span></p><div style="text-align: right;"> </div><p style="text-align: right;"><span><span class="Apple-style-span"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span">رمان کلنل، اثر محمود دولت‌آبادی، تصویری پر درد از حوادث سال‌های نخست پس از انقلاب ١٣٥٧ است. شاید این کتاب اولین اثر جدی باشد در کلنجار با انقلاب. گرچه از اینکه این رمان را به فارسی و زبان وزین دولت‌آبادی نخواندم، افسوس خوردم، ولی با ترجمه‌ی بسیار گرانبهای بهمن نیرومند، زیبایی و وزن قلم دولت‌آبادی همچنان پیداست</span></span></span></b></span></span><span style="font-size:130%;">.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1959158506367807620-2563994076369585322?l=monireh-baradaran.blogspot.com' alt='' /></div>منیره برادرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1959158506367807620.post-14114495262832035122010-08-24T19:04:00.005+01:002010-08-25T11:39:32.113+01:00<div style="text-align: right; color: rgb(0, 0, 0);"><span id="kicker" style="font-size:100%;">گفت‌وگو با منیره برادران، زندانی سیاسی دهه‌ی شصت و فعال حقوق بشر</span> <h4><span style="font-size:100%;"><br /></span></h4><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span> <h5><span style="font-size:100%;">شکوفه منتظری</span></h5> <span style="font-size:100%;"><a target="_blank" href="mailto:shokoofeh@radiozamaneh.com"> shokoofeh@radiozamaneh.com</a><br /><br /></span> <p><span style="font-size:100%;">بسیاری از سال‌های دهه‌ی شصت به‌عنوان سال‌های سیاه و خونین حکومت جمهوری اسلامی، سال‌های کشتار بی‌پایان مخالفان سیاسی و عقیدتی در ایران، یاد می‌کنند.</span></p> <p> </p><p><span style="font-size:100%;"><a target="_blank" href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20100818_Shokoofeh_KhavaranMajazi_MonireBaradaran.mp3"><br /></a></span></p> <p><span style="font-size:100%;">شاید بتوان نقطه‌ی اوج این کشتارها را تابستان ۱۳۶۷ نامید. بنا بر آمار منتشر شده توسط سازمان عفو بین‌الملل، در این تابستان بیش از سه هزار زندانی سیاسی‌ـ عقیدتی طی دو ماه، بدون دادگاه، به چوبه‌های دار سپرده شدند. </span></p> <p><span style="font-size:100%;">«گلزار خاوران»، آنچنان که خانواده‌ها آن را می‌نامند، یکی از گورستان‌های دسته‌جمعی در جنوب شرقی تهران است که محل دفن این زندانیان می‌باشد. گلزار خاوران به شکلی تبدیل به میعادگاه خانواده‌های جان‌باختگان دهه‌ی شصت شده بود؛ میعادگاهی که البته در سال‌های اخیر با ممانعت‌های پی‌درپی جمهوری اسلامی در سکوتی سرشار از ناگفته‌ها فرو رفته است.</span></p> <p><span style="font-size:100%;">منیره برادران از زندانیان سیاسی دهه‌ی شصت، که بردارش را در کشتارهای همین دهه از دست داده است، یکی از مسئولان سایت اینترنتی «بیداران» است. به تازگی صفحه‌ای در این سایت انتشار پیدا کرده با نام «خاوران مجازی». او انگیزه‌ی ایجاد خاوران مجازی در سایت بیداران را این گونه توضیح می‌دهد:</span></p> <p><span style="font-size:100%;">«ما خبردار شدیم، جمهوری اسلامی با بولدوزربه خاوران حمله و آن‌جا را با خاک یکسان کرده‌است. آن‌ها تمام علامت‌هایی را که خانواده‌ها گذاشته بودند، از بین بردند و حتی استخوان‌ها را هم نمی‌دانیم چه کار کردند. نمی‌دانیم از آنجا برده‌اند یا چه. </span></p> <p><span style="font-size:100%;">به‌هرحال این‌ها گورستانی را خراب کردند و خب می‌دانید که چقدربرای خوانواده‌ها سخت است. آن‌ها با این خاک واین گورستان ارتباطی عاطفی داشتند و دارند. تخریب این گورستان برای آن‌ها یک فاجعه‌ی روحی است و برای تاریخ کشور ما هم. چرا که خاوران در حقیقت شاهد یک جنایت است،جنایات دهه‌ی ۶۰ و مخصوصن تابستان ۶۷. تخریب خاوران در حقیقت به این معناست که می‌خواهند این جنایت را پاک کنند و از بین ببرند. ما در مقابل این تخریب مسئولیم. ما در سایت بیداران تصمیم گرفتیم، برای آن که خاوران از بین نرود و بدانیم که وجود داشته است، آن‌جا را به طور مجازی و الکترونیکی بازسازی کنیم.»</span></p> <p><span style="font-size:100%;"><img id="photow" src="http://zamaaneh.com/pictures-new/khavaran3.jpg" /><br /></span> </p> <p><span style="font-size:100%;">اما خاوران مجازی چیست و چه‌گونه ساخته شده است؟</span></p> <p><span style="font-size:100%;">منیره برادران در این زمینه توضیح می‌دهد:</span></p> <p><span style="font-size:100%;">«برای این کار ما باید خانواده‌ی کسانی که آنجا دفن شده‌اند را پیدا می‌کردیم. پس شروع کردیم به تماس‌گیری با ‌آنها و خب بخشی از بیداران به همت خانواده‌های جان‌باختگان تشکیل شده است. به همین دلیل ما کانال‌های ارتباط با خانواده‌ها را از پیش داشتیم. </span></p> <p><span style="font-size:100%;">هم‌چنین با زندانیانی تماس گرفتیم که می‌دانستیم اطلاعات مفید و مستندی دارند. ما در صفحه‌ی خاوران مجازی یک‌سری اسامی را همراه با عکس‌های‌شان جمع‌آوری کردیم. زمینه‌‌ی صفحه، عکسی از خاوران است که ما عکس جان‌باختگان را روی آن قرار داده‌ایم. وقتی مراجعه کنید، می‌بینید بر زمین خاوران، برخاک خاوران، برای هر فردی سنگ قبری هست، با عکس و مشخصاتی که معمولاً روی سنگ قبر نوشته می‌شود. عکس بعضی‌ها را نداشتیم که به‌جای آن یک گل شقایق گذاشتیم تا این مدارک تکمیل شود و آن عکس‌ها را جایگزین کنیم.»</span></p> <p><span style="font-size:100%;"><img id="photow" src="http://zamaaneh.com/pictures-new/18209173.jpg" /><br /></span> </p> <p><span style="font-size:100%;"><strong>نماد یک جنایت</strong></span></p> <p><span style="font-size:100%;">جمهوری اسلامی ایران در تمام این سال‌ها علاوه بر سکوت، از دادن هر اطلاعاتی در زمینه‌ی اعدام‌های دهه‌ی شصت و مخصوصاً تابستان ۶۷، حتی به خانواده‌های جانباختگان، خودداری کرده است.در این صورت اطلاعات و اسامی جمع‌آوری شده توسط سایت بیداران تا چه اندازه می‌تواند درست و دقیق باشد؟</span></p> <p><span style="font-size:100%;">خانم برادران در پاسخ به این پرسش گفت:</span></p> <p><span style="font-size:100%;">«این موضوعی را که می‌گویید در مورد سال ۶۷ ومخصوصاً اعدام‌شدگان چپ در آن تابستان صدق می کند، اما خود خانواده‌ها سعی در کسب اطلاعات داشتند. مثلاً از طریق کندن خاک، یا کسانی که شاهد بودند جنازه‌ها را چگونه شبانه به خاوران آورده‌اند و دفن‌ کرده‌اند. آنها یعنی حکومتی‌ها به دلیل کمبود وقت یا هر چیز دیگری، جنازه‌ها را عمیق دفن نکرده بودند. لباس‌های‌ برخی‌شان بیرون از خاک مانده بود و خانواده‌ها شاهد تمام این ماجراها بودند. این‌گونه بود که خانواده‌ها پی بردند سال ۶۷ کسانی را آنجا دفن کرده‌اند. آنها را در کا‌نال‌هایی دسته‌جمعی دفن‌ کرده بودند. در حقیقت نمی‌دانیم هر فردی کجا قرار دارد. یک گور دسته‌جمعی است، اما جمهوری اسلامی هرگز این جنایت را به طور رسمی تأیید نکرده و نگفته است که کجا و در چه تاریخی آنها اعدام شده‌اند و کجا دفن هستند. </span></p> <p><span style="font-size:100%;">حتی ما مطمئن نیستیم آیا کسانی که در گوهردشت اعدام شدند، در خاوران هستند یا نه. خانواده‌ها حدس می‌زنند که آنها را این‌‌همه راه از گوهردشت تا خاوران، یعنی از آن‌ور تهران تا این‌ور تهران نبرده باشند و شاید در گورستان متروکه‌ای به اسم بی‌بی سکینه در نزدیکی‌های گوهردشت، مخفیانه و بی‌نام و نشان دفن کرده باشند. ولی به‌هرحال این موضوع بازهم مبهم است. بنابراین خانواده‌ها خودشان و با توافق خودشان تصمیم گرفتند که گلزار خاوران را نماد این جنایت بدانند.»</span></p> <p><span style="font-size:100%;"><img id="photow" src="http://zamaaneh.com/pictures-new/Xavaran62.jpg" /><br /></span> </p> <p><span style="font-size:100%;">تاریخ خاوران از سال‌های آغازین دهه‌ی شصت می‌آید. بسیاری از زندانیان سیاسی اعدام‌شده در این دهه، در این گورستان مدفون هستند.</span></p> <p><span style="font-size:100%;">بر پایه‌ی گفته‌های منیره برادران، از تابستان شصت خاوران تبدیل به گورستانی برای زندانیان اعدام‎شده‌ی چپ می‌شود:</span></p> <p><span style="font-size:100%;">«می‌دانیم که آنجا گورستان بهایی‌ها است و بعد از انقلاب بهایی‌ها همیشه اعضای خانواده‌‌های‌ خود را در آنجا دفن می‌کردند. برای چپ‌ها اما از تابستان شصت شروع می‌شود. قبل از سال ۶۷ کسانی خبر داشتند و به دفتر بهشت زهرا مراجعه می‌کردند. </span></p> <p><span style="font-size:100%;">درآنجا به بعضی‌ها علامت‌هایی می دادند تا مکان دفن عزیزان‌شان در خاوران را بیابند. منتهی همان‌طور که می‌دانید، خاوران گورستانی مثل بهشت زهرا، یعنی یک گورستان رسمی با ستون‌بندی و ردیف‌بندی نیست. در دهه‌ی 60 دفتر بهشت‌زهرا علامت‌هایی را به خانواده‌ها می‌دادند تا بر اساس آن و با حدسیات خودشان محل را پیدا کنند. مثلا می‌گفتند هشت قدم پس از آن دیوار، یا چند قدم بعد از این دیوار و ... به‌هرحال خودشان محاسبه می‌کنند یا از روی تاریخ اعدام‌ها و مسائلی از این دست حدس‌هایی می‌زنند. </span></p> <p><span style="font-size:100%;">این حدسیات ممکن است درست باشد یا نباشد، اما به‌هر حال خانواده‌ها آنجا را علامت‌گذاری کرده بودند. بعضی‌ها حتی سنگ گذاشته بودند. گرچه ممنوع بود، ولی این کار را کرده بودند. یا مثلاً سنگ‌چین کرده بودند و عکسی گذاشته بودند. در واقع می‌خواهم بگویم که جای بعضی از اعدام‌شدگان قبل از سال ۶۷ مشخص بود.»</span></p> <p><span style="font-size:100%;"><strong>جنازه‌ها در باغچه</strong></span></p> <p><span style="font-size:100%;">خاوران یا «لعنت‌آباد» در حقیقت محل دفن کسانی بوده است که در ادبیات حکومت اسلامی «نجس» نامیده می‌شدند. از همین رو شاید می‌توان ادعا کرد که گورستان دسته‌جمعی خاوران محل دفن فعالان سیاسی چپ مخالف جمهوری اسلامی بوده است. اما بیان کلی این موضوع همچنان با هاله‌ای از شک و ابهام روبه‌روست:</span></p> <p><span style="font-size:100%;">«همان‌طور که می‌دانید، در ایدئولوژی جمهوری اسلامی آدم‌ها یا پاکند یا نجس‌. نجس را هم در گیومه می‌گویم چون کلمه‌ی خیلی زشتی است و من نمی‌خواهم این کلمه را برای این آدم‌های شریف به‌کار ببرم. از زبان آنها می‌گویم. مثلاً از دیدگاه آنها بهایی‌ها و چپ‌ها به‌عنوان کافر، نجس هستند. اینها این رفتار و نگرش غیر انسانی را حتی در مورد مردگان هم پیاده می‌کنند. </span></p> <p><span style="font-size:100%;"><img id="photow" src="http://zamaaneh.com/pictures-new/khavaran4.jpg" /><br /></span> </p> <p><span style="font-size:100%;">در گورستان خاوران بهایی‌ها‌ و چپ‌ها دفن هستند. اینها در گورستان بهشت زهرا که به آن گورستان مسلمین می‌گویند، جایی ندارند. در شهرستان‌ها که وضع خیلی وحشتناک‌تر بود و گورستان‌های شهر گاهی اوقات از دفن اعدام‌شدگان خودداری می‌کردند. در آنجا حتی جایی مانند خاوران هم نبود. بسیاری جنازه‌ها روی دست خانواده‌ها مانده بود. موارد زیادی را می‌شناسیم که خانواده‌ها مجبور شدند، جنازه‌ها را در باغچه‌ی خانه‌ی‌ خودشان یا در باغ آشنایی دفن کنند. </span></p> <p><span style="font-size:100%;">این مسائل عمدتاً در مورد چپ‌ها بود. من می‌گویم عمدتاً، به خاطر این که خبر داریم در خاوران از مجاهدین هم هستند. برخی از خانواده‌ها می‌گویند ما دیدیم و شاهد بودیم که خانواده‌های چند مجاهد هم به آنجا آمده‌اند. به احتمال زیاد آنها از مجاهدین هستند که در درگیری‌ها کشته شده‌اند، ولی ما اینها را فعلاً در فهرست خاوران مجازی نگنجانده‌ایم، به خاطر این که می‌خواهیم مطمئن باشیم. یعنی با اسم ومشخصات ببینیم که مثلاً چه کسان دیگری هم غیر از چپ‌ها آنجا هستند.»</span></p> <p><span style="font-size:100%;">از منیره برادران می‌پرسم، با توجه به محدودیت دسترسی به اینترنت در ایران، ارتباط خانواده‌ها با خاوران مجازی چگونه بوده و به طور کلی بازتاب آن در بین خانواده‌های جان‌باختگان دهه‌ی 60 چگونه بوده است؟<br />او پاسخ می‌دهد:</span></p> <p><span style="font-size:100%;">«ما امکان تماس زیادی با خانواده‌ها نداریم. چون هم عده‌ی زیادی در خاوران هستند، هم خانواده‌ها پراکنده‌اند‌. در تماس‌هایی که داشتیم، به آنها می‌گفتیم و توضیح می‌دادیم که این کار برای چیست. هرچند برای مادران پیر، اینترنت ابزار شناخته شده‌ای نیست، اما ما بنا را بر این می‌گذاریم که فرزندان جان‌باختگان و جوان‌ترها، این امکان را دارند که به خاوران مجازی دسترسی داشته باشند. </span></p> <p><span style="font-size:100%;">چون بر اساس پاسخ‌هایی که گرفته‌ایم، می‌دانیم که آنها خاوران مجازی را دیده‌اند. در خارج از کشورهم که امکان دسترسی به سادگی فراهم است. مثلاً خانمی که همسرش سال ۶۷ اعدام شده و هیچ‌وقت خاوران را ندیده است، می‌گفت: وقتی من این صفحه را باز کردم، همین‌طور فقط یک‌ساعت آن را تماشا می‌کردم، مثل این بود که رفتم آنجا، انگار که آنجا هستم. یعنی گاهی اوقات وقتی آدم از آنجا دور است یا نمی‌تواند آنجا باشد، حتی درهای بسته‌ی آنجا را هم ببیند، حس می‌کند یک‌جور رابطه‌ای با خاوران برقرار کرده است.»</span></p> <p><span style="font-size:100%;"><strong>خاوران، سند دادخواهی خانواده‌ها</strong></span></p> <p><span style="font-size:100%;">خاوران برای بازماندگان کشتارها و خانواده‌های جان‌باختگان دهه‌ی 60، تنها یاد و نشانه‌ای از عزیزان‌شان نیست. خانواده‌ها سال‌ها تمام تلاش خود را برای حفظ خاوران کرده‌اند. آنها به دادخواهی باور دارند و خاوران و خاوران‌ها در حقیقت یکی از اسناد دادخواهی آنان است. هدف سایت بیداران، حفظ این سند، از گزند تخریب بوده است؛ اما آیا خاوران مجازی، یا به‌عبارتی بازسازی خاوران در جهان مجازی، قابلیت استناد حقوقی هم دارد؟</span></p> <p><span style="font-size:100%;">منیره برادران می‌گوید:</span></p> <p><span style="font-size:100%;">«با قاطعیت می‌گویم که دارد. چرا؟ به خاطر این که منبع ما در اینجا خانواده‌ها هستند و آشنایان خانوادگی. یعنی نام زندانی‌ اعدام شده تنها به صرف این که چپ بوده است در این فهرست نیست. چون می‌دانیم در دوره‌هایی بعضی از زندانیان چپ هم بودند که در بهشت زهرا دفن می‌شدند. به عنوان نمونه برادر من در بهشت زهرا دفن است. برای همین هم ما در حقیقت باید به طور مشخص می‌دانستیم، فرد مورد نظر کجا دفن است و بعد نامش را در فهرست می‌گذاشتیم. بنابراین خاوران مجازی اعتبار حقوقی دارد و قابل استناد است.»</span></p> <p><span style="font-size:100%;">گلزار خاوران تنها یکی از گورستان‌های دسته‌جمعی در ایران است. منیره برادران خاوران مجازی را نقطه‌ی آغاز حرکتی می‌بیند که می‌خواهد با ثبت آثار کشتار، هر روز به حافظه‌ی تاریخی مردم تلنگر بزند، تا از یاد نبریم آنچه را که تاریخ کشور ما به چشم دیده است.</span></p> <p><span style="font-size:100%;">او و دوستانش در سایت بیداران قصد دارند تا در برابر سکوت تاریخ سربلند کنند:</span></p> <p><span style="font-size:100%;">«ما خودمان را به ثبت خاوران محدود نمی‌کنیم. من امیدوارم در ادامه‌ی کارمان بتوانیم گورستان‌های دیگر را هم ثبت کنیم. چه در شهرستان‌ها و چه در سایر نقاط تهران. ما می‌دانیم که در شهرستان‌ها دارند این گورستان‌ها را تخریب می‌کنند. </span></p> <p><span style="font-size:100%;">به عنوان نمونه شنیدیم در شهر رشت، قطعات مربوط به اعدامی‌ها را می‌فروشند. این است که سعی می‌کنیم آنها را هم ثبت کنیم و همین‌طور کسانی را که در بهشت‌ زهرا دفن هستند. در بهشت زهرا قطعاتی وجود دارد که مخصوص اعدام‌شدگان است و جایی نوشته یا ثبت نشده است. حکومتی‌ها مدام به این‌ قطعات حمله می‌کنند و سنگ‌ها را می‌شکنند. </span></p> <p><span style="font-size:100%;">ما به دنبال ثبت آن قطعات هم هستیم و این‌که بفهمیم گورهای دسته‌جمعی در بهشت‌زهرا کجا هستند و پیدای‌شان کنیم. چون مجاهدین را به احتمال خیلی زیاد یک‌جایی در بهشت‌زهرا در گورهای دسته‌جمعی دفن کرده‌اند. البته دقیق نمی‌دانیم و تنها حدس می‌زنیم. یعنی این کار ادامه دارد. فکر می‌کنم تا زمانی که جمهوری اسلامی سر کار است و مانع هرگونه ارتباطات و خبررسانی می‌شود، خب ما خیلی با محدودیت مواجه هستیم. ولی باید این تلاش را کرد تا حداقل آغازی باشد برای کارهای گسترده‌تر بعدی. </span></p> <p><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;">من اجازه می‌خواهم همین‌جا این موضوع را هم مطرح کنم و از شنوندگان عزیز رادیو زمانه بخواهم که در این مورد با ما همکاری کنند و اگر کسانی را می‌شناسند که نام‌شان در این فهرست نیست، یا عکسی از آنها نیست و مشخصات‌شان ناقص است، مدارک‌شان را به <a target="_blank" href="http://www.bidaran.net/">سایت بیداران</a> بفرستند تا ما اطلاعات این صفحه را تکمیل کنیم</span>.»</span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1959158506367807620-1411449526283203512?l=monireh-baradaran.blogspot.com' alt='' /></div>منیره برادرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1959158506367807620.post-76472237486990320682010-08-12T10:10:00.002+01:002010-08-12T10:15:32.919+01:00<p style="text-align: justify; direction: rtl;" class="mytext">با گسترش فعالیت های مدنی، و در راس آنها مبارزات برابری خواهانه زنان و نیز وب لاگ نویسی، در سایه حکومتی که تاب تحمل هیچ حرکت مستقل و انتقادی را ندارد، نسل جدیدی از زندانی سیاسی در ایران پدید آمده است. جا دارد که این چهره جدید زندان سیاسی جائی مورد توجه و بررسی قرار گیرد.<br />توجه به خاطره نویسی زندان در میان این نسل از زندانیان سیاسی که عمدتا از بین زنان و جوانان هستند، چشمگیر است. با نوشته های آنها فصل جدیدی در ادبیات زندان گشوده شده که ممکن است مربوط به چند هفته یا چند ماه حبس باشد. این نوشته ها با کم شدن دامنه مسائل توانسته اند بر روی یک یا چند موضوع تمرکز و تعمق کنند. به مانند ادبیات زندان دهه ٦٠، این بار هم زنان هستند که بیشترین سهم را در نوشتن از زندان دارند.<br />یکی از ویژگی این نوشته ها تر و تازه بودن آنها است. راوی آنها را چند روز یا چند هفته بعد از آزادی و گاه حتی در زمان حبس نوشته که بلافاصله از طریق رسانه های اینترنتی در دسترس خوانندگان قرار گرفته اند. رسانه های اینترنتی این حسن را دارند که نوشته ای را در زمانی کوتاه در سراسر دنیا انتشار دهند، اما با حذف از حافظه اینترنتی، دسترسی به آنها مشکل آفرین می شود. این یکی از مشکلات دنیای رسانه ای امروزی است که به ما گوشزد می کند برای ضبط و ثبت این نوشته ها که غیر از جنبه ادبی آنها در زمره اسناد و مدارک قرار دارند، تدابیری بیندیشم. مثلا از طریق ایجاد یک سایت آرشیو ویژه یا چاپ آنها.<br /><br />در این بررسی، حدود ٥٠ خاطره، نامه و مصاحبه، مورد بررسی قرار گرفته اند از: زهره تنکابنی، جلوه جواهری، مریم حسین خواه، محبوبه حسین زاده، فرشته قاضی، محبوبه عباسقلی، شهناز غلامی، سلماز شریف، شادی صدر، سعیده کردی نژاد، محبوبه کرمی، ناهید کشاورز، نیلوفر گلکار، شبنم مددزاده، بهاره مقامی، عاطفه نبوی، سیلوا هارطونیان، نگین شیخ الاسلامی و دلارام علی<br />چه بسا نوشته هائی هم بوده باشند که من دسترسی به آنها نیافته ام. غیر از نوشته شهناز غلامی که از زندان زنان تبریز گزارش می دهد، بقیه نوشته ها مربوط به زندانهای تهران هستند. تفاوت آشکاری در نوشته های پیش از ٢٢خرداد ١٣٨٨و بعد از آن وجود دارد که گویای تغییر شرایط زندان است. در این بررسی این دو دوره را از هم جدا می کنم.<br /><br />دوره اول مربوط به زمانی است که کارزار زنان با شکل گیری «جنبش یک میلیون امضا» و «کمپین علیه سنگسار» بیشتر جنبه بیرونی به خود گرفت و بازداشت گسترده کنشگران حقوق زن را در پی داشت. آنها در اوین و بازداشتگاه های دیگر با زنانی که قربانی بی عدالتی های جامعه هستند، همبند شدند. در گفتگو با آنها کنشگران به چشم می بینند که بی حقوقی، قوانین تبعیض آمیز و خشونتی که به دلیل زن بودن بر آنها اعمال می شود و نیز فقر و محرومیت مسبب درد و بی پناهی این زنان است و زندان تداوم خشن همه این ناملایمات. برای آنها که عمدتا جوان و زیر ٣٠ سال هستند، آشنائی با این زنان، که هرگز فرصتی برای آگاهی به حقوق شان به آنها داده نشده، اثبات بیشتر حقانیت باورهاشان است و همچنین فضائی برای تداوم کارزار روشنگرانه شان و البته دفاع از حقوق مدنی خود در برابر دستگاه امنیتی زندان.(١) <br />مریم حسین خواه می نویسد:<br />«آنها من را فرستاده بودند آنجا تا تنبیه شوم، من اما آنجا بودم تا آدمهایی را ببنیم و بشناسم که هیچ جای دیگر و هیچ وقت دیگر نمی شد که بشناسمشان. آدمهایی که نیمه پنهان جامعه ما هستند که مثل یک زخم چرکین آنها را از همه پنهان می کنیم و حتی بودنشان را به روی خودمان نمی آوریم.»<br /><br />جلوه جواهری زندگی‌های از هم پاشیدهء ساکنان اوین را گواه روشنی بر ناعادلانه بودن قوانینی می داند که برای تغییرش مبارزه می کند.<br />« این‌جا بند نسوان اوین است، با بیش از هزار و یک قصه، قصه‌هایی تو در تو که در هزار توی هر بند و سلول در هم می‌آمیزند و دوباره تکرار می‌شوند. قصه‌های واقعی از زندگی زنانی که وقتی می‌فهمند برای نوشتن و گفتن از حقوق زنان، بازداشت شده‌ ای، همهء وجودشان همدردی می‌شود. این‌جا در بند نسوان زندان اوین برای گفتن از خواسته‌هایمان نیازی به مثال آوردن نیست.»<br />شاید برای طلب خواسته هائی که بدیهی می نمایند، بیازی به مثال نباشد، ولی برای ما که سرگذشتهای تلخ این زنان را اغلب از طریق صفحه حوادث روزنامه ها و در سطح می شناسیم، این مثالها لازم است که نگاهی هم به فراسوی ظاهر این زندگیها داشته باشیم. زنان کنشگر در تصویر همبندانشان به رابطه علت و معلولی ناشی از قوانین زن ستیز و فرهنگ مردسالار انگشت می گذارند. در اینجا به چند مورد که تقریبا وجه اشتراک همه این نوشته هاست، اشاره می کنم.<br />«شوهرکشی»<br />«شوهرانمان در گورهای سربسته هستند و ما هم در گورهای سر باز، ما همان روزی که شوهرانمان را کشتیم، خودمان هم مردیم ». محبوبه حسین زاده این جملات را از زنی نقل می کند که در تخت سه طبقه ی روبروی او با کابوس های مرگ شوهرش شب را به صبح می رساند، شوهری را که با ضربات چاقو به قتل رسانده است.<br />قتل همسر، از سالها پیش یکی از جرائم متداول در بین زنان زندانی شده است. شهناز غلامی در مورد زندان تبریز می نویسد:<br />«در دهه های گذشته تعداد قاتلین زن در زندان بسیار معدود بود، ( به عنوان مثال ٨ نفر در سال ١٣٦٨) ولی امروزه چهل درصد زندانیان زن در بند مذکور را در شهر تبریز، زنان قاتل تشکیل می دهند. وجود چنین آماری آن هم فقط مربوط به یک بند از زندان بزرگ تبریز یعنی" بند ٨ نسوان جرائم" تامل برانگیز است و بیانگر وجود نابهنجاریهای عمیق اجتماعی حاکی از مدیریت ناصحیح جامعه می باشد. می توان گفت بیش از نیمی از این قاتلان به جرم همسر کشی به زندان آورده شده‌اند. این مساله گویای این واقعیت بغایت تلخ است که زنان جامعه ما در نتیجه اعمال فشار از سوی فرهنگ مرد سالارانه حاکم به اشکال مختلف مثل اجرا و تصویب قوانین تبعیض‌آمیز علیه زنان، بی‌ تناسب با شرایط فعلی جامعه، نگرش جنسیتی تعصب آمیز و حاکمیت عرفی یک طرفه مردانه ناچار در خانواده هایی زندگی کنند که بسیار نابسامان و شکننده بوده و واکنش همسرکشی بازتاب شرایطی است که آسیب شناسی دقیق آن در این مجال نمی گنجد.»<br />تقریبا در تمام نوشته های مورد نظر ما پدیده شوهرکشی که با عدم امکان حق طلاق گره خورده است، حضور اندوهباری دارد. جلوه جواهری می نویسد:<br />« بسیاری از زنان به زندان افتاده‌اند فقط و فقط برای این که حق طلاق نداشتند. آری، مقصر بسیاری از موارد همسرکشی در میان ساکنان بند نسوان، نداشتن حق طلاق است و بن‌بست‌هایی که جامعه و گاه قوانین برایشان ایجاد کرده‌اند.»<br />محبوبه حسین زاده درددلهای این زنان را بازگو می کند.<br />«یکی می گوید: چرا هیچ کس به دردها و بدبختی های ما گوش نکرد. کجا بود قاضی وقتی شوهرم را برای تأمین خرج اعتیادش شبی از خانه ام بیرونم کرد؟ چه باید می کردم؟ با کدام قانون حمایت گر، نجات می یافتم؟ چرا قاضی به حرف هایم گوش نداد؟ دیگر خسته شده بودم. قانون هیچ حمایتی از من نکرد. خودم از حقم دفاع کردم. آره: کشتمش.<br />آن دیگری: پدرم می گوید آبرویمان می رود. گریه کردم که مگر خودتان ١٣ سالگی به زور شوهرم ندادید؟ حالا هم طلاق می خواهم. قبول نکردند. اما آن شب که با آن زن در خانه و رختخواب خودم دیدمش دیگر نتوانستم تحمل کنم... قربانیان تنها همبندهای من نیستند که تمام زنان این سرزمین اند.»<br />جلوه از زنی گزارش می دهد که همسر چهارم شوهرش بوده است. شوهری که او را همیشه زیر مشت و لگد، می‌گرفته است.<br />«از آن وضع دیگر خسته شده بودم و درخواست طلاق دادم»، اما شوهر در پاسخ به این درخواست، با قساوت بیش‌تری زن را زیر حملات مشت و لگد می‌گیرد و زن تنها از خود دفاع می‌کند، دفاعی که به مرگ شوهر می‌انجامد.<br />زهرا زن دیگری است در گزارش جلوه که به همراه دختران و پسرش، همسر خود را کشته است و همراه آن‌ها راهی زندان شده است. آنها زندان را آسایشگاه بهتری از خانه می‌دانند که در جهنم خانه، به سرنوشتی نامعلوم گرفتار شده بودند. زهرا حالا می‌تواند لحظه‌ای آرام باشد و حتی به زندگی خود و فرزندانش ذره‌ای امیدوار. می‌گوید:<br />«حتی اگر از پیش او فرار هم می‌کردیم به دنبال ما می‌آمد و تک تک ما را می‌کشت.» همه راه‌ها را امتحان کرده بودند و درمانده در کنار قوانینی که هیچ راه‌حلی برای آنان نداشت و آن‌ها در اوج ناامیدی به تنها چاره یعنی مرگ او رسیده بودند. تنها مرگ او می‌توانست نجات‌بخش آنان باشد.<br />جلوه همچنین از پروین گزارش می دهد که اسیر مرد معتادی بوده که در بگومگوهای خانه هر بار او را به زیر مشت و لگد می‌گرفته و هر شب پی زنی دیگر می‌رفته است. پسرش به رابطهء پدرش با زنان دیگر پی می‌برد و به مادر نهیب می‌زند. به محکمه می‌رود تا شاید بتواند با گواهی پزشکی قانونی، طلاق بگیرد، قاضی به او می‌گوید:«باید سه بار کتک خورده باشی و هر بار با گواهی پزشکی قانونی شکایت کرده باشی، آن وقت است که می‌توانی طلاق بگیری». پروین می‌گوید: «شوهرم معتاد است»، جواب می‌شنود:«اگر سه بار شوهرت را بستری کردی و دوباره به اعتیاد روی آورد، آن وقت است که می‌توانی طلاق بگیری».می‌گوید:«با هم تفاهم نداریم» می‌گویند:«اگر هفت ماه گذشت و...» پروین در میان اماها و اگرها غرق می‌شود تا سرانجامش به دست مرد دیگری سپرده می‌شود که می‌خواهد او را خوشبخت کند و همو، شوهر پروین را با وجود میل او می‌کشد و سرانجام‌اش در هزار توی قصه‌های بند نسوان اوین است.<br />مریم حسین خواه:<br />« از زندان متنفرم به خاطر سمیرایی که وقتی به زندان آمد یک دختر ١٨ ساله چشم و گوش بسته بود و وقتی من دیدمش یکی از گنده لاتهای اوین که جرات نمی کردم به او سلام کنم. پدرش را کشته بود. پدری که سالها به او تجاوز می کرد. که باردارش کرده بود. زهر به پدر اثر کرد و سمیرا زنده ماند. می خواست هردوشان بمیرند. نشد. آمد زندان. نابود شد.»<br />و ناهید کشاورز می نویسد:<br />«ما در این چند روز قصه های زیادی شنیدیم، داستان های واقعی؛ از نزدیک پای درد دل های زنانی نشستیم که به دلیل قوانین تبعیض آمیز و عرف سرکوبگر به بن بست رسیده اند. متهمان به قتلی را دیدیم که برای خارج شدن از چرخه ی خشونت سعی فراوان کرده اند؛ با تلاشی توانفرسا به هر دری زده اند وبه هر راهی پا نهاده اند. بسیاری از این زنان پیش از ارتکاب به قتل کوچک ترین خلافی نکرده اند. آنان مادران و همسران مهربانی بوده اند. سال ها با اعتیاد شوهر، اخلاق بد و خیانت او کنار آمده اند، خون دل خورده اند و تحمل کرده اند. تمامی راه های گریز از چرخه ی خشونتی را که در آن گرفتار بوده اند آزموده اند و هر بار به بن بست رسیده اند و در آخر، انتخابی کرده اند که هرگز انتخاب نبوده است. کشاورز از «ژ» دختر جوانی می نویسد که به جرم معاونت در قتل شوهرش در زندان به سر می برد.<br />«او تحصیلاتش را در دوره راهنمایی ناتمام نهاده است. ژیان سبزواری است. او در ۱۶ سالگی با شوهرش ازدواج کرده است. شوهری که به گفته او بسیار خشن بوده است . در آخر با همکاری مرد جوانی در ۱۸ سالگی شوهرش را می کشد. هم جرمش اعدام شده است.خودش می گوید: زندگی فعلی من در زندان خیلی بهتر از زندگیم با شوهرم است.»<br />و در جائی دیگر از «ب» زنی ۳۹ ساله می نویسد که به همراه هم جرم و پسرش به دلیل کشتن شوهرش در زندان به سر می برد. هم جرم او پسر جوانی است که او با پیشنهاد دادن پول از او خواسته است، شوهرش را بکشد.<br /><br />شهناز غلامی از زنانی در زندان تبریز گزارش می دهد که سرگذشتهائی نسبتا مشابه دارند. او از زبان خدیجه خانم که به جرم قتل شوهرش در زندان است، می نویسد: «ما در شرایط بسیار سخت اقتصادی به سر می بردیم من با بچه هایم در یک کارخانه آجرپزی در تبریز کار می کردم ولی شوهرم مرا به شدت کتک میزد و مورد آزار و اذیت قرار می داد. او بدون اجازه من همسر دیگری اختیار کرده بود و ما هرچه پس انداز می کردیم او همه را خرج خود وهمسر دومش می کرد تا اینکه یک روز در دعوای هرروزه بیل را برداشتم و او را مصدوم کردم.»<br />خدیجه خانم بعد از این ماجرا دچار اختلال حواس شدید گردیده و فکر می کند شوهرش زنده است و فقط سرش کمی خون ریزی کرده است. دچار تشنجات شدید عصبی می شود و می گوید: «این بار دیگر از شوهرش طلاق خواهد گرفت.»<br />«او نمونه یک زن رنج دیده و زحمتکش کُرد بود که وجود سلطه مردسالارانه و از جمله قوانین زن ستیز انه ای چون دادن اجازه تعدد زوجات به مردان او را آنچنان به خشم و نفرت وسرکشی واداشته بود که مجبورش ساخته بود تا به جرم همسر کُشی در زندان بسر برد.»<br />در زندان تبریز با صفانه آشنا می شویم. «با خواهرش از روستای اطراف بستان آباد آمده بود او با خواهرش که جاری هم هستند و با دو برادر ازدواج کرده اند ودر حال حاضر به جرم کشتن مادر شوهر شان چندین سال است که در زندان بسر می برند آنها میگویند: مادر شوهر ما خیلی بهانه گیر بود و همیشه با ما دعوا داشت و باعث ایجاد ناراحتی و دخالت در خانواده هر دوی ما بود تا اینکه یک روز با یک روسری او را خفه کردیم و بعدا برای آنکه اثری از جای انگشتان ما باقی نماند در حیاط خانه اش بنزین به رویش ریختیم و آتشش زدیم. او به قدری با حوصله و خونسردی این ماجرای فجیع و دلخراش را وصف می کند که انگار اتفاق قتل یک انسان آنقدرها هم که به نظر میرسد حادثه مهمی نیست برای همین هم امید وار است که به نزد خانه اش نزد فرزندان و شوهرش که شکایتش را در رابطه با او و خواهرش پس گرفته است برگردد و به زندگی سابق خود ادامه بدهد.»<br />"عدی" زن کرمانشاهی است که به اتهام قتل همسر معتادش در زندان تبریز بسر می برد و بنا به گفته ها شوهرش او را به تن فروشی وادار می کرده است.<br />در گزارش ناهید کشاورز و شهناز غلامی دقت و نگاه جامعه شناسانه مشهود است. این دو به مسائل مختلف در زندان توجه دارند: از مسائل زیستی و بهداشتی گرفته تا غمها و شادیهای زندانیها؛ از دسته بندی جرائم و ارائه آمار تا بیگاری از زنان زندانی؛ از روابط زندانیها با همدیگر تا خاستگاه اجتماعی و رفتار نگهبانان. شهناز غلامی گزارش خود را بعد از بازداشت ٢٣ روزه در تابستان ١٣٨٨ نوشته است ولی در اصل این گزارش مربوط است به تجربه چهار سال زندان وی در فاصله سالهای ١٣٦٨ تا ١٣٧٢ و مقایسه بند زنان تبریز در این دو دوره.<br />تبعیضات دیگر<br />همانقدر که بی مهری قوانین، نظام سیاسی و فرهنگ زن ستیز در زندان خشن تر و عریان تر است، جامعه و خانواده هم نسبت به زن «مجرم» بیرحم تر می شوند. جلوه جواهری می نویسد:<br />«در هر گوشه اغلب زنانی را می‌بینیم که زیر ضرب و شتم شوهران‌شان دست به جنایت زده‌اند، در حالی که نمی‌توانستند از حصار تنگی که دورشان را گرفته، رهایی یابند اما همین زنان را می‌بینی که به محض زندانی شدن، فراموش‌شدگان خانوادهء همان شوهران و پدرانی هستند که آن‌ها را به این‌جا کشانده‌اند.»<br />مریم حسین خواه: «بندی که ما بودیم بند محکومان مالی بود و بیشترشان یا به خاطر شریک شدن در معاملات مالی شوهرهایشان به زندان افتاده بودند. یا آقای شوهر از چک و امضای آنها استفاده کرده بود. قسمت دردناک ماجرا هم آنجا بود که جناب شوهر خودش با وثیقه رفته بود بیرون و زن بیچاره داشت آب خنک می خورد و یا بدتر از آن زنش را طلاق داده بود.<br />یکی شان معلمی بود که چکش را برای دانشگاه بچه ها امضا کرده بود و گذاشته بود خانه و جناب شوهر نه تنها چک را با یک مبلغ کلان خرج می کند و زنش به زندان می افتد بلکه بخاطر زندانی بودن زن، طلاقش هم می دهد.»<br /><br />زنان متهم به جرائم مربوط به مواد مخدر و فحشا هم که از رایج ترین جرائم در زندانهاست، در اغلب موارد از طرف مردان خانواده وادار به این کار شده اند. با اینهمه عمدتا آنها هستند که باید بار مجازات را بر دوش کشند. همین تبعیض در مورد «جرائم» مربوط به رابطه نامشروع هم عمل می کند. مریم حسین خواه به نقل از دختر جوانی می نویسد: "خانه دوست پسرم بودم که ریختند و ما را گرفتند. فکر کنم همسایه ها خبر داده بودند. دوستم بعد یک هفته سند گذاشت و آزاد شد، ولی من هفت ماهه که اینجایم."<br /><br />مریم اضافه می کند: «موضوع دخترک استثنا نیست، خیلی از زنانی که به جرم رابطه نامشروع دستگیر شده اند، حالا ماه ها است که در زندانند و مردهایی که با آنها رابطه داشته اند، همان یکی دو هفته اول با قید وثیقه آزاد شده اند.»<br /><br />تاثیر زندان بر فعالیت کنشگران<br />مریم حسین خواه از آن چند هفته زندان، آنقدر خاطره و درد دارد که رد آنها در یادداشت هایش در وب لاگ، هنوز هم پیداست:<br />«اما وقتی مرا بازداشت کردند نمی‌دانستند مرا به کجا می‌فرستند، نمی‌دانستند بودن کنار این زنان برای همهء عمر خواب آرام را از من خواهد گرفت. نمی‌دانستند با دیدن قربانیان برخی که می‌خواهم سرنوشت‌شان تغییر کند دیگر هیچ‌گاه نخواهم توانست شانه از زیر بار مسوولیت سنگین خود، خالی کنم. نمی‌دانستند با دیدن زنان اوین برای هر یک از خواسته‌هایم ده‌ها مثال زنده خواهم داشت.»<br />حسین خواه در زندان تصمیم می گیرد که کتابخانه ای برای بند زنان اوین راه اندازی کند و این کار را بعد از آزادی با یاری جمعی از فعالان حوزه زنان و اعضای کتابخانه صدیقه دولت آبادی پیش می برد.<br />و زندانی شدن جلوه جواهری به ابتکاری از طرف او و دوستانش می انجامد. نمایشگاهی از آثار جلوه جواهری در دی ماه ١٣٨٦، زمانی که او هنوز دربند است، برپا می شود. هدف نمایشگاه کمک به زنان زندانی از طریق عواید حاصل از فروش این آثار است.<br /><br />زنان قربانی ناآگاهی به حقوق خود<br />مسئله ناآگاهی به حقوق و قوانین در میان زندانیان بنا به قول مریم حسین خواه « آنقدر پررنگ است که نمی توانی بغضت را فروبخوری.»<br />او می نویسد: «به غیر از برخی زندانیان مالی ، کمتر کسی در بند زنان بود که وکیل داشته باشد. پولی برای گرفتن وکیل ندارند و نمی دانند که بدیهی ترین حق شان به عنوان زندانی داشتن وکیل تسخیری است. اگر بدانند هم تفاوت چندانی نمی کند، وکیل تسخیری کم است و فقط قتلی ها و جرائم سنگین می توانند تقاضای وکیل کنند، آنهم بعد از ماه ها ماندن در نوبت. برای برخی جرائم سبک، شاید یک مشاوره حقوقی نیز راهگشا باشد. بند زنان اوین اما مشاور حقوقی ندارد و به گفته مدیر بند زنان فقط مددکار اجتماعی به مشکلات زندانی ها رسیدگی می کند.»<br />در همه نوشته های کنشگران زنان، که بنا به حوزه کارزارشان با مسائل حقوقی آشنا هستند، به این مسئله توجه شده است. شهناز غلامی از زنی مثال می آورد که به عنوان یک زن خانه دار تمام وقتش را صرف انجام امور خانواده کرده و اما یکشبه بدون داشتن کوچکترین پس اندازی به همراه فرزندانش از خانه رانده می شود.<br />«او مثالی است از زنی که کوچکترین شناخت و آگاهی در مورد قوانین حقوقی مربوط خودش را ندارد و همین امر باعث شده تا این چنین دچار مشکلات سخت اقتصادی و عاطفی شود. طرح این موضوع هشداری است برای همه زنانی که تمامی وقت، نیرو و توانایی خود را صرف کار خانگی و سرپرستی می کنند و کمترین فرصت مطالعه را از خود دریغ می دارند زنان در جامعه ما باید حداقل با مسائل حقوقی خود آشنا باشند تا اجازه ندهند دیگر مورد سوء استفاده مردانی چنین خود شیفته، نفس پرست و هوس باز و ریا کار قرار گیرند.»<br />ناهید کشاورز عقیده دیگری دارد:<br />«همه این زنان خواهان قوانین بهتر و تغییر مناسبات اجتماعی هستند و به نوعی شاهد شکلی از آگاهی جنسیتی در آنان هستیم، گرچه هنوز این آگاهی را برای درگیر شدن در مبارزه اجتماعی برای انجام تغییرات ندارند اما وقتی تو توضیح می دهی که برای چه چیزهایی مبارزه می کنی و چرا به این جا آمده ای، با تو همدلی می کنند و به نوعی در تلاش های تو امید به تغییر زندگیشان را می بینند.»<br />محبوبه حسین زاده هم ناآگاهی را مطلق نمی بیند:<br />«زن زندانی که هم اکنون او نیز مشغول ثبت خاطراتش در دفتر کوچکی است مرا به گوشه ای می کشاند و می گوید آیا من می توانم به شما برای جمع آوری امضا کمک کنم و می خواهد هرطور شده برگه ای را به او برسانیم تا زنانی که خود در بن بست اوین گرفتار مانده اند برای دیگران روزنه ای بازکنند، با تک تک امضاهایشان»<br /><br />توجه به مسائل حقوقی در برخورد خود این کنشگران با زندانبانان هم مشهود است. آنها از حقوق خود دفاع می کنند و به موارد نقض قانون اعتراض می کنند. نیلوفر گلکار در مصاحبه ای می گوید: «وارد اوین که شدیم به ما چشم بند زدند و گفتند باید چشم بند بزنیم. ابتدا چند نفر اعتراض کردند که این کار قانونی نیست ولی مسئولین اوین ما را مجبور به زدن چشم بندها کردند.»<br />مریم حسین خواه در «توصیه هائی برای وقتی که به زندان می روید» تاکید می کند که «قانون را بخوانید تا با حقوق تان آشنا شوید.»<br />این موضوع خاطره ای از زندان سال ٦٠ در ذهنم تداعی کرد. در یکی از غروب های زمستان آن سال، خانمی را به اتاق ما در بند ٢٤٠ اوین آوردند. سر و ضع مرتب او با موهای شرابی رنگی اش در مقایسه با سر و وضع ژولیده ما هیچ تناسبی نداشت. تحصیل کرده آمریکا بود و خود را سوسیالیست و وابسته به گروهی معرفی کرد که دربست از جمهوری اسلامی دفاع می کرد. اما بی تناسبتر این بود که گفت دستگیری اش غیرقانونی است و این را به بازجو گفته و بزودی آزاد می شود. طبیعی بود که از ما بهتران بخوانیمش و به حرفش بخندیم. واقعا هم چند روزی بیشتر نزد ما نماند.(٢)<br />گذشت زمان و بسیاری عوامل دیگر باعث ایجاد فضاهائی شد که توصیه مریم دیگر بی تناسب و باعث خنده نبود. اما همین فضاهای باریک هم بعد از ٢٢ خرداد ٨٨ بسته شدند و وضعیت زندان همانی نیست که پیش از آن بود. تجاوز، شکنجه، اعترافات اجباری، قتل و اعدام های سیاسی وضعیت تداعی سالهای دهه ٦٠ است. «الان مثل دهه شصته یک طرفش محاربه هست که جرمش اعدامه وطرف دیگه اش هم توبه واظهارپشیمانیه» این حرف بازجو است که سعیده کردی نژاد در نوشته اش آورده است.<br />این را هم فراموش نکنیم که در همان زمان هم بودند زندانیانی با اتهامات دیگر و بازجوئی هائی از نوع دیگر. آنها شکنجه می شدند و به اعدام یا حبس سنگین محکوم می شدند. بعنوان از نوشته جلوه جواهری در باره شیرین علم هولی، که بعد از اعدام او نوشته، متوجه می شویم که شیرین را برای اعتراف شکنجه می کردند.<br />«این دژخیمان، خود را به گور سپرده اند، گوری خاموش که هیچ زندگی در آن نیست، همان ها که تو را ۲۲ روز زیر چکمه های سنگین شان لگدمال کردند.<br />گفته بودی که در این ۲۲ روز چه بر تو گذشت و من اعصاب تیرکشیده ام باور نداشت تاب تو را در آن لحظه های پر از تنهایی، که تو تنها نبودی با ایمان راسخت بودی به گشودن دنیایی بهتر. گفتی که چگونه یکی از شکنجه گرانی که بر بالای سرت آورده بودند با زبان کردی با تو حرف می زد. می خواستند این گونه تو را بشکنند و بگویند ببین اگر در سرزمین تو چنان کردیم مردمانی از تو هستند که به ما بپیوندند. گفتی که با زبان ترکی حرف می زدی وقتی که به کردی می پرسیدند. گفتی که چطور یکی دیگر از شکنجه گرانت وقتی تو را به تخت می بستند تا به شلاقت ببندند می گفت همین جا فرزاد را بستیم تو را هم مثل او شکنجه می کنیم.»<br />زندان بعد از ٢٢ خرداد<br />به رغم دستگیری های وسیع بعد از ٢٢ خرداد، هنوز نوشته های زیادی از زندان این دوره در دست نیست. سایه زندان در بیرون از زندان هم حی و حاضر است و بی انتها. زندان مخوف و مخوفترتر شده است. گاه انسان قادر نیست درد و سوزش زخمی را که هنوز باز و ترمیم نیافته است، توصیف کند. شاید زمان لازم است تا کسانی که این دوره سیاه را از سرگذرانده اند و کسانی که هنوز در زندان هستند با احکام حبس های طولانی، بتوانند از تجربه های پردردشان بنویسند.<br />تجاوز و آزار جنسی از مشخصه های زندان بعد از ٢٢ خرداد است. چند زن و مرد از تجاوزهائی که بر آنها رفته، سخن گفته اند. مریم صبری در یک مصاحبه راه دور با تلویزیون صدای آمریکا می گوید که در زندان از طرف بازجوهای مختلفی به او تجاوز شده است. بهاره مقامی می نویسد که از طرف حسین طائب فرمانده ی وقت بسیج مورد تجاوز قرار گرفت. او همچنین از تجاوز به دختر جوان دیگری به نام مهسا گزارش می دهد.<br />شکنجه، تهدید و آزارهای جنسی کریه ترین شیوه ها برای وادار ساختن زندانی به اعتراف، به مانند سالهای ٦٠ و ٦١ در دستور کار قرار گرفته است. در مورد زنان، اعتراف مورد دلخواه بازجویان اعتراف با همخوابگی با مردان همکار یا همفکر است. محبوبه عباسقلی زاده، فرشته قاضی و سعیده کردی نژاد این سیاستهای کثیف را افشا می کنند. نوشته های آنها جزو آن اندک نوشته هاست از زندان تابستان ٨٨ و ادعانامه ای است بر جنایتی که در تابستان ١٣٨٨ در زندانها رخ داد. تداومش را دیگران خواهند نوشت. فراموش نکرده ایم آن نمایش اعترافات و آن کیفرخواست جمعی را، که از تلویزیون به نمایش درآمد. ما فقط آن نمایش را دیدیم که تراژدی تمام عیاری بود که با بی شرمی تمام عیاری سازمان داده شده بود، پشت صحنه را باید خود می خواندیم. در گزارش آنها پرده ها کنار می روند و ما پشت صحنه نمایش و بازی را می بینیم.<br />آن اعترافات البته فقط برای ارعاب جامعه و شکستن روح و روان زندانیها نبود، بهانه ای هم بود برای اعدام. محمدرضا علی زمانی و آرش رحمانی پور شاید هرگز فکر نمی کردند که با آن نمایشهای ساختگی اعدام خواهند شد.<br />سعیده کردی نژاد می نویسد:<br />«فریبا گریه می کرد و می گفت به من گفته اند اعدام می شوی باید اقرار کنی و بگی که با خبرنگارهای خارجی رابطه نامشروع داشتی وعلاوه براین واسه شون جاسوسی هم می کردی مثل اینکه فریبا وقتی خبرنگارهای خارجی می آمدند ایران با مجوز وزارت ارشاد به عنوان راهنما همراهیشون می کرده شوهر فریبا یک آدم بسیارمذهبی بود و مسئول بسیج دانشگاه سوره و فیلمساز فیلمهای دفاع مقدس بوده و حالابعد از این جریانات که خبرنگارهای خارجی اخراج شدند رفته بودند سراغ خبرنگارهای داخلی که با اونها کارمی کردند و هرگونه تهمتی را واسه انتقام بهشون می چسبوندن»<br />نوشتن در باره این موضوعات وقتی قربانی نه دیگری، نه یک بی نام، بلکه تو هستی خود تو با نام ونشانت، جسارت بیشتری می طلبد. شهامت نوشته فرشته قاضی و محبوبه عباسقلی زاده در ادبیات زندان ما جزو اندکها است.<br />فرشته قاضی می نویسد: « صدای مردی را از پشت سرم می شنوم که می گوید: در افغانستان با چه کسانی دیدار داشتی و برای چه سازمانی جاسوسی میکردی؟<br />از شوک اول خارج نشده، مجددا شوک دیگری وارد می شود. می گویم: من خبرنگار سایت امروز هستم و به همین دلیل بازداشت شده ام و... هنوز حرفم تمام نشده فریاد می کشد: چند بسته قرص ضد بارداری با خود برده بودی؟ من ناباورانه می شنوم؛ امابه آنچه می شنوم باور ندارم. تکرار می کند و من اعتراض می کنم اما با لحن مشمئز کننده ای می گوید: یا جاسوسی یا روابط نامشروع. انتخاب با خودته!<br />«چند سال پیش و هنگام جنگ افغانستان به عنوان خبرنگار همشهری، به این کشور سفر کرده ام و امروز با گذشت سالها با چنین اتهامی مواجه می شوم یعنی مرا خاطرسفر به افغانستان بازداشت کرده اند؟ اما چرا چند سال دیرتر؟<br />هر چه سعی می کنم بر خود مسلط باشم، نمی شود. بارها توضیح می دهم که نه جاسوسی در کار بوده و نه رابطه نامشروعی و... اما فایده ای ندارد. بازجویی که او را نمی بینم شروع به تعریف جزئیاتی می کند که گویا در فیلم های پورنو دیده است؛ و با لحنی مشمئز کننده.<br />یقین پیدا می کنم که مریض جنسی است و لذت می برد از تعریف آنچه که بر زبان می آورد. احساس بی پناهی آزارم می دهد و شنیدن آنچه که در هر جلسه بازجویی ـ از مسائل جنسی و لحنی مشمئز کننده ـ از سوی بازجو بیان می شود.<br />با چه خبرنگارانی دیدار داشتی؟ چه اطلاعاتی به آنها دادی؟ چقدر پول گرفتی؟.....<br />پس جاسوسی نکرده ای رفته بودی برای ارضا شهوات پستت؟ با چند نفر خوابیدی؟ چند نفره... می کردی و....<br />ناخود آگاه یاد فیلم بازجویی زن سعید امامی می افتم. از ترس بر خود می لرزم. می نویسم برای جاسوسی به افغانستان رفته بودم و از همان موقع برای امریکا جاسوسی می کنم و پول خیلی خوبی هم می گیرم و...<br />رفتار بازجو بهتر می شود و به یکباره از سالها پیش می آید به همین سالهای نزدیک تر و به سایت امروز که از کی در این سایت کار می کنم.<br />اما یک روز بعد دوباره مسائل عوض می شود و دیگر از امروز نمی پرسد، بلکه از روابط و آشنایی ام با چهره های سیاسی و همکاران مطبوعاتی ام می پرسد. توضیح می دهم که یک روزنامه نگارم و به عنوان خبرنگار سیاسی با همه چهره های سیاسی از اصلاح طلب و راست رابطه دارم؛ اما رابطه ای که بازجو می خواهد از من بشنود با رابطه خبری که من با این چهره ها داشتم متفاوت است. یکی یکی اسامی چهره های سیاسی را می آورد و باز رابطه نا مشروع را عنوان می کند و می گوید: آنچه راکه می گویم بنویس!<br />و شروع می کند به تعریف یک فیلم سکسی با جزئیات یک رابطه جنسی و از من می خواهد بنویسم. جزئیاتی که بیان می کند به شدت تهوع آور است.حالم به هم میخورد. واقعا بالا می آورم. چشم بندم را بالا می کشم و بلند می شوم، اما هنوز کامل نایستاده ام که ضربه ای از پشت وارد می شود و با شدت به میز صندلی ام می خورم و خون از دماغم سرازیر می شود. می افتم و چند ضربه با پا به پهلو ها و پشتم می زند و زنان زندانبان را صدا می کند. مرا با آن حال به سلولم می اندازند.<br />تمام لباس و تنم خونی است، اما اجازه حمام کردن نمی دهند. لباسی هم ندارم که عوض کنم. از درد به خودم می پیچم. دوباره سراغم می آیند. همین که وارد اتاق بازجویی می شوم، می گویم: چرا از من نمی پرسید چه کرده ام و چه نوشته ام؟ با تمسخر می گوید: مهم نیست چه کرده ای. آنچه را که من می خواهم باید بنویسی در غیر این صورت می اندازمت توی سلولی که تا حد مرگ بهت تجاوز کنند.<br />قلبم به شدت می زند شاید متوجه می شود رنگم به یکباره می پرد که می گوید: ما مردان زیادی اینجا داریم که سالهاست زنی را ندیده و تشنه زن هستند و....»<br /><br />و محبوبه عباسقلی زاده:<br />«روزهای اول بازداشت دو گزینه در پیش روی من بود: یا اعتراف در مورد اینکه مزدور خارجی هستم و از بعضی از رهبران اصلاح طلب دستور می گیرم، یا بگویم که بی حجابم، شرب خمر می کنم و روابطی با این و آن دارم و برایش جزییات آن را باز کنم. . . روز بعد بازجو آخرین برگ برنده اش را برای شکستن دیوانگی های من رو می کند، مواجهه با جوان له شده ای که پس از روزها مقاومت باید در برابر همه می گفت با من رابطه داشته است، همه یعنی بازجو، زن زندانبان، زندانی دیگری از همان جوانان که نفهیمدم بودنش در آنجا برای شکنجه او بود یا نه و دوربین. بعدها فهمیدم بازجو بارها با آن جوان له شده بازی کرده بود، بارها او را به پشت در اطاق بازجویی من آورده بود، شکنجه اش داده بود و به او گفته بود: "باید این زن را بشکنی، فهمیدی باید این زن ج... را بشکنی، خرد کنی".<br /><br />ویژگی گزارش عباسقلی زاده در این است که «من» راوی در آن حضوری پررنگ دارد. از این «من» می نویسد، از چالشهایش و به گونه ای که گویا آن را از بیرون می نگرد.<br />«هرگز گمان نمی کردم برای منی که تلاش کرده بودم "زنا"، " اقرار به رابطه"، و.. را به سخره بگیرم این مواجهه مسخره تا این حد گران باشد. رفتار غریزی ام آنچنان از عقلانیتی که در این چند هفته مرا در برابر شکستن حفظ می کرد سبقت گرفته بود که خود نفهمیدم چه می کنم. خشمی که نمی دانم از کجا سر باز کرده بود، به فریادهای هیستیریک مکرر تبدیل شده بود و در تمام زندان می پیچید. نیرویی چند برابر پیدا کرده بودم که از دستانم، گلویم و چشمان از حدقه در آمده ام بیرون می پاشید. این همه وحشی شدن را در خود سراغ نداشتم وقتی خطاب به آن جوان فریاد می زدم که "قسم می خورم تو را خواهم کشت. تو را در هرجا که باشی پیدا می کنم و می کشمت."<br /><br />محبوبه در نوشته خود نه تنها تصویری از شیوه های بازجوئی است، بلکه او یک بحث روانشاسانه اجتماعی را مطرح می کند و از نگاه فمینیستی به موضوع می نگرد و سعی می کند موضوع را از زاویه دیگری بنگرد. به ارزشهای خود مراجعه می کند و به چالش با خود و این ارزشها می پردازد.<br />«ناگاه کشف کردم به میزانی که اثبات ناپاک بودنم برای بازجو مهم است، عفیف بودن برای من جنبه حیاتی پیدا کرده است. آن مواجهه لعنتی تمام آموزه های تاریخی ام را بر انگیخته بود. سایه هایی که سال ها بود از سیطره شان می گریختم اکنون تمام ذهنم را تصرف کرده بود. در دام عورت انگاری بیماری افتاده بودم که زن هایش درطیفی از عفاف و هرزگی سرگردان بودند. در همان دامی که برای برائت از هرزگی باید خود را عفیف تر نشان دهی. او داشت ارزش های مرا تصرف می کرد، همان ارزش هایی که روزهای نخست به سخره گرفته بودم و مرا از سلطه او خارج نگه می داشت اکنون بتدریج بر من غالب می شد. حتی کلماتم و ادبیات نوشتاری ام از آن او شده بود. به دست نوشته هایم نگاه می کردم: همان گزارش های روز اول بود که شبیه مقاله های روزنامه کیهان شده بود. در بطن خود هیچ اطلاعات مهمی نداشت اما بیانش طور دیگر بود. دنیای خارج فرسنگ ها دور بود، مثل خوابی بود از زندگی قبلی ام. می باید برای بقای خودم، از چشم بازجو به جهان نگاه می کردم. او قادر بود به من آزادی را هدیه بدهد، بگذارد که به خانواده تلفن بزنم و به زن زندانبان امر کند که شب ها یک نخ سیگار به من بدهند. او تنها منجی من بود.»<br /><br />«صبح گاه یکی از آخرین روزهای بازداشت وقتی که بازجو دو گزینه اقرار به رابطه و اعتراف به فریب سیاسی را در برابرم گذاشت، انتخاب خودم را کردم: حیثیت دیگران مهمتر بود. شعف حفظ دیگران آنچنان رضایت خاطری در من ایجاد کرده بود که صدای شکستن نازک غرورم را ناشنیده گرفتم. از لابلای اقرار نامه ای که از زیر دستم کشیده می شد بازجو را می دیدم که غبغبش مثل خروس خواب آلوده ای باد می کند و چشمانش از خشم به سمت رضایت دو دو می زند. داستان بازاری عاشقانه ای را که هم آغوشی لطیفی به دنبال داشته است را با ظرافت از روی پاورقی های مجلات زرد کپی برداری کرده بودم تا غنیمتی را که دستگاه عریض و طویل دادستانی درانتظار بود به آنها تقدیم کنم. شخصیت های داستان من بودم و آن جوان له شده، "من" ی که در توافقی عقلانی با خودم می بایست نجات بخش تعهدات انسانی ام می شد.»<br />محبوبه عباسقلی زاده می‌کوشد «من» را در بستر حادثه به ما بنمایاند. از خودش فاصله می‌گیرد تا ابتدا بتواند خود را ببیند و بدین طریق می تواند‏ خود را به معرض‏ دید و داوری ما خواننده قرار دهد. برای خواننده زمانی رویدادها ملموس‏ می‌شوند که بداند راوی چگونه آنها را زیسته است. آن وقت است که خواننده قادر می‌تواند خود را جای راوی بنشاند خود را با او مقایسه کند و به تامل بنشیند، داوری کند یا تنها شاهد بماند. با چالشی که عباسقلی زاده با تابوها درگیر است ما هم درگیر می شویم. همه این تابوها را می شناسیم اما نمی دانیم ما اگر در موقعیت راوی قرار می گرفتیم، واکنش ما چه می بود. موقعیت هائی هستند که شخص نمی تواند از پیش عکس العمل خود را در برابر آنها تعیین کند. مهم پرسش و تامل است.<br /><br />و در پایان این چالش عباسقلی زاده با تکیه به ارزشهای بدیل خود که از فمینیسم آموخته است، می کوشد خود را بازسازی کند و با بین آن، این چالشها را از خودش فراتر برده و آن را موضوعی اجتماعی می کند.<br /><br />«بیان این تجربه ها و تحلیل جنسیتی آن باعث می شود که گفتار جنسیتی جنبش سبز نیز همچون ادبیات، موسیقی و فرهنگ مردمی اش به موازات رشد جنبش شکل بگیرد و برای عمق بخشیدن به مبارزه ای که نظام بنیادگرای مسلط را به چالش می کشد، مهمترین عنصر هویت بخش آن یعنی عورت انگاری زن و نگاه بیمارگونه اش را به مقوله سکوآلیته واکاوی کند.»<br />«عورت انگاری در رابطه مرد و زن، بخشی از روش های کنترل، ارعاب، تحقیر و شکستن زندانیان سیاسی بود و من باید این ارزش را پس می زدم . بازجو نفهمید که رهایی از کنترل سکس به روش بینادگرایاها، غنیمتی بود که من از دست او ربوده بودم، غنیمت دیگر راحتی وجدانم بود.<br />همه اینها به من کمک می کرد تا بسرعت بتوانم "من" زخمی ام را درمان کنم و کودکی ام به بلوغی رها شده از قیدهای گذشته تبدیل شود: من با شکستن همه باورها و ارزش های چند هفته پیشم از دام عورت انگاری بازجو رها شده بودم.<br /><br />هر چقدر که جامعه در رفتارهای اجتماعی اش به هنجارهای "عورت انگارانه" مشروعیت دهد، بازتولید سرکوب گرایانه آن را در خشونت های کوچه و بازار و زندان بیشتر خواهد دید. چنین هنجارهایی در نهایت به تقویت قدرت سرکوبگری که جهان بینی جنسی شده اش ازمقوله زنانگی و عورت انگاری جنسیتی تغذیه می کند، خواهد انجامید. این ها را از تجربه خود در زندان آموختم و گفتم شاید بازتعریف آن کمک کند به اینکه نوع دیگری ببنیم.»<br /><br />نامه های زندان<br />« اینجا زمانی غمگین، مبهوتی که سهیلا قدیری در اوج ناباوری اعدام. می شود و صبح روز اعدام همه آرام و بیصدا، با موهای ژولیده و چشمهای ورمکرده و هر از گاهی سیاه از ریملها و خط چشمهای ریخته شده و سیگارهای پیاپی، بیخنده و شوخی و دعوا میایستند تا شمرده شوند و سرمای صبح پائیز استخوان سوز میشود. زمانی که ترس را در چشمان زیر حکمیهایی میبینی که در روزمرگی زندان آنچه را که انتظارشان را میکشید فراموش کرده بودند. و زمانی شادمانه میخندی که زنان و دختران شاد و لوده در جشن دهمین روز تولد کودکی که مادرش مظنون به قتل است میرقصند و ترانههای کوچه بازاری میخوانند! و یا قصاصی از بند رستهای که به هیات مردگان با رضایت شاکی از پای چوبهدار و گویی از سرزمین مرگ بازگشته و با سلام و صلوات و در میان اشکها و آغوشها به بند باز میگردانند!»<br />بخشی از نامه عاطفه نبوی از اوین، پاییز ١٣٨٨<br /><br />شبنم مدد زاده در نامه از زندان ماجرای دادگاه رفتن خود و برادرش را توضیح می دهد.<br />«دادگاه با حضور نماینده دادستان ، و بازجوهای اطلاعات برگزار می شود . کیفرخواست خوانده می شود . اتهامات محاربه و تبلیغ علیه نظام ... در مقابل این اتهامات اجازه دفاع از ما سلب میشود .در مقابل دفاعیات فرزاد که من در مراحل بازجویی شکنجه شدم ، مرا مورد ضرب وشتم قرار دادند ، قاضی آثار شکنجه را می خواهد ! و این در حالی است که یک سال از بازداشت ما می گذرد. در طول یک سال هر زخمی التیام می یابد الا زخم روح ! اما کیست که آن را بشنود یا ببیند؟! در مقابل اعتراض ما قاضی جواب داد مشت و لگد که شکنجه محسوب نمیشود. دروغ می گویید!شما منافقها همه اینطوری هستید! این چنین بود که قاضی، قضاوت نکرده رای صادر می کرد و این به یقینت می رساند که در وجدان قاضی تنها تصویری از دغدغه عدالت کشیده شده است . بازجو ها هم درعین نمایش قدرت نه تنها از جانب خود بلکه از جانب تمامی همکارانشان ادعا کردند که هیچگونه شکنجه و هیچ ضرب وشتمی در بازداشتگاه صورت نمی گیرد ... داگاه تمام می شود و قاضی اعلام می کند که تا هفته آینده حکم صادر می شود . می دانیم همه چیز از پیش روشن است و حساب شده و پرده در لحظه ی معلوم فرو خواهد افتاد . تنها چیزی که راضیمان می کند اینست که بلاخره بعد از یک سال دادگاه تشکیل شد!»<br />شبنم مدد زاده از اسفند ١٣٨٧ در زندان است. در بهمن ماه سال جاری، او و برادرش فرزاد مددزاده، هریک به پنج سال حبس تعزیری و تبعید به زندان رجایی شهر محکوم شدند.<br />و عاطفه نبوی از ٢٥ خرداد ١٣٨٨، که به چهار سال حبس تعزیری محکوم شده است.<br />نامه های شیرین علم هولی<br />شش روز بعد از اعدام شیرین علم هولی دو نامه از وی منتشر شد. نامه اول شیرین علم هولی شرح شکنجه و فشارها است و نامه دوم دادخواستی است علیه بی عدالتی هائی که بر او رفته است. این نامه ها سندی است مهم بر جنایتهای جمهوری اسلامی و نیز نشان مقاومت.<br /><br />«من در اردیبهشت ١٣٦٧ در تهران توسط ماموران تعدادی از ماموران نظامی و لباس شخصی دستگیر شدم و مستقیما به مقر سپاه منتقل شدم. به محض ورود و پیش از هر گونه سوال و جوابی، شروع به کتک زدن من کردند. من در مجموع ٢٥ روز در سپاه ماندم. ٢٢ روز آن را در اعتصاب غذا به سر بردم و تمام آن مدت متحمل انواع شکنجه های جسمی و روحی شدم. بازجوها مرد بودند و من با دستبند به تخت بسته شده بودم. آنها با باتوم برقی، کابل، مشت و لگد به سر و صورت و اعضای بدنم و کف پاهایم می کوبیدند. من حتا در آن زمان به راحتی نمی توانستم فارسی را بفهمم و صحبت کنم. زمانی که سوال های شان بی جواب می ماند، باز مرا به باد کتک می گرفتند تا از هوش می رفتم. صدای اذان که می آمد برای نماز می رفتند و به من تا زمان بازگشت شان فرصت می دادند تا به قول خودشان فکرهایم را بکنم و زمانی که باز می گشتند، دوباره کتک، بی هوشی، آب یخ و ...<br /><br />زمانی که دیدند من برای ادامه اعتصاب غذا مصرم، به واسطه سرم و شلنگ هایی که از بینی به درون معده ام می فرستادند، به زور قصد شکستن اعتصابم را داشتند. من مقاومت می کردم و شلنگ ها را بیرون می کشیدم که منجر به خونریزی و درد زیادی می شد و اثر آن حالا بعد از دو سال هم چنان باقی مانده و آزارم می دهد.<br /><br />یک روز در هنگام بازجویی، چنان لگد محکمی به شکمم زدند که بلافاصله دچار خونریزی شدیدی شدم. یک روز یکی از بازجویان به سراغم آمد، تنها بازجویی بود که او را دیدم. در سایر مواقع چشم بند داشتم. او سوال های بی ربطی از من پرسید. وقتی جوابی نشنید، سیلی ای به صورتم زد و اسلحه ای از روی کمر خود باز کرد و بر سرم گذاشت و گفت: «به سوال هایی که از تو می کنم جواب بده. من که می دانم تو عضو پژاک هستی، تروریستی، ببین دختر تو حرف بزنی یا نه فرقی نمی کند ما خوشحالیم که یک عضو پژاک در دستانمان اسیر است.» <br /><br />در یکی از دفعاتی که دکتر برای درمان زخم هایم و رسیدگی به وضعیتم مراجعه کرده بود، من در اثر کتک ها در عالم خواب و بیداری بودم. دکتر از بازجو خواست که مرا به بیمارستان منتقل کنند. بازجو پرسید: «چرا باید به بیمارستان معالجه شود، مگر در اینجا معالجه نمی شود؟» دکتر گفت: «برایمعالجه نمی گویم، من در بیمارستان برای تان کاری می کنم که دختره مثل بلبل شروع به حرف زدن بکند» فردای آن روز مرا با چشم بند و دستبند به بیمارستان بردند. دکتر مرا روی تخت خواباند و آمپولی به من تزریق کردند. من گویی از خود بی خود شده بودم و به هر آنچه را که می پرسیدند، پاسخ می دادم و جواب هایی که آنها می خواستند را همانگونه که می خواستند به آنها می دادم و آنها هم از این جریان فیلم می گرفتند. وقتی به خودم آمدم از آنها پرسیدم که من کجا هستم و فهمیدم که هنوز روی تخت بیمارستانم و بعد از آن دوباره مرا به سلولم منتقل کردند.<br /><br />ولی انگار برای بازجوها کافی نبود و می خواستند من بیشتر رنج بکشم. با پای زخمی سرپا نگه می داشتند تا پاهایم کاملا ورم می کرد و بعد برایم یخ می آوردند. شب ها تا صبح صدای جیغ و داد و ناله و گریه می آمد و من از شنیدن این صداها عصبی می شدم که بعدها فهمیدم این صدا ضبط است و به خاطر آن است که من رنج های زیادی بکشم. یا ساعت ها در اتاق بازجویی فقط قطره قطره آب سرد روی سرم می چکید و شب مرا به سلول باز می گرداندند.<br /><br />یک روز با چشمان بسته روی صندلی نشسته بودم و بازجویی می شدم. بازجو سیگارش را روی دستم خاموش کرد و یا یک روز آنقدر پاهایم را با کفش های اش فشار داد که ناخن هایم سیاه شد و افتاد یا اینکه تمام روز مرا در اتاق بازجویی سرپا نگه می داشت و بدون هیچ سوالی، فقط بازجویان می نشستند و جدول حل می کردند. خلاصه آنکه هر آنچه که از دستشان برمی آمد را انجام دادند.<br />بعد از آن که از بیمارستان بازگشتم تصمیم گرفتند که مرا به ٢٠٩ منتقل کنند. ولی به دلیل وضعیت جسمی ام و اینکه حتا نمی توانستم راه بروم، بند ٢٠٩حاضر به پذیرش من نشد و یک روز تمام با همان وضعیت، مرا دم در ٢٠٩ نگاه داشتند تا سرانجام مرا به بهداری منتقل کردند.<br /><br />دیگر، تفاوت شب و روز را درک نمی کردم. نمی دانم چند روز در بهداری عمومی اوین ماندم تا زخمهایم کمی بهتر شد و بعد به ٢٠٩منتقل شدم و بازجویی ها در آنجا آغاز شد. بازجوهای ٢٠٩ نیز تکنیک ها و روش های خاص خود را داشتند و به قول خودشان با سیاست سرد و گرم پیش می رفتند. ابتدا بازجویی خشن می آمد و مرا تحت فشار و شکنجه و تهدید قرار می داد و می گفت که هیچ قانونی برای اش مهم نیست و هر کاری بخواهد با من می کنند و ... بعد بازجوی مهربان وارد می شد و از او خواهش می کرد که دست از این کارها بردارد. به من سیگاری تعارف می کرد و بعد سوالات را تکرار می کرد و دوباره این دور باطل شروع می شد.<br />درمدتی که در ٢٠٩ بودم، به خصوص اوایل که بازجویی داشتم، وقتی که حالم خوب نبود یا بینی ام خونریزی می کرد، فقط در داخل سلول مسکنی به من تزریق می کردند. کل روز خواب بودم. مرا از سلول خارج نمی کردند یا به بهداری منتقل نمی کردند...<br />شیرین علم هولی، بند نسوان اوین، ٢٨/١٠/١٣٨٨<br /><br /><br />نامه دوم به تاریخ ١٣ اردیبهشت ١٣٨٩ نوشته شده است یعنی پنج روز قبل از اعدام.<br />«دوران زندانیم وارد سه سالگی خود شده است، یعنی سه سال زندگی زجر آور پشت میله های زندان اوین، که دو سال از آن دوران زندان را بلاتکلیف بدون وکیل و بدون وجود داشتن حکمی مبنی بر قرار بازداشتم را گذراندم. در مدت بلاتکلیفیم روزهای تلخی را در دست سپاه به سر بردم و بعد از آن هم دوران بازجویهای بند 209 شروع شد. بعد از دوران 209 بقیه مدت را در بند عمومی گذراندم . به در خواستهای مکرر من برای تعین تکلیفم پاسخ نمی داند. در نهایت حکم ناعادلانه اعدام را برایم صادر کردند.<br /><br />من بابت چه چیزی حبس کشیده ام، یا باید اعدام شوم؟ آیا جواب به خاطر کرد بودنم است؟ پس می گویم: من کرد به دنیا آمده ام و به دلیل کرد بودنم زحمت محرومیت کشیده ام.<br /><br />زبانم کردی است، که از طریق زبانم با خانواده و دوستان و آشنایانم رابطه بر قرار کرده ام و با آن بزرگ شده ام و زبانم پل پیوندمان است. اما اجاز ندارم با زبانم صحبت کنم و آن را بخوانم و تحصیل بکنم و در نهایت هم اجاز نمیدهند با زبان خودم بنویسم.<br />به من می گویند بیا و کرد بودنت را انکار کن، پس می گویم: اگر چنین کنم خودم را انکار کرده ام.<br /><br />جناب قاضی محترم، آقای بازجو!!<br /><br />در آن زمان که من را بازجویی میکردید حتی نمی توانستم به زبان شما صحبت کنم و من در طی دو سال اخیر در زندان زنان زبان فارسی را از دوستانم آموختم، اما شما با زبان خود بازجوییم کردیت و محکمه ام کردید و حکم را برایم صادر کردید. این در حالی بوده که من درست نمیفهمیدم در اطرافم چه میگذرد و من نمیتوانستم از خود دفاع کنم.<br /><br />شکنجه هایی که بر عیله من به کار گرفته اید، کابوس شبهایم شده، درد و رنجهای روزانه ام در اثر شکنجه های که شده بودم با من روزی را سپری میکنند. ضربهای که در دوران شکنجه به سرم وارد شده، باعث آسیب دیدگی در سرم شده است. بعضی از روزها دردها ی شدید هجوم میاورند. سر دردهایم آنقدر شدید میشود، که دیگر نمیدانم در اطرافم چه میگذرد، ساعاتها از خود بیخود میشوم و در نهایت از شدت درد، بینییم شروع به خونریزی میکند و بعد کم کم به حالت طبیعی برمیگردم و هوشیار میشوم. <br /><br />هدیه دیگر آنها برای من ضعف بینایی چشمانم است که دائم تشدید میشود و هنوز هم به درخواستم برای عینک پاسخ نداده شده. وقتی وارد زندان شدم موهایم یک دست سیاه بود، حال که سومین سال را می گذرانم، هر روز شاهد سفید شدن بخشی از آنها هستم. <br /><br />می دانم که شما نه تنها این کار را با من و خانواده ام نکرده اید، بلکه این شکنجه ها را برعلیه تمام فرزندان کرد و از جمله با کسانی مانند زینب جلالیان و روناک صفارزاده و ..... به کار برده اید. چشم مادران کرد هر روز در انتظار دیدن فرزندانشان اشک باران است، دائم نگرانند از اینکه چه اتفاقی در پیش است، با هر زنگ تلفنی وحشت شنیدن خبر اعدام فرزندانشان را دارند.<br /><br />امروز ١٢ اردیبهشت ٨٩ است و دوباره بعد از مدتها مرا برای بازجویی به بند ٢٠٩ زندان اوین بردنند و دوباره اتهامات بی اساسشان را تکرار کردند. از من خواستنند، که با آنها همکاری کنم تا حکم اعدام شکسته شود. من نمی دانم این همکاری چه معنی دارد، وقتی من چیزی بیشتر از آنچه که گفته ام برای گفتن ندارم. در نتیجه آنها از من خواستند تا آنچه را که می گویند تکرار کنم و من چنین نکردم. بازجو گفت: ما پارسال می خواستیم آزادت کنیم اما چون خانواده ات با ما همکاری نکردند به اینجا کشید. خود بازجو اعتراف کرد که من فقط گروگانی هستم در دست آنها و تا به هدفهای خود نرسند مرا نگاه خواهند داشت، یا در نتیجه اعدام خواهم شد، اما آزادی هرگز.<br />شیرین علم هولی»<br /><br />یادنامه های بعد از آزادی<br />زندان حتی بعد از آزادی هم در نوشته های بسیاری از آزادشدگان خود را نمایانگر می کند. دوست و همبندی که آن طرف دیوار مانده، فراموش نمی شود. شادی صدر دو روز پس از آزادی می نویسد:<br /><br />«الان درست دو روز است که بیرون آن دیوارهای بلند لایه‌لایه‌ام. دو روز پیش این موقع در راهروی دراز طبقه پایین 209، با چادر زندان و چشم بند، نشسته بودم، منتظر که کسی بیاید و مرا از در بیرون ببرد و بعد از ١٢ روز بگوید: چشم بندتونو بردارید! . . . اما عذاب وجدان‌های مادرانه گاهی تسکین می‌یابند وقتی با پروانه در آن سلول عمومی روبه رو می‌شوی که بعد از ١٥سال مصیبت و خشونت، با دندانها و بینی شکسته، از شوهر/پسرخاله‌اش طلاق گرفته و دو دختر ٩ و ١٣ ساله‌اش را گذاشته پیش پدری که هم پول دارد و هم خانه و هم شغل، و خودش، بی‌شغل و بی‌تحصیلات، به خانه پدری برگشته، جایی که 6 نفر در آن با هم زندگی می‌کنند. پروانه را در خیابان دستگیر کرده بودند و اتهام او هم مثل اتهام من اقدام علیه امنیت ملی از طریق تحریک به اغتشاش و تمرد از دستور پلیس بود.»<br />زهره تنکابنی چند روز بعد از آزادی می نویسد:<br />«چهل و پنج روز بهای ناچیزی بود که برای در کنار مردم بودن پرداختم. ولی دلم گرفته نه از بابت خودم و نه از بابت 45 روزی که به عبث گذشت . برای نظام جمهوری اسلامی که دوست و دشمن ، پیر و جوان و نخبه و عامی را به یک چوب می راند. خشونت فقط باتوم ، زنجیر و نهایتا کشتن نیست، بلکه به بند کشیدن و اتلاف عمر انسانها بویژه جوانان هم در مقوله خشونت می گنجد.. . . دلم گرفته اصلا خجالت می کشم که مرا با این سنم آزاد کردند اما جوانانی پر شور و نخبه و وطن پرست را در بند نگه داشته اند .... نفیسه دختری ٢٣ ساله، نفر پنجم کارشناسی ارشد مهندسی شیمی شریف و شاگرد برتر المپیاد سراسری که با گرایش نفت و گاز یعنی مهمترین گنجینه این کشور، دارد روزهای بدی را که بیش از پنجاه روز است به بطالت در بند می گذراند. ....دلم سخت آرزوی دیدارش در آزادی را دارد. پریسا دختری سخت با فرهنگ و صبور و صادق است که تمام هم و غمش مراقبت از اجرای حقوق بشر بود. هر دوی آنها صادقانه در پی احضار تلفنی بازداشت شدند. نفیسه نماز ظهر عاشورا را به همراه بسیجیان دانشگاه تهران برگزار کرد.»<br /><br />در پایان این نوشته بودم که خبر اعدام شیرین علم هولی و چهار نفر دیگر در ماتم مان برد. هم سلولی های شیرین- آخر او از دو سال پیش در زندان بود- خاطراتی را از او نقل کرده و در رثای او نوشته اند. با نقل بخشهائی از این خاطره ها این نوشته را به پایان می برم.<br />سیلوا هارطونیان (هم سلولی و هم بند شیرین علم هولی) شیرین را فرشته نگهبان می نامد:<br />«امروز دلم همان قدر طوفانی است که ۱۱ سال پیش، وقتی سر بی جان پدرم را در آغوش کشیدم و بر گونه های ‏سرد کبودش بوسه زدم. اما امروز عزیزم در جایی است که نمی توانم گردن شکسته اش را در آغوش بگیرم و بر ‏آن چشمهای پر ازامیدش بوسه بزنم. ‏<br />عزیزم رفت و با رفتنش من یک بار دیگر از عدالت الهی ناامید شدم.‏ انسانی که پر از مهر و محبت بود، پر از زندگی و باور فردا بود با اجازه چه کسی الان خاموش است...‏<br />من امروز داغدارم، فرشته ی نگهبان من در تمامی این دوران رنج و سکوت، پرگشود، چون زمین و دل تنگ آدم ‏هایی سیاه جایی برای این فرشته نداشتند. انسان های زمینی منتظر خشم خدای فرشتگان نگهبان باشند.»<br />خدیجه مقدم:<br />«دلم می خواهد همه مردم بدانند که شیرین علم هولی را که دیروز ١٩ اردیبهشت ٨٨ اعدام کردند، بی گناه بود . هرچند اعدام فرزاد کمانگر و دیگر فرزندان ملت هم، دردی جانکاه، دردی وصف نشدنی در وجودم باقی گذاشته، آن هم معلمی چون فرزاد که صمد بهرنگی زمانه خود بوده و در هفته معلم اعدامش کردند .ولی شیرین را از نزدیک شناخته بودمش. با هم همسفره شدیم و هر روز در حیاط زندان همراه هم قدم زدیم، درد دل کردیم، بحث کردیم، با هم آواز خواندیم، خندیدم، گریه کردیم و به هم امید دادیم که دنیا اینجور نمی ماند، دنیا تغییر خواهد کرد زندگی ما هم تغییر خواهد کرد.<br />«. . . شیرین آزارش به کسی نرسیده بود، به کسی ظلم نکرده بود، حق کسی را پایمال نکرده بود، کسی را نکشته بود او به صورت غیر قانونی از مرز خارج شده بود که باید طبق قانون هزینه اش را می پرداخت. برخی از دختران کرد برای فرار از زندگی رقت بارشان و به اصطلاح برای تغییر زندگی شان به تهران فرار نمی کنند تا به جمع دختران خیابانی به پیوندند، آنان به کردستان عراق فرار می کنند تا کنار کسانی که می خواهند شرایط زندگی کردها را تغییر دهند مبارزه کنند. چه راه آنان را قبول داشته باشیم و چه نداشته باشیم اینان فرزندان ما هستند. ما در برابر آنان مسئولیم که نگذاریم به مبارزات خشونت آمیز کشانده شوند شیرین در خانواده ای روستایی و فقیر با ١٣ فرزند زندگی و به عنوان دختر بزرگ خانواده از برادران و خواهران کوچکتر خود نگهداری می کرده و به جای مدرسه رفتن و درس خواندن و بازی کردن، در جوانی، پیر و خسته شده بود و در آستانه یک ازدواج اجباری قبیله ای، با دختر همسایه به کردستان عراق فرار می کند. او جز خانه خودشان در روستا و جمع همشهری هایش در کردستان عراق و زندان جایی دیگر را ندیده بود و هیچ تجربه ای از یک زندگی ساده و سالم نداشت. او در شرایط سخت زندان کلاس های آموزشی و هنری مرکز فرهنگی بند نسوان را سریع پشت سر گذاشته و هنرمندی خلاق شده بود. او زندگی را دوست داشت و می خواست زندگی کند.»<br /><br />جلوه جواهری از خاطراتی که با شیرین داشته می نویسد:<br />«. . . راستی چقدر زندگی در تو جریان داشت. مرگ تو زیباترین زندگی و زندگی ما وحشت هر روز ماندگی در سرزمینی است که پاسخ حقانیت تو و فرزاد نازنین را که جز عشق نکاشتید و برداشت تان مهری بود که بر دل ما کاشته شد، با طناب دار دادند. و بار دیگر دستان ما چه عاجز و ناتوانند و مغزهایمان خسته و اعصابمان تیرکشیده که این دیگر چه جنایتی است. و بار دیگر، اوین است که به ما دهن کجی می کند. بار دیگر دیدیم این زمینی که به آن مهر ورزیدید، به نسل کشی مردمانتان آمد همان گونه که می گفتی و بار دیگر ما نیز با سکوتمان در این مسلخ سهیم شدیم.<br />بار آخر که تماس گرفتی، با صدایی خشمگین گفتی که چطور از تو خواسته اند در مقابل تلویزیون بیایی و به کارهای نکرده ات اعتراف کنی خواسته بودند بر علیه گروه های کردی حرف بزنی. گفتی در پاسخ بر سر بازجو فریاد زده ای و گفته ای که اگر می توانید مرا اعدام کنید. به من گفتی که آخرش می خواهند اعدام کنند دیگر بالاتر از این که نیست، برای چه علیه کردها حرف بزنم. گفتی که چگونه مادر زینب را راهی تهران کرده اند تا سه ساعت با زینب حضوری صحبت کند که حاضر شود بر علیه خود و همراهانش حرف بزند، اما نتوانسته بودند. همان موقع بود که دلهره به دلم افتاد، همیشه به جسارت تو و مردمانت رشک می بردم اما دلهره داشتم که این چه بازی است که دوباره راه انداخته اند. باز می خواهند کردها را قربانی کنند؟ و چه خوب نوشتی که گروگان شان هستی و چه خوب گفتی که هر چه بیرون اتفاق بیفتد شما رو به عنوان گروگان تیرباران می کنند و تیربارانتان کردند!»<br /><br />بلند شو شیرین!<br />دلارام علی (هم بند شیرین علم هولی)<br />«بلند شو شیرین! خواب بد دیده ای، مثل من که آن شب دم دمای صبح خواب بد می دیدم و هی چیزی بیخ گلویم را می فشرد. بلند شو شیرین! دستت را بگذار روی گلویت، نفس بکش و ببین زنده ای. بعد مثل من که آن شب دم دمای صبح سرم را دوباره روی بالش گذاشتم سرت را روی بالش بگذار و بخواب. . .<br />بلند شو شیرین! آفتاب امروز بهاری است و جان می دهد برای ساعت ها نشستن توی حیاط و هی قدم زدن در چهار وجبی حیاط که دنیای این روزهاست. بلند شو شیرین! طناب را خواب دیده ای، دست و پایت در خواب بیخودی هی تکان می خورد و تو هی بیدار نمی شوی. بلند شو شیرین! وقت برای خوابیدن همیشه هست.<br />یادت هست بی آنکه قبلا فرزاد را دیده باشی، حالش را پرسیدی و من گفتم که حکمش شکسته است و تو بی اختیار چشم هایت پر از اشک شد. حالا فرزاد را هم هی صدا می کنم و بیدار نمی شود.<br />این شب انگار تمامی ندارد، انگار تمام این یکشنبه لعنتی پر از خواب است و کابوس.<br />شیرین بلند شو! این یکشنبه لعنتی باید تمام شود و اگر تو بیدار نشوی همیشه یکشنبه می ماند، همیشه خاطره طناب می ماند، کابوس می ماند. اگر تو بیدار نشوی، همیشه جایی در حوالی ارس زمین تمام می شود و جهان از حرکت می ایستد.<br /><br /><br />و نگین شیخ الاسلامی:<br />« از تیر ماه، هنوز یک ماه از دستگیریم نگذشته بود که شیرین را به بند من آوردند، فقط پوست و استخوان بود. از بس شکنجه شده بود نای حرف زدن هم نداشت. ریه هاش خونریزی کرده بود، مرتب دوچار شوک می شد، خیلی کم حرف بود، ظاهرا به کسی اعتماد نداشت، بهش کتاب دادم، قبول نکرد و گفت من بی سوادم، تا این که بهار نیز به جمع ما اضافه شد؛ و ما ٣ نفر شدیم، روزی درباره زن و جایگاه آن حرف می زدیم که شیرین شروع به سخن گفتن کرد بسیار جالب و زیبا سخن گفت، آگاهی های بسیاری درباره تاریخ و جایگاه زن می دانست، من و بهار با خنده گفتیم: ای ناقلا تو تا حالا که می گفتی بی سوادی، پس این همه چیز را از کجا می دانی، زود باش زود باش، باید خودت لو بدی، کدوم دانشگاه بودی؟<br />با آرامی و زیبایی همیشگی اش خندید و گفت: "اون دانشگاه را شما نمی شناسید ... "<br />تمام زندانیانی که با شیرین هم بند بودند، از خاطرات شیرین و خوبی هاش و منحصر به فرد بودن او می گفتند، کسی نبود از نام او به پاکی و زیبایی یاد نکند، در مرحله ی دیگر که او را به بند ۲۰۹ برگرداندند با این که نه من نه سیلوا او را ندیدیم، اما حضورش را لمس کردیم، هر چند سیلوا از حاج خانم ها تمنا کرد حتا برای ۱ ثانیه هم که شده اجازه ی دیدنش را بدند، اما ندادند.<br />اما شیرین پیش از برگرداندنش به بند نسوان، درحیاط بند، در میان لباس های شسته شده ی سیلوا بر روی طناب، صلیبی را که خود آن را درست کرده بود، به یادگار برای سیلوا بر جای گذاشت. او به سیلوا نشان داد در کشوری که اقلیت ها را نادیده می گیرند و در میان زندانی که زندانبانان آن سیلوا و مهوش و فریبا را نجس می دانند و به عقایدشان بی حرمتی می کنند، او از میان سلول های آهنی و دیوارهای خاکستری هدیه ی از صلیب برای او به یادگار می آورد.»<br /><br /><br />پانویسها:<br />١- در دهه ٦٠، بند و سلول زندانیان سیاسی از زندانیان «غیرسیاسی» جدا بود. و اگر زندانیان سیاسی را به بندهای «غیرسیاسی» می فرستادند، اغلب با اعتراض و اعتصاب غذای آنها مواجه می شدند. این مسئله نه بدلیل اکراه از همزیستی با زندانیان مجرم، بلکه به این دلیل بود که مسئولین زندان هویت آنها را به عنوان زندانی سیاسی به رسمیت بشناسند.<br />به نظر می رسد از ٢٢ خرداد به بعد هم که بر تعداد زندانیان سیاسی افزوده شد، حق بند جداگانه برای زندانیان سیاسی مطرح شده است. در اردیبهشت امسال زنان زندانی سیاسی در اوین در یک تحصن دو روزه در مقابل دفتر رئیس بند خواستار شدند که بند آنها را از بند مجرمین جدا کنند و در صورت عملی نشدن این خواسته تهدید به اعتصاب غذا کردند. خواسته آنها تحقق یافت البته بطور نیمه، یعنی مسئولین زندان پذیرفتند که اتاقی جداگانه به آنها اختصاص دهند. بند جداگانه هنوز حل نشده مانده است.<br />٢- بنا ندارم در این نوشته به مقایسه دوره های مختلف زندان بپردازم. اما برای من با تجربه زندان دهه ٦٠، گاه موضوعات خارج از تصوراتم قرار می گیرند. یکی دیگر از توصیه های مریم حسین خواه حفظ شماره تلفنهای دوستان است: «اگر فکر می کنید کارتان به بند عمومی هم می کشد شماره دوستانتان را هم حفظ کنید. در بند عمومی تلفن زدن راحت تر است و قت هم همینطوری کش می آید و صحبت با دوستان هم به آدم روحیه می دهد و هم وقت کشی را آسان می کند.»<br />اگر قرار بود در سالهای دهه ٦٠ توصیه هائی برای دستگیری نوشته شود حتما یکی اش هم این بود که هیچ شماره تلفنی را در خاطر تان حفظ نکنید. زمانی که دستگیر شدم، چقدر با خودم کلنجار رفتم تا شماره تلفنهائی را که در خاطر داشتم، از ذهنم پاک کنم. موفق شدم آنقدر که امروز هم بعد از گذشت قریب ٣٠ سال دیگر قادر نیستم شماره تلفنی را در ذهنم نگهدارم. <br /><br /><br />آدرسها:<br /><a href="http://meydaan.org/Showarticle.aspx?arid=883">meydaan.org</a> شادی<br /><a href="http://www.feministschool.com/spip.php?article3098l">www.feministschool.com</a> محبوبه ع.<br /><a href="http://www.change4equality.net/spip.php?article1509">www.change4equality.net</a> گزارش جلوه و مریم حسین<br /><a href="http://www.change4equality.net/spip.php?article1548%D8%AF%D8%B1">www.change4equality.net</a> مورد نمایشگاه نقاشی های جلوه<br /><a href="http://khabarazto.com/index.php?option=com_hwdvideoshare&amp;task=viewvideo&amp;Itemid=1&amp;video_id=95">khabarazto.com</a> گزارش از تجاوز به مریم صبری از تجاوز می گوید<br /><a href="http://www.maryam-blog.org/">www.maryam-blog.org</a> مریم حسین خواه<br /><a href="http://zanestaan.blogspot.com/2007/11/blog-post_19.html">zanestaan.blogspot.com</a> مریم حسین خواه<br /><a href="http://www.we-change.org/spip.php?article5455">www.we-change.org</a> زهره تنکابنی<br /><a href="http://zanestaan.blogspot.com/search/label/">zanestaan.blogspot.com</a> روایت زندان: محبوبه حسین زاده و ناهید کشاورز و جلوه نمایشگاه<br /><a href="http://nedayeiranzamin.blogspot.com/2009/10/60_14.html">nedayeiranzamin.blogspot.com</a> سعیده کردی نژاد<br /><a href="http://azarwomen.blogsky.com/1387/12/01/post-34/">azarwomen.blogsky.com</a> شهناز غلامی<br /><a href="http://www.akhbar-rooz.com/news.jsp?essayId=29269">www.akhbar-rooz.com</a> در دفاع از لبخند تو برای شیرین علم هولی<br /><a href="http://www.we-change.org/spip.php/IMG/ecrire/spip.php?article5868">www.we-change.org</a> خدیجه مقدم در باره شیرین علم هولی<br /><br /><a href="http://www.roshangari.net/as/sitedata/20100515081911/20100515081911.html">www.roshangari.net</a> نامه های شیرین علم هولی<br /><br /><br />چاپ شده در مجله آوای زن شماره ٦٩<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1959158506367807620-7647223748699032068?l=monireh-baradaran.blogspot.com' alt='' /></div>منیره برادرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1959158506367807620.post-66223598381793636332010-06-15T22:15:00.002+01:002010-06-15T22:17:52.565+01:00<div style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;">مصطفی تاج زاده، معاون سیاسی وزارت کشور دولت محمد خاتمی و عضو جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی که در مرخصی زندان به سر می برد در نامه ای نوشته است که «سکوت تأیید‌آمیز درباره نحوه محاکمات دادگاه انقلاب خطای ما بود.» تاج‌زاده این نوشته را که با عنوان «پدر، مادر ما باز هم متهمیم» منتشر شده به ندا آقا سلطان تقدیم کرده است.<br />من از جنبه های مختلف این نوشته می گذرم و فقط به بخشهائی می پردازم که به نقد گذشته نظر دارد. این نقد از چند نظر دارای اهمیت است. اول اینکه این نامه از سوی کسی نوشته شده که زندانی است.<br />او اعتراف می کند، اما نه به آنچه که بازجوها با اعمال فشار از او انتظار دارند و نه در دادگاه های تفتیش عقیده، نظیر آنچه که در تابستان گذشته به نمایش درآمد. تاج زاده در آن «دادگاه» سکوت کرد. آن سکوت باارزش بود و حالا اعتراف خودخواسته نسبت به «خطاهای» گذشته خود و همراهانش از ارزش بیشتری برخوردار است.<br />«... ما حتماً باید اعتراف کنیم اما نه در دادگاه‌های نمایشی و آن طور که بازجوها می‌خواهند و به اتهامات موهوم مرتکب نشده، بلکه در پیشگاه ملت و بر اساس حقیقت.»<br />دوم اینکه تاج زاده برخلاف روش برخی از همراهان اصلاح طلب خود، در انتقاد از گذشته به سهم خود انگشت می گذارد و خود و همفکرانش را بری از خطا نمی داند. به این بهانه مرسوم که «ما نمی دانستیم» متوسل نمی شود. «خطای ما این بود که در مقابل برخی رفتارهای دادگاه های انقلاب موضع نگرفتیم...»<br />و سوم اینکه او نوشته اش را به ندا آقاسلطان تقدیم می کند، به یک زن و نماد گرایش لائیک در جنبش اعتراضی.<br />و آخر اینکه این نامه دعوتی است از همگان، تا در نقد گذشته شرکت کنند: «اکنون که به برکت جنبش سبز، شرایطی فراهم شده تا بسیاری از طرف‌های درگیر منازعات خونین دهه ۶۰ با بازخوانی انتقادی آن سال‌ها به این نتیجه برسند که آن همه خشونت و خون ریزی "ضرورت تاریخ" نبود و می‌شد از بروز آن رخدادهای تلخ و ناگوار اجتناب کرد، باید این فضای نقد را زنده نگه داشت.»<br /><br />این سخنان در نقد و چالش با گذشته نقش مهمی دارند و آن را باید به فال نیک گرفت. مهم نیست که آقای تاج زاده با زبان من - عضوی از زندانیان دوره سیاه دهه ٦٠ و از خانواده ای داغدار آن دوره- سخن نمی گوید. من و ما آنقدر تجربه های دردناک از دهه ٦٠ داریم که می دانیم آنچه اتفاق افتاد، جنایت نام دارد. «خطا» نامیدن آن کاستن از بار جنایت و تحریف حقیقت است. همانطور که بنا به نوشته خود وی «"کهریزکی کردن" شهروندان معترض و نیز تیراندازی مستقیم به آنان ‌چنان پدیده‌ شومی است که واژه «خطا» به هیچ وجه نمی‌تواند توصیف خوبی برای آن باشد.»<br />این نوشته اما، گام مهمی در شکستن سکوت اصلاح طلبان نسبت به گذشته است و جای خوشحالی دارد. دلم می خواست انگیزه آقای تاج زاده در نوشتن این نامه و نیز وقتی از «تجربه زندان به‌رغم همه تلخی‌های‌ خود» سخن می گوید، از حس دردی می بود که شکنجه شدگان در سلولها از خود بجا گذاشته اند، از یادداشت هائی که اعدامی ها بر دیوارها کندند، از شنیدن سرودهائی که خاموش شان کردند. آن علامت ها و یادداشت ها بر در و دیوارهای سلول ها و بندهای اوین بارها رنگ خورده اند تا فراموش شوند. ولی آنها را می توان حس کرد و هیچ ماده و رنگی قادر نیست آنها را محو کند.<br />ولی نفطه حرکت تاج زاده جائی دیگری است: «تجربه زندان به‌رغم همه تلخی‌های‌ خود، نتوانست فرصت و امکان “گفت وگو” را از من دریغ دارد؛ امکان گفت‌وگو حتی در دشوارترین شرایط. با توجه به این که من و دوستانم نه به علت مبارزه با نظام، که به دلیل فعالیت در جهت پویایی و شکوفایی آن به زندان افتاده بودیم، با بازجویان درباره اصل نظام اختلاف نداشتیم و همین مسأله مشترک می‌توانست نقطه آغاز گفت‌وگوی ما ‌باشد.»<br />دلم می خواست که او می پذیرفت که طرح اعلامیه ۱۰ ماده‌ای دادستانی انقلاب بود که راه سرکوب را گشود چرا که آن طرح را کسانی تعریف کردند که شلاق و چوبه دار در اختیارشان بود و آنها برای حفظ قدرت حاضر به هر عمل ننگینی بودند. نه اینکه عدم تحقق آن (طرح) مانع دموکراسی شد. «اما نتوانستیم (و نیز تروریسم سال ۶۰ و جنگ تحمیلی نگذاشت) که این راه را تا مرحله گسست کامل از شیوه‌های غیردموکراتیک پیگیری کنیم.»<br /><br />و چه خوب می شد نامه شفافتر نوشته می شد و آقای تاج زاده از نقش خویش هم در «راه خط امام» هم سخن می گفت و از نگفته ها پرده برمی داشت.<br />با اینهمه نوشته «پدر، مادر ما باز هم متهمیم» اهمیت دارد چرا که به چالش با گذشته می پردازد و به حوزه ای وارد می شود که دست های آلوده ورود به آن را ممنوع اعلام کرده اند. آنچه در عرصه چالش با گذشته اهمیت دارد درگیر شدن اقشار بیشتری از جامعه است و نه لزوما زبان و موضع مشترک. بدون درگیری نگاه ها و منافع گوناگون، بحث در باره گذشته به یک گفتمان اجتماعی تبدیل نمی شود. باید بپذیریم که تاج زاده حرفهای ما را نخواهد زد. بنا هم نباید بر این باشد. اهمیت نوشته تاج زاده آنجاست که او با زبانی دیگر، با زبان کسی که هنوز می‌تواند «به رغم خطاها و افراط‌کاری‌ها همچنان از انقلاب اسلامی دفاع کند.» به این بحث وارد می شود. حرفهای او می تواند بر کسانی تاثیرگذار باشد که هنوز در حقیقتی که از زبان ما بیرون می آید، به دیده تردید می نگرند.<br />و باید پذیرفت که هر آنکس که در عرصه چالش با گذشته شرکت می کند، لزوما زخمهای داغدیدگان را حس نکرده است. حس همدردی زمانی پدید می آید که داغدیدگان فرصت سخن گفتن بیابند. زمانی که حقیقت به تمامی روشن شود. <br />و چالش با گذشته، یعنی زنده شدن دردها از یک طرف و جنایتها از طرف دیگر. روشن شدن حقیقت دو سویه دارد. در کنار شناساندن ناحقی ها و آنچه بر قربانیان رفته، باید کسانی هم که آمر و عامل این ناحقی ها بوده اند، به جامعه شناسانده شوند. روشن شدن حقیقت بخشی جدائی ناپذیر از روند دادخواهی در جامعه است. این مرحله قطعا بی دشواری و تلخی پیش نخواهد رفت ولی برای گذار به دموکراسی و جامعه ای مبتنی بر ارزش های حقوق بشر گریزی از آن نیست. چرا که بنا به گفته تاج زاده:<br />«اصرار بر توجیه همه کارهایمان در گذشته، در نهایت به معنای معادل دانستن «واقعیت» با «حقیقت» است. ملتی که چنین بیندیشد و نتواند گذشته خود را نقد کند و نقاط مثبت و منفی آن را دریابد، تکیه‌گاه استواری برای پیشرفت همه‌جانبه نخواهد داشت.»<br />و من امیدوارم آقای تاج زاده و دیگر اصلاح طلبانی که خواهان ورود به عرصه نقد گذشته هستند، تا پایان همراه این پروسه بمانند.<br /><br />برای خواندن نوشته مصطفی تاج زاده مراجعه کنید به:<br /><a href="http://www.rahesabz.net/story/%DB%B1%DB%B7%D9%A3%DB%B6%DB%B4/">www.rahesabz.net</a></span> <span style="font-size:130%;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1959158506367807620-6622359838179363633?l=monireh-baradaran.blogspot.com' alt='' /></div>منیره برادرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1959158506367807620.post-3385742235702421732010-06-11T10:24:00.008+01:002010-06-11T10:38:17.778+01:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <o:officedocumentsettings> <o:relyonvml/> <o:allowpng/> </o:OfficeDocumentSettings> </xml><![endif]--><link rel="themeData" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:hyphenationzone>21</w:HyphenationZone> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>DE</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>AR-SA</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial; mso-fareast-language:EN-US;} p {mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 2.0cm 70.85pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--> <p dir="RTL" style="text-align: justify; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span lang="AR-SA">نشست بررسی «وضعیت حقوق بشر در ایران» در شورای حقوق بشر سازمان ملل روز پنجشنبه، ٢٠ خرداد، در ژنو برگزار می شود. بناست هیئت ایران، به توصیه‌هایی که در جلسه فوریه گذشته شورا از سوی نمایندگان دیگر کشورها دریافت کرده است، پاسخ دهد.</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" lang="AR-SA"><span dir="LTR"></span> </span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:12pt;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">تقریبا در تمام پاسخهایی که دولت جمهوری اسلامی ایران به پیشنهاد کشورها در نشست ادواری شورای حقوق بشر سازمان ملل در فوریه گذشته ارائه داده است، رد دروغ و فریب دیده می شود. در این نوشته من فقط به موارد اعدام، شکنجه و شرایط غیرانسانی زندانها می پردازم. </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">موارد مندرج در بندهای ١٠٤ تا ١٢٣ در زمره موارد پیشنهادی است که هیئت جمهوری اسلامی ایران اعلام کرده که تا بحال اجرا شده یا در دست اجرا می باشند. این موارد مربوط می شود بر مسئولیت پذیری دولت ایران در قبال شکنجه و بدرفتاری در زندانها، پذیرش دادرسی عادلانه و همچنین تحقیق در مورد ناپدیدشدگان و کشته شدگان در حوادث یک سال گذشته. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">هیئت ایرانی به شورای حقوق بشر گزارش می دهد که بررسی این موارد را در دست اجرا دارد ولی چرا مردم ایران هیچ پاسخی در این موارد نگرفته اند. شاید اشاره هیئت ایرانی در این ادعای واهی، بستن کهریزک باشد. کهریزک بازداشتگاه بدنامی بود که از ده سال پیش به رغم گزارشات وحشتناکی که از آنجا می رسید، هیچگاه مورد توجه حکومت ایران قرار نگرفت. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">با تشدید سرکوبها بعد از تقلب انتخاباتی سال گذشته، این بازداشتگاه از مکانهای اصلی شکنجه و تجاوز شد. وقتی معلوم گردید که </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">محسن روح الامینی، که پدرش مشاور انتخاباتی محسن رضایی، کاندیدای جناحی از محافظه کاران، در بازداشتگاه کهریزک بر اثر شکنجه به قتل رسیده است، </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">خامنه ای دستور بستن این زندان را داد. </span><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" > <br /></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">در حالیکه تعداد بیشتری در اثر شکنجه در این بازداشتگاه جان باختند و به زنان و مردان در آنجا تجاوز شد. کهریزک سمبل جنایت جمهوری اسلامی درحوادث اخیر گردید. جالب است که بشنوید که هیئت ایرانی برای کمرنگ کردن این شکنجه گاه در گزارش خود در فوریه گذشته به شورای حقوق بشر، آن را نمونه ای دانست که در دیگر کشورها هم اتفاق می افتد.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">گرچه کهریزک بسته شد و تعدادی از نمایندگان مجلس خواهان بررسی پرونده آن شدند، اما طی یک‌سال گذشته، از سوی مقام‌های جمهوری اسلامی، کسی به عنوان مسئول سرکوب شهروندان معترض معرفی نشده است. کهریزک تنها یکی از زندانهای بدنام است. اوین و رجائی شهر را فراموش نکنیم. اوین شکنجه گاهی است که تاریخچه ای دیرینه دارد. گزارشات زیادی از شکنجه در اوین وجود دارد نه تنها مربوط به سالهای اوائل انقلاب، بلکه از یک سال پیش و همچنین مربوط به امروز.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA"><span style=""> </span>در فاصله نشست فوریه شورای حقوق بشر تا به امروز گزارشات زیادی از وجود شکنجه در اوین منتشر شده است. نوری زاد، زندانی سیاسی در اوین، این زندان را کهریزک دوم می نامد و نوید خانجانی از شکنجه خود و همسلولی هایش برای اعتراف گیری در مقابل دوربین گزارش می دهد. هیئت ایرانی با وقاحت به نمایندگان کشورها می گوید که پیشنهاد جمهوری چک<span style=""> </span>مبنی بر «ایجاد مکانیسمهای اجرائی برای قربانیان ناشی از شکنجه» را در دست اجرا دارد. </span><span style=";font-family:&quot;;" lang="AR-SA">این اظهارات ممکن است باعث خنده حضار شود ولی </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">ما ایرانیان را که از نزدیک عملکرد جمهوری اسلامی را دنبال می کنیم، برمی آشوبد.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">اینکه جمهوری اسلامی زندانیان را شکنجه می کند عجیب و تازه نیست. اسناد زیادی در این زمینه موجود است. جمهوری اسلامی کنواسیون منع شکنجه را امضا نکرده است. در قوانین مجازات اسلامی ایران، شکنجه با نامهای شرعی چون حد و تعزیر قانونی شده است. بی شرمی اما در اینجا است که هیئت ایرانی این همه را انکار می کند.</span><span style=";font-family:&quot;;" lang="AR-SA"> </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران در هفته گذشته گزارشی منتشر کرده که در آن نام </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">۱۵</span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA"> مقام قضائی، نظامی و مطبوعاتی به عنوان «مسئول سرکوب وحشیانه معترضان و مخالفان» در یک سال گذشته دیده می‌شود</span><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" >.</span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA"> این مردان نه تنها مورد پیگرد قرار نگرفته اند بلکه همچنان در پستهای پیشین یا پستهای جدید به جنایت ادامه می دهند. <o:p></o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span lang="AR-SA"><o:p> </o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span lang="AR-SA"><span style=""> </span><span>مورد دیگری مربوط به پیشنهاداتی است که هیئت جمهوری اسلامی بنا است در چهاردمین جلسه شورای حقوق بشر به آنها پاسخ دهد. اینجا من به بندهای ٨ تا ١٨ می پردازم. در این بندها توقف اعدام نوجوانان و کاهش مجازات اعدام و سنگسار درخواست شده است. نمی دانیم پاسخ هیئت ایرانی به این پیشنهات که قول اجرای آن را داده اند، چیست. لابد محمد جواد لاریجانی دبیر «ستاد حقوق بشر ایران» باز تکرار خواهد کرد: «حذف کامل مجازات اعدام مورد تائید نیست</span></span><span><span dir="LTR">.</span><span lang="AR-SA">»، یا «غرب اجازه ندارد آن (حقوق بشر) را به كل جهان تعمیم دهد</span><span dir="LTR">.</span></span><span lang="AR-SA"><span>» و یا «سنگسار با تفسير ما شکنجه نيست.»</span><o:p></o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR"><o:p> </o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span lang="AR-SA">ولی نباید هم منتظر حرفهای این هیئت شد آنها در عمل پاسخهاشان را به مردم ایران داده اند. <o:p></o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR"><o:p> </o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span lang="AR-SA">در سال جاری اعدامها نه تنها کاهش نیافته بلکه سال به سال افزایش می یابد. در سال جاری، یعنی در طی پنج ماه بیش از ٢٣٠ نفر اعدام شده اند</span><span dir="LTR">.</span> <span lang="AR-SA">و فاجعه اینجاست که جمهوری اسلامی بار دیگر اعدامهای سیاسی را شروع کرده است. تنها در فاصله جلسه ١٥ فوریه و این جلسه شورا جمهوری اسلامی ٨ تن را به دلایل سیاسی اعدام کرده است. دو نفر را در ماه فوریه، ٥ نفر را در ماه مه، که چهار نفرشان کرد بودند و یک نفر از اقلیت قومی بلوچ. و حالا ١٣ نفر دیگر که محکومیت اعدامشان صادر شده در انتظار اجرای حکم هستند.<span style=""> </span>این موارد شامل اعدامهای سیاسی بود.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">و اما در مورد اعدام کودکان. هیچ مقامی در ایران نگفته است که اعدام نوجوانان متوقف شده است. اگر هم چنین ادعائی کنند، دروغی است مثل دیگر دروغ های هیئت جمهوری اسلامی. دلیل آن وجود نوجوانانی است در زندان در انتظار اجرای حکم اعدام، کسانی که هنگام ارتکاب جرم زیر ١٨ سال قرار داشتند. در سال گذشته دست کم ٥ کورک در ایران اعدام شدند. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA"><span>افشای این احکام و مخالفت با این احکام در ایران مجازات زندان و حبس دارد. </span><span>محمد اولیائی فرد، وکیل پایه یک دادگستری و مدافع حقوق بشر که دفاع از نوجوانان و نیز معلولین محکوم به اعدام را بصورت داوطلبانه انجام می داد توسط دادگاه انقلاب به اتهام «تبلیغ علیه نظام» مجرم شناخته شده و به یک سال زندان محکوم گردیده است. او از جمله وکیل بهنود شجاعی بوده است. نوجوانی که متاسفانه به رغم تلاشهای فراوان وی و نیز سازمان عفو بین الملل اعدام گردید. </span> <br /><span> جالب اینکه در نشست روز ١٥ فوریه در همین جا، هیات نمایندگی جمهوری اسلامی بارها و بارها در مقابل نمایندگان کشورهای جهان تاکید کرد که در ایران کسی به خاطر دفاع از حقوق بشر زندانی نمی شود! حتی آقای عباس زاده مشکینی تاکید کرد که "صراحتا می گویم که هیچکس به دلیل فعالیت حقوق بشری دستگیر نمی شود." </span><o:p></o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR"><o:p> </o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span lang="AR-SA">بر پايه گزارشهای سازمان عفو بین المل، از سال </span><span style="" lang="FA">۱۹۹۰</span><span lang="AR-SA">، ايران بالاترين آمار را در اعدام کودکان در جهان به خود اختصاص داده است</span><span dir="LTR">.</span><span lang="AR-SA"> ولی سخنگوی قوه قضاييه ايران همچنان اصرار دارد که اعدام کودکان در ایران وجود ندارد. بلکه آنچه اجرا می شود قصاص است. «قصاص حق خصوصی فرد است و فقط با گذشت اوليای دم از آن صرفنظر مي‌شود» (مصاحبه مربوط به سال ١٣٨٧)<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">بحث بر سر این است که چه نامی بر دار زدن انسانها بگذاریم. درست مثل شکنجه که جمهوری اسلامی همیشه ادعا می کند که در ایران شکنجه صورت نمی گیرد چیزی که اعمال می شود تعزیرات اسلامی است. برای کسی که زیر شلاق درد می کشد چه فرقی می کند چه نامی بر این کار بنهید؟ <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">ایران کنوانسيون بين‌المللی حقوق کودک را امضا کرده است و بر اساس ماده ٣٧ این کنوانسیون حکم اعدام و حبس ابد، نبايد برای جرايمی صادر شود که افراد زير </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">۱۸</span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA"> سال مرتکب شده‌اند.‏ و همچنین ماده </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">۶</span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA"> اعلاميه جهانی حقوق بشر نيز تاکيد دارد:‌ مجازات مرگ نبايد برای ‏جرايمی صادر شود که افراد زير </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">۱۸</span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA"> سال مرتکب شده‌اند.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">ولی حکومت ايران اين حق را برای خود محفوظ نگه داشته که مفادی از اين پيمان و نیز پیمان نامه های دیگر را که با قوانين اسلامی همخوان نيست رعايت نکند. از اين مفاد يکی مربوط به آزادی بيان و انتخاب مذهب در بیانیه جهانی حقوق بشر و میثاق بین المللی حقوق سیاسی و مدنی است و ديگری به ممنوعيت اعدام کودکان زير </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">۱۸</span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA"> سال.</span><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><o:p></o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR"><o:p> </o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span lang="AR-SA"><span>همینطور احکام سنگسار در ایران بر جای خود باقی است. سال گذشته یک نفر سنگسار شد و زنانی هستند که در زندانها در انتظار اجرای سنگسار بسر می برند.</span><o:p></o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR"><o:p> </o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span lang="AR-SA">من این آمار را فقط از جهت نشان دادن ابعاد جنایت در ایران در اینجا ذکر کردم. ولی آمار نباید باعث شود که زندگی های نابودشده پشت آن گم شوند. با هر اعدام، تنها یک نفر به قتل نمی رسد، خانواده ای متلاشی می شود، جامعه ای مورد تهدید و ارعاب قرار می گیرد، اخلاق از طرف حکومت کنندگان زیرپا گذاشته می شود و خشونت بازتولید می شود. حتی اگر یک نفر اعدام شود، آنهم در یک دادگاه بیگانه با موازین حقوق بین الملل، این یک فاجعه است. <o:p></o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR"><o:p> </o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span lang="AR-SA">قتل انسانها به نام قانون کریه است و اما قتل انسانها به نام دولت به جرم عقیده ای مخالف و عمل سیاسی یک جنایت است. اعدام قبیح است و ماده ٣ اعلاميه جهاني حقوق بشر و نیز ماده ٦ ميثاق بين المللي حقوق مدني و سياسي از حق حيات دفاع می کند. و بعد پروتكل الحاقي به ميثاق بين المللي حقوق مدني و سياسي لغو مجازات اعدام را خواستار شده است.<o:p></o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="LTR"><o:p> </o:p></span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span lang="AR-SA">امروز، بیشتر دولتها مجازات اعدام را لغو یا متوقف کرده اند و یا فقط در موارد نادر بکار می گیرند. در ایران اما اعدام بیشتر و بیشتر و بدون رعایت حداقل های موازین حقوق شناخته شده بین المللی انجام می شود. </span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span dir="RTL"></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA"><span dir="RTL"></span> <br /></span><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="line-height: 115%; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:&quot;;font-size:100%;" lang="AR-SA"><span style=""> </span></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" ><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">٢٠</span></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:12pt;" lang="AR-SA"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" ><span style=""> </span>خرداد ١٣٨٩</span><o:p></o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1959158506367807620-338574223570242173?l=monireh-baradaran.blogspot.com' alt='' /></div>منیره برادرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1959158506367807620.post-84744120946014491132009-09-09T20:48:00.001+01:002009-09-09T20:49:50.980+01:00<div style="text-align: right;"><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:hyphenationzone>21</w:HyphenationZone> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>DE</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>AR-SA</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 2.0cm 70.85pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" align="center"><b><span style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA"> <br /><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA">آقای اکبر گنجی در شماره ٦ سلسله مقالات «چه باید کرد؟»، برای بیانیه خطاب به کمیسیاریای عالی حقوق بشر که در آن محاکمه سران جمهوری اسلامی و جلوگیری از ورود احمدی نژاد به سازمان ملل خواسته شده، نماد سبز را تعیین کرده و نوشته اند: «</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA"> از همین لحظه به طور شفاف و به صراحت تمام اعلام می کنیم: </span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;" lang="AR-SA"><span dir="LTR"></span><span style=""> </span></span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA">اول</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"><span dir="LTR"></span>- </span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA">شعار کمپین "جنایت علیه بشریت" به شرح زیر است</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"><span dir="LTR"></span>: <br /></span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA">جنگ نه؛</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;" lang="AR-SA"><span dir="LTR"></span> </span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA">تحریم اقتصادی نه؛ محاکمه ی سران رژیم به جرم "جنایت علیه بشریت» آری.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"><span dir="LTR"></span> </span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA">دوم- نماد کمپین "جنایت علیه بشریت"، سبز سبز است و ما هیچ پرچمی، جز نماد سبز بالا نخواهیم برد</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"><span dir="LTR"></span>. <br /></span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA">سوم- تمامی افرادی با این شعارها موافقند، می توانند در این کمپین شرکت کنند</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"><span dir="LTR"></span>.</span><span dir="RTL"></span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA"><span dir="RTL"></span>»</span><span dir="LTR" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA">در حالی که پیشتر در توضیح برنامه این بیانیه، که برای امضاهای گسترده در سایتهای مختلف قرار گرفته، آمده بود: «این برنامه وابسته به هیچ گروه و حزبی نیست. پرچم هیچ حزب و گروه و دسته ای را هم بالا نخواهیم برد. هر ایرانی، فارغ از تعلقات دینی، سیاسی و جنسیتی، می تواند این بیانیه را امضا کند.»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA">ما هم مایل بودیم آن را امضا کنیم و ناممان را به </span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA">نشانی ئی</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA"> که برای جمع آوری امضاها در نظر گرفته شده</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA"> است</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA">، ارسال کرده ایم. اما حال با نوشته آقای گنجی، که نماد کمپین این بیانیه را «سبز سبز» می داند، بیم آن داریم که این رنگ، <span style=""> </span>تابلوی ورود ممنوع برای ما و امثال ما</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA">ئی باشد</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA"> که خود را با نماد سبزی، که در آن حاکمیت دیدگاه خاصی که به خط قرمزها پایبند است، تعریف نمی کنیم. ما مخالف سبز نیستم ولی نمی دانیم<span style=""> </span>آیا این رنگ، نماد پذیرش تنوع و کثرت در جنبش است و خواهد ماند</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA">؟<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA">سبز نماد جنبش عمومی یا نماد دیدگاهی خاص در راس آن؟<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA"><span style=""> </span>ابتدا رنگ کمپین آقای میرحسین موسوی بود اما بعد از تقلب انتخاباتی مفتضحانه تبدیل به سمبلی برای مقاومت در برابر دروغ و اعتراض به استبداد شد. این رنگ در عین حال نماد همبستگی هم است. چه علامتی بهتر و عملی تر از مچ بند سبز برای ابراز همبستگی با مبارزات هموطنان خویش در یک عرصه جهانی؟ مچ بند سبز<span style=""> </span>فوتبالیستهای شجاع ایرانی هنگام شرکت در مسابقات جهانی در کره جنوبی چه درخشش زیبائی در قلب مردم مان و نیز در جهان داشت. و یا چه نمادی روشنتر از پرچمی سبز بر سردر عمارت شهرداری فلورانس در کنار پرچم این شهر می توانست بیان همبستگی مردم فلورانس با مردم <span style=""> </span>ایران باشد؟ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA">با تشدید سرکوب و فشار بر معترضین در ایران، از نمایش رنگ سبز و پلاکاردها در خیابانها که با خطر باتوم، دستگیری و حتی مرگ مواجه است، کاسته شده و به جایش فریادها رساتر شده اند: فریادهای شبانه بر پشت بامها و فریادهای آمیخته در صفیر گلوله در روشنای روزها. صداها <span style=""> </span>گاه آگاهانه خاموشی برمی گزینند تا سکوت، صدای اعتراض باشد. «مادران عزادار» در راهپیمائیهای غروب روزهای شنبه لباس سیاه و سکوت را برای بیان اعتراض شان مناسب یافته اند. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA">با این همه، سبز همچنان جنبه نمادینی در جنبش اعتراضی دارد. اما آیا این سبز همان سبزی است و خواهد ماند که از فردای ٢٢ خرداد با شعار «رای من کو» شروع شد؟ گرچه این شعار روشنترین نماد اعتراض به ربودن آرا و همچنین خواستار حق شهروندی بود، در روند خود و در پی سرکوب بیرحمانه رژیم، اما، گسترش معنائی پیدا کرد و شعارهای دیگری به میدان آمد. به شعارهای نفی احمدی نژاد، صداهای دیگری چون «مرگ بر دیکتاتور» که ولایت فقیه را نشانه گرفته، «جمهوری ایرانی» و آزادی زندانی سیاسی، که امروز اولویت بیشتری یافته، افزوده شده است. در درون جنبش همگانی و به ویژه<span style=""> </span>بین زنان فعال شاهد گرایشاتی هستیم که اعتراضها را تک خواسته ای نمی خواهند و میل به تنوع صدائی دارند. در عین حال اما، در میان بالائی های همسو با سبز، آقای موسوی بر نظام جمهوری اسلامی و قوانین آن پافشاری می کند و عده ای بر جنایتهای گذشته رژیم و به ویژه جنایتهای دهه ٦٠ سرپوش می گذارند. سبز طیف است و با سایه روشن تفاوتهائی، که سرشت و طبیعت همراهی های متنوع و رنگارنگ است.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA"><span style=""> </span>تنوع صداها از طبیعت هر جنبش همگانی برمی خیزد و ما نمی دانیم<span style=""> </span>آیا نماد سبز این توانائی را دارد که این گوناگونیها و رنگین کمانها را دربرگیرد؟ یا اینکه تصمیم دارد خود را به تفکر و برنامه خاصی محدود کند؟ در کشورمان که حکومت نظامی با خشونت کم سابقه ای به قلع و قمع هر چه رنگارنگ و «دیگری» است، برآمده و فضائی برای گفتمان آزاد وجود ندارد، پاسخ این سوال روشن نیست. <span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA">ما مخالف سبز نیستیم ولی می بینیم که در تظاهراتهای خارج از کشور عده ای آگاهانه رنگ سبز را به نفع اشخاص و دیدگاه های خاصی مصادره کرده و از دیگران تنها حضوری همرنگ و مطیع می خواهند. شاهد هستیم که رنگ سبز از جنبه نمادین جنبش همگانی خارج شده و بطور آشکاری رنگ ستادها را به خود می گیرد. این دموکراسی نیست که بگوئیم هرکسی با رنگ و پرچم خود و صفها جدا. این شاید آسان ترین راه باشد اما درست ترین نیست. شکاف در نمایش اعتراض مان، نه تنها ما را تحلیل می برد، بلکه گفتگو و مبادله نظری را از ما می گیرد. متاسفانه اغلب ما به عوض توجه به نقطه‌های پیوندمان و به عوض بحث و نقد خود و دیگری، از همان ابتدا مرز و دیوار می کشیم. شاید این عارضه تاریخی کشوری، چون ایران باشد که در آن دیوارها همیشه زنده و حاضر بوده اند، نه تنها دیوارهای بلند زندانها، که دیوارهای بلند بین مسلمان و غیرمسلمان، زن و مرد، محرم و نامحرم، نجس و پاک و غیره. آیا همین<span style=""> </span>دیوارها باعث نشده که رنج و بیدادهائی که در طول تاریخ همین جمهوری اسلامی بر دگر اندیشان این جامعه رفته است تا سالها به چشم دیگرانی چون خود شما، آقای گنجی، نیاید؟ آیا این دیوارها درهای عاطفه ما را که جوشیده از تجربه های مشترک با هم بودن و دیدن همدیگر است و باید در چنین روزهائی گشوده بماند، بسته نخواهد گذاشت؟ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA">جنبشهای اجتماعی باید عرصه ای برای تامل و یادگیری باشد. ما همچنین مخالف دیدگاه های دگم و افراطی هستیم که برای اثبات خویش چیزی جز تخریب دیگری نمی شناسند. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA">آقای گنجی، چرا با «سبز» کردن بیانیه خطاب به کمیسیاریای عالی حقوق بشر سازمان ملل، پیش شرطی را برای ورود به آن قرار می دهید، که در اصل متن وجود ندارد؟ آیا آن ٥٩ نفری هم که نامشان جزو اولین امضاکنندگان این بیانیه است، چون شما بر این نظرند که «</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA">نماد کمپین "جنایت علیه بشریت"، سبز سبز است و ما هیچ پرچمی، جز نماد سبز بالا نخواهیم برد.»؟ پاسخ اگر آری است، پس چرا آن را در بیانیه نگنجانده اند. و اگر جواب منفی است، مگر کسی از این جمع </span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA">ا</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA">مضاکنندگان، حتی اگر خود شما آن متن را نوشته باشید، می تواند بعد از انتشار و خارج از متن بیانیه</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA">،</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA"> </span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA">شرط ورود به آن اضافه کند؟<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA">ما در حرکت اعتراضی مردم کشورمان سهیم هستیم ولی نه در درون سبز و نه رودررو با آن. معتقدیم که زمانی قادر خواهیم بود دموکراسی و تحمل دیگری را در کشورمان تحقق بخشیم که ارزشهای آن را از همین امروز با نقد آگاهانه خود و دیگری راهنمای حرکتمان قرار دهیم.<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="FA">منیره برادران- نسیم خاکسار - اصغر ایزدی</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="AR-SA"><o:p></o:p></span></p> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1959158506367807620-8474412094601449113?l=monireh-baradaran.blogspot.com' alt='' /></div>منیره برادرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1959158506367807620.post-25148579921147628912009-09-09T20:43:00.001+01:002009-09-09T20:46:57.671+01:00<div style="text-align: right;"><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:hyphenationzone>21</w:HyphenationZone> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>DE</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>AR-SA</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 2.0cm 70.85pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">شستشوی مغزی به روشهائی اطلاق می شود که در جهت تغییر بنیادی اعتقادات و وفاداری شخص به یک ایده، گروه، مذهب و یا سرزمین خود صورت می گیرد و عبارت است از ترکیب شیوه های مختلف شکنجه های روانی و استفاده سیستماتیک از آنها. خصوصیت اصلی شستشوی مغزی در این است که تکیه اصلی آن نه لزوما بر آزار و اذیت جسمانی، بلکه بر اساس تاثیرگذاری بر رفتار و ذهنیت زندانی قرار دارد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">اصطلاح شستشوی مغزی در دهه ٦٠ میلادی و با جنگ کره بر سر زبانها افتاد. این امر به آن معنا نیست که پیش از آن و یا در جاهای دیگر این روش شکنجه وجود نداشته است. به عنوان نمونه در دوران قدرقدرتی کلیسا در قرون وسطا و حتی تا سده ها پس از آن و نیز در شوروی دوره استالین روشهای شستشوی مغزی بکار گرفته می شده است. در جنگ کره وقتی تعدادی از اسرای آمریکائی از طریق رادیو و تلویزیون وفاداری خود را به چین، مارکسیسم و مائو و همچنین انزجار خود را نسبت به آمریکا اعلام داشتند، توجه علم روانشناسی در امریکا به این مسئله جلب شد. نه تنها روانشناسان، بلکه افکار عمومی هم درگیر این پرسش شد که چطور ممکن است انسانها به یکباره باورها و اعتقاداتشان را تغییر دهند. چه روشهائی این تغییرات بنیادی را در انسانها سبب می شود؟ (١)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">سربازان آمریکائی پس از آزادی و بازگشت به کشور خود مورد تحقیقات روانشناسی قرار گرفتند تا معلوم شود چه شرایطی آنها را به این اعترافات و تغییر در باورهاشان واداشته است. معلوم شد که شستشوی مغزی به روشی که چینی ها بکار بردند، سه مرحله را دربرمی گرفت: خستگی، وابستگی و وحشت.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">زندانبانان ابتدا تلاش می کردند زندانی را از نظر جسمی ضعیف وخسته سازند. شرایط زندان از نظر بهداشتی، امکان خواب و نیازهای ابتدائی دیگر طوری تنظیم شده بود که باعث گرسنگی، خستگی مفرط و بیماری می شد. زندانی باید احتیاجات اولیه اش را به عریانی و با تمام وجود<span style=""> </span>احساس می کرد و می بایست برای ارضا آنها فشار شدیدی را متحمل شود. مرحله دوم ایجاد وابستگی بود. شرط برآورده شدن بخشی از نیازهای اولیه، آمادگی زندانی برای اطاعت کامل از اوامری، مثل شرکت در کلاسهای ایدئولوژیک بود. در صورت اطاعت محض، نظیر آمادگی برای امضا اعترافات دیکته شده یا همکاری با مقامات چینی در تبلیغ علیه دولت آمریکا، زندانی مورد تشویق قرار می گرفت. تشویق هائی مانند اضافه شدن شکر و میوه به جیره غذائی تا وعده آزادی. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">و بالاخره تلاش می شد تا زندانیان را که در دو مرحله پیشین به اندازه کافی فرمانبرداری از خود نشان نداده بودند، با ایجاد وحشت به اطاعت وادارند: از طریق تهدید به اعدام، که گاه با اجرای صحنه های مصنوعی تیرباران همراه می شد؛ ایستاندن زندانی روی پنجه پا به مدتی طولانی، قرار دادن زندانی در سرمای سخت، حبس انفرادی و نگه داری در دخمه هائی که در آن امکان حرکت وجود نداشت.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">بیدرمان روشهائی را که می توانند به شستشوی مغزی بیانجامند بصورت زیر خلاصه کرده است. از آن جمله اند: انزوا از دنیای بیرون و دیگران، یک جهته و محدود کردن حوزه دید، ایجاد بی رمقی و خستگی، تهدید و دلجوئی مقطعی، تظاهر به قدرت مطلق خود و در برابرش کوچک و ناچیز شمردن زندانی و ایجاد فرامین بیهوده و نظیر اینها. (٢)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">ارشاد، کلامی مقدس برای شستشوی مغزی در زندانهای ایران<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">تمام روشهائی که به آنها اشاره شد، با شدت و گستره ای بیشتر در زندانهای جمهوری اسلامی در دهه ٦٠ بکار گرفته می شد و امروز هم بعد از گذشت این همه سال هنوز هم بکار گرفته می شود. در این نوشته تکیه من بر تجربه های آن دهه سیاه و مقایسه آنها با روشی است که چینی ها در مورد اسرای آمریکائی بکار بردند.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">ارشاد و تواب سازی، که در دهه ٦٠ سیاست حاکم بر زندانها بود، نام اسلامی شستشوی مغزی است. هدف از شکنجه تنها برای گرفتن اطلاعات نبود. زندانی در تمام طول حبس هیچگاه به حال خود رها نبود. عامل زمان، یعنی درازمدت بودن شکنجه در میزان تاثیرگذاری و جنبه فرسایشی آن نقش تعیین کننده ای دارد. تلاش زندانبانان این بود که اولا ارزشها و هویت زندانی را، که طبعا برآمده از تجارب وی در پروسه زندگیش بوده است، از وی بربایند و به جای آن قالبهای خود را در ذهن و روان زندانی بچپانند. اهرمهای فشار روانی در زندانهای جمهوری اسلامی دو مرحله درهم تنیده را در برمی گرفت:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">١- تجاوز به اعتقادات و باورهای گذشته زندانی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">این نخستین گام برای شستشوی مغزی بود. در مورد اسرای آمریکائی مقامات چینی با محروم کردن کامل زندانی از اخبار و حوادث جهانی این منظور را دنبال می کردند. نامه های اسرا سانسور یا دستکاری می شد. ارتباط و تبادل عاطفی با دیگر زندانیان غیرممکن بود در عوض با تشویق و وادار کردن آنها به جاسوسی از همدیگر، فضای بی اعتمادی و نفرت ایجاد می کردند. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">محرومیت دادن به زندانی و ایجاد فضای وحشت در زندانهای ایران خشن تر بود. در سال ١٣٦٠ زندانی وقتی پا به زندان می گذاشت، بیکباره خود را تنها و در فضائی می دید که بوی خون و مرگ می داد. از صحنه ای نقل می کنم که شب اول اقامتم در زندان اوین در پائیز ١٣٦٠ شاهدش بودم. من و تعداد دیگری از تازه دستگیرشدگان در اتاقی در نزدیک اتاقهای بازجوئی در انتظار بازجوئی و خالی شدن تخت شکنجه، چشم بسته نشسته بودیم. حرف زدن و حرکت اکیدا ممنوع بود.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">«یکباره متوجه شدم همه جا تاریک شد. چشم بند را بالا زدم. همه جا تاریکی مطلق بود. ناگهان صدای «الله اکبر، خمینی رهبر» و «حزب فقط حزب الله» بلند شد. جمعیت زیادی در راهرو، در حالیکه پاها را بشدت تمام بر زمین می کوبیدند، شعارهای دیگری هم می دادند: «مرگ بر منافق، مرگ بر کمونیست» و «منافق مسلح اعدام باید گردد». صداشان که به نعره می مانست و صدای پاهاشان، که محکم به زمین می کوبیدند، ساختمان را به لرزه درآورده بود. گمان کردم هر لحظه امکان دارد به داخل اتاق بریزند و ما را قتل عام کنند و فکر کردم زندانیانی را که در راهرو نشسته بودند، زیر پاهشان له کرده اند.» (٢)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">ایجاد فضای وحشت برای سلب جرات از زندانی محدود به دوره بازجوئی نبود. صحنه های دهشتناک قدرت نمائی در بندهای عمومی هم زندانی را رها نمی کرد. هر چند وقت یکبار توابها بعد از مراسم دعاهای شبانه، که حس شدید گناه در آنها برانگیخته می شد، با سردادن شعارهائی علیه «سرموضعی» های زندان و ابراز انزجار از آنها به تظاهرات در سالن و اتاقها می پرداختند. لحظه به لحظه بر هیجان هیستریک این شعارها افزوده می شد و گاه منجر به حمله به زندانیان می گردید. بدتر از زندانهای تهران، این شیوه ها در زندان عادل آباد شیراز صورت می گرفت. (٣)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">چنین فضاهائی باعث می شود که حس امنیت در زندگی روزمره بطرز دردناکی مورد تاراج قرار گیرد. این حس ناامنی چنان فرساینده است که گاه زندانی را بر آن می دارد تا گذشته را به فراموشی بسپارد یا حتی با آزار دهندگان خویش همصدا گردد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">برای دست اندازی به روان زندانی و درهم شکستن اعتقادات وی، زندانبانان فضائی ایجاد می کردند که زندانی احساس تنهائی و بی پناهی کند. به زندانی القا می کردند که تمام سازمانهای مخالف را درهم کوبیده اند و سران و شخصیتها را درهم شکسته اند. و برای ارعاب کل جامعه خبر دستگیری و قتل و اعدامها را در رسانه ها با آب و تاب می نوشتند. سعی شان این بود که به زندانی بباورانند که مقاومت او در برابر قدرت مطلق و حاکمیت اسلامی به لجبازی کور و بیهوده می ماند، فراتر از آن، مقاومت جنایتی است غیرقابل بخشش در برابر «امت مسلمان». جنگ با عراق نعمتی بود برای زندانبانان که با توسل به آن در زندانی احساس گناه، بدهکاری و خیانت بیافرینند. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">نه تنها اعتقادات سیاسی، بلکه ارزشهای اجتماعی و اخلاقی زندانی مثل کمک و احترام به دیگران، عشق به انسانها و خانواده هم مورد تجاوز قرار می گرفت. می گفتند محبت و مهر به دیگران، آدمی را از عشق به خدا دور می سازد. مقامات زندان می خواستند به زندانی القا کنند او در گذشته آدمی پست و گناهکار بوده و اکنون در دامن قدرت و عطوفت اسلامی این فرصت به وی داده شده که به گناهانش آگاه گردد و توبه کند. ارشاد در رابطه با گناه معنا می یابد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">در زندان و تنهائی زندانی فرصت می یابد به نقد و تردید در بعضی رفتارها و باورهای گذشته بنشیند. اما نقد و تردید لزوما به معنای نفی یقین های آدمی نیست، تردیدها زمانی به مرحله خطرناک می رسند که در آن هر یقینی و به ویژه یقین به خود زیر سوال رود. این می تواند به سقوط در ورطه خلا بیانجامد. مانس اشپربر در تاملات خود پیرامون قربانیان محاکمات مسکو به این نکته انگشت می گذارد:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">«انسان بدون یقین، نه به آگاهی هویتی خویش نائل می شود و نه می تواند آن را حفظ کند. یقین آن چیزی است که معنای وجودی انسان را شکل می دهد. آدمی که یقین او دستخوش تاراج شده است، دیگر قادر نیست مسئولیتی چیزی را بپذیرد و برای ناشایست ترین کارها آماده است.» (٣)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">٢- القای قالبهای فکری شکنجه گران<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">همزمان با ایجاد خلا در ذهن زندانی، زندانبانان می کوشند قالبهای ارزشی خود را به وی تحمیل کنند. مقامات چینی برای اسرای آمریکائی برنامه های آموزش اندیشه مائو ترتیب می دادند. بعد از درس سوال و جواب صورت می گرفت. در ابتدا یک نفر چینی مسئول بحث می شد. سپس هدایت بحثها به عهده زندانیانی گذاشته می شد که پاسخهای تائیدآمیز می دادند. بعد سوال و جواب شکل بازجوئی پیدا می کرد. پاسخهای زندانی با گفته های سابق خودش و با اظهارات دیگران مقایسه و مواجهه داده می شد. زندانیانی که ابراز ندامت می کردند، باید در حضور دیگران ندامت نامه خود را قرائت می کردند. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">چنین روشهائی در زندانهای جمهوری اسلامی بطور خشن تر صورت می گرفت. به عنوان نمونه، اظهارات یک زن زندانی را که در سالهای ١٣٦٢ تا ١٣٦٣ ماهها در شکنجه گاهی معروف به «واحد مسکونی»، واقع در قزل حصار بسر برده بود، بخوانیم:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">«در این جلسات ابتدا یکی از افراد با دستاویز قرار دادن ساده ترین موضوعات، فردی را به میان می کشید و مثلا می گفت: تو این حرف را در فلان روز و در چنین موقعیتی زده ای. سپس دیگری آن را تائید می کرد و حمله به فرد از همه سو آغاز می شد. حتی شیوه راه رفتن و غذا خوردن فرد می توانست دستاویزی برای حمله به وی باشد. در این حالت گفته می شد: تو نحوه غذا خوردن و یا راه رفتنت شبیه مجاهدین است و بر اساس رهنمود رجوی در این جا عمل می کنی. از همین جا نتیجه می گرفتند که فرد «سرموضع» است و مستحق تحقیر، آزار و اذیت و کیفر. افراد حاضر در نشست مجبور بودند علیه فردی که به میان آورده شده بود، فاکتهائی را مطرح کنند. بعدا حتی کسانی که فرد به میان آورده شده را می کوبیدند، گاه مورد تحقیر توابین گرداننده نشست قرار می گرفتند. آنها نیز متهم می شدند که فرد را بدرستی زیر سوال نبرده اند و با مطرح کردن موارد غیرجدی سعی داشته اند مسئولان زندان را فریب دهند.» (٤)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">تجاوز به دنیای زندانی<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">داریوش رجالی در کتاب «شکنجه و مدرنیته» (٥) می نویسد که تجاوز به دنیای ذهنی زندانی و ارشاد او از طریق چهار مجرای حسی صورت می گیرد که اینها تاثیرپذیری حسی انسان را میسر می سازند. این مجراها عبارتند از:<span style=""> </span>تکلم، شنیدن، دیدن و نیز ندیدن. در اینجا بطور خلاصه و بخشا با استناد به کتاب فوق، به تاثیرگذاری القائات بر روی زندانی از طریق این کانالهای حسی اشاره می کنم.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">ابزار زبان<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">استفاده از ابزار زبان برای نفوذ در ذهن و اعتقادات زندانی، متکی به آئین های مذهبی و مراسم عبادی است که در آن دعا با شعارهای سیاسی درهم می آمیزد. مثلا «الله اکبر» که در آن سالها در فواصل دعاخوانی، سخنرانیها و اعترافات زندانیها بطور مرتب تکرار می شد، هر بار با این شعارها پایان می یافت: خمینی رهبر؛ مرگ بر ضدولایت فقیه، توده ای و منافق و فدائی؛ مرگ بر لیبرال، مرگ بر آمریکا، مرگ بر شوروی. شعارهای دیگری هم بر در و دیوارهای زندان خودنمائی می کردند نظیر: اینجا دانشگاه است نه زندان. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">تاثیرگذاری این عبارات و شعارها در درآمیختگی آنها با مذهب و نیز در تکرار آنها است. تکرار عبارت هائی گاه می تواند بطور ناخودآگاه به باور تبدیل شود. شکنجه گران در وجه دیگری هم از ابزار زبان و مذهب سود می جستند. این عمل چند کارکرد داشت: نخست اینکه آنها را در اعتقادشان که عمل شکنجه کردن دشمن عین عبادت است، راسخ تر می کرد و باعث می شد که آنها در عملشان احساس تزلزل و عذاب وجدان نکنند. دوم اینکه عبارات کوتاهی مثل الله اکبر یا لا اله الله در حین شلاق زدن، ریتمی به حرکت آنها می داد و این می توانست از خستگی شلاق زدن بکاهد. و بالاخره اینکه تقدس بخشیدن به شکنجه در خدمت ایجاد حس گناه در زندانی، که به نام خدا درد بر او نازل می شد و نیز حس بی قدرتی در مقابل اراده مطلق شکنجه گر قرار می گرفت. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">ابزار شنوائی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">شنیدن مدام و متناوب دعاها، عبارات شعارگونه مثل «زندان نعمتی است برای ما تا آدم شویم» مصاحبه هائی که همگی مضمونی یکسان داشتند، مانند تکرار زبانی، تجاوز به ذهن و روان زندانی است و می توانند به باور بیانجامند. مقاومت زندانیانی که تنبیهات و آزاهای جسمی را به جان می خریدند ولی از شرکت در برنامه های اجباری آموزشی و ارشادی و مصاحبه های اجباری زندانیان سرباز می زدند، با توجه به کارکرد آن روشها معنائی ملموس می یابد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">ابزار دیدن<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">زندانی وادار به دیدن صحنه هائی چنان رعب انگیز می شد که می توانست اراده او را حداقل برای مدتی فلج کند. شاهد اعدام دیگران بودن و گاه حتی نظاره گر اعدام خود بودن، می تواند سیستم کنترل رفتاری شخص را شدیدا به اختلال بکشاند و او را وادار به حرکتی کند که در آن اراده وی نقشی ندارد. رجالی در این باره به گزارش تکان دهنده ای از شهادت یک زندانی استناد می کند. این زندانی را به همراه یک زندانی دیگر برای اعدام می برند. او به خاطر می آورد که بر روی سینه آن دیگری نوشته شده بود: پیکاری. دست و پای آن دو را به تیر می بندند و بعد شلیک می کنند. این زندانی که در اثر تقلاهای بی ارادی اعضای بدنش، چشم بندش عقب رفته بود، به خون درغلتیدن آن دیگری را می بیند و دنبال خون خود می گردد. اما تیری به او نخورده است. بعد پاسداران در حالیکه مسخره اش می کنند، دست و پای او را باز می کنند. بقیه ماجرا را او دیگر به خاطر نمی آورد. ماجرائی که او به خاطر نمی آورد، می تواند عملی باشد که بازجو در آن حالت شوک او را به انجام آن وادار ساخته است. شاید شوک مانع از آن شده که آن عمل به حافظه راه یابد و یا شاید ذهن وی بطور ناخوآگاه از یادآوری آن سرباز می زند.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">ابزار ندیدن<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">گاه تاثیرگذاری متجاوزانه بر ذهن و روان از طریق ندیدن صورت می گیرد. به زندانی جلوه ای از یک عمل خشونت آمیز و دهشتناک نشان داده می شود اما خود صحنه قابل رویت نیست. مثلا زندانی لکه خونی را روی دیوار راهرو بازجوئی می بیند یا صدای ضجه می شنود بدون آنکه ببیند چه اتفاقی افتاده یا می افتد. صحنه ای که برای او قابل رویت نیست، هشداری است بر او؛ او وادار می شود که شکنجه شدن خود را جلوی چشمش مجسم کند. در آن سالهای دهه ٦٠و امروز هم، زندانی را در روزها و هفته های اول دستگیری در راهروهای بازجوئی می نشانند تا صدای شکنجه شدن دیگران را بشنود. زندانی با ندیدن صحنه هائی که اما از طریق حسهای دیگر آن را دریافت می کند، بشدت موقعیت خود را ناامن می بیند.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">خلاصه کلام، ارشاد، نام دینی شستشوی مغزی، بسیار فراتر از معنای صرف درس و مکتب است. اگر ارشاد محدود به اینها می ماند، به یقین تاثیرگذاری اش از نظر کمی و کیفی چنان نبود که پدیده ای به نام «تواب» را در زندانهای جمهوری اسلامی باعث گردد. اگر هم درس و مکتبی در کار بود، نخست اینکه در قالب اجبار بود و دوم اینکه با اشکال مختلف شکنجه و به ویژه شکنجه های روانی کاربرد پیدا می کرد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></p> <div style="border-style: none none solid; border-color: -moz-use-text-color -moz-use-text-color windowtext; border-width: medium medium 1pt; padding: 0cm 0cm 1pt;"> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="border: medium none ; padding: 0cm; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">پانویسها:<o:p></o:p></span></p> </div> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">(رئوس بحث این نوشته از کتاب «روانشناسی شکنجه»، به قلم نگارنده برگرفته شده است)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">١- این بحث<span style=""> </span>روانشناسانه به هیچ وجه به معنای توجیه و دفاع از سیاستهای جنگ طلبانه دولت آمریکا در دوره جنگ سرد و دخالت در مسئله کره در دهه ٥٠ میلادی نیست. پدیده شستشوی مغزی و سیاست اعتراف گیری اجباری در همان زمان در خود آمریکا و در زمان مگ کارتی هم اتفاق افتاد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">٢- <span style=""> </span></span><span dir="LTR" style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">Gustav Keller: Psychologie der folter, Frankfurt 1981<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span dir="RTL"></span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA"><span dir="RTL"></span>٣- فریبا ثابت، یادهای زندان، پاریس، ١٣٧٦ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">٤- </span><span dir="LTR" style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">Mans Sperber: Sieben Fragen zur Gewalt, München, 3. Auflage 1983<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: justify; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span dir="RTL"></span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA"><span dir="RTL"></span>٥- ایرج مصداقی، دوزخ روی زمین، سوئد ١٣٨٧<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: justify; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA">٦- </span><span dir="LTR" style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="EN-US">Dariush Rejali: Torture and Modernity. Self, sociaty and state in modern Iran, Colorada, 1997<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: justify; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span dir="RTL"></span><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="FA"><span dir="RTL"></span>١٧ آگوست ٢٠٠٩</span></b><b><span dir="LTR" style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></b></p> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1959158506367807620-2514857992114762891?l=monireh-baradaran.blogspot.com' alt='' /></div>منیره برادرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1959158506367807620.post-68731674855811564542009-09-09T20:30:00.004+01:002009-09-09T20:42:24.059+01:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:hyphenationzone>21</w:HyphenationZone> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>DE</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>AR-SA</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 268435456 0 0 -2147483648 0;} @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial; mso-fareast-language:EN-US;} a:link, span.MsoHyperlink {mso-style-priority:99; color:blue; text-decoration:underline; text-underline:single;} a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; color:purple; mso-themecolor:followedhyperlink; text-decoration:underline; text-underline:single;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 2.0cm 70.85pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} /* List Definitions */ @list l0 {mso-list-id:853805113; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-1551212110 -1835518494 67567619 67567621 67567617 67567619 67567621 67567617 67567619 67567621;} @list l0:level1 {mso-level-start-at:0; mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:-; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:"Arial","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri;} ol {margin-bottom:0cm;} ul {margin-bottom:0cm;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:180%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:12pt;" lang="FA"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="font-size:100%;">مجله باران شماره 23 بهار 1388</span></span> <br /></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:180%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:12pt;" lang="FA"> <br /></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">برای اینکه فریاد دردمان را دیگران بشنوند، بفهمند و باور کنند، ابتدا باید درد را به آنها نشان دهیم. و نیز برای اینکه گذشته فراموش نشود، باید آن را ثبت و مستند کرد. برای عملی ساختن این منظور، راه های مختلفی هست: مثل نوشتن، سرودن، گفتن، نقاشی نمایش و فیلم. فیلم به دلیل تصویرپردازی می تواند تاثیر زیادی روی بیننده بگذارد. به ویژه در بازسازی واقعیت و مستندسازی که موضوع این نوشته است، فیلم ظرفیتهای بالائی دارد و بهتر قادر است نقش میانجی بین واقعیتی که سپری گشته و به حافظه سپردن آن گذشته ایفا کند. در این زمینه در دو – سه دهه گذشته کارهای بسیار ارزنده ای در خارج از ایران، رها از تیغ سانسور و زندان جمهوری اسلامی صورت <span style=""> </span>گرفته است. فیلم هائی که موضوعات آن زندان، سانسور، شکنجه، قتل مخالفان و موارد دیگری از کارنامه سیاه جمهوری اسلامی در نقض حقوق بشر بوده است. اکثر این فیلمها به زبان انگیسی تهیه شده اند. استفاده از زبان بین المللی و همچنین نقش زبان تصویری، این امکان را به فیلمساز می دهد که مخاطبین خود را از دایره ایرانیها فراتر برده و توجه جهانیان را به نقض حقوق بشر توسط حکومت ایران جلب کند. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">نوشته حاضر نگاهی است به این فیلمها، تا آن تعدادی که من دیده و به آنها دسترسی داشته ام. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">اگر ترتیب زمانی تهیه این فیلمها را مبنا قرار دهیم، شاید «شب بعد از انقلاب» ساخته رضا علامه زاده، فیلمساز تبعیدی مقیم هلند، از اولین کارها در این نوع به حساب آید. این فیلم ۴۵ دقیقه ای که بعد از فتوای قتل سلمان رشدی تهیه شده، با نمایش صحنه های کتاب سوزی و حوادث و شعارهای مرگبار شروع می شود و سپس تاریخچه ای از سانسور و سرکوب اندیشه و بیان را به نام دین در چند دهه اخیر در کشورمان به نمایش می گذارد. فیلم از ترور احمد کسروی آغاز می کند که در سال ۱۳۲٤ شمسی به دست نواب صفوی و همفکران وی و با تائید مجتهدان دینی صورت گرفت و سپس این سیر را که بعد از انقلاب ۱۳۵۷ با بستن روزنامه ها و قتل روشنفکران و نویسندگان به فاجعه انجامید، نشان می دهد.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">فیلم بعدی رضا علامه زاده «جنایت مقدس» نام دارد که بعد از ترور چهار تن از مخالفان جمهوری اسلامی در رستوران میکونوس برلین تهیه شده است. علامه زاده در این فیلم می کوشد که ترورهای جمهوری اسلامی را در خارج از مرزهای ایران با تکیه به اسناد و اظهارات شاهدان برملا کند. این ترورها بلافاصله بعد از انقلاب شروع شد، اما پرونده آنها عموما از طرف دولتها مورد پیگیری واقع نشد. ترور میکونوس اما، مسکوت نماند. با حکم دادگاه برلین که بر مسئولیت حکومت ایران در فرمان قتل و سازمان دهی آن انگشت گذاشت، چهره تروریستی جمهوری اسلامی در جهان عیان شد. نقش فیلم «جنایت مقدس» که استنادات آنها بر دست داشتن سران حکومتی ایران در این ترورها جای شکی باقی نمی گذارد، بی شک در این امر بی تاثیر نبوده است. این فیلم بارها در تلویزیون هلند و احتمالا در کشورهای دیگر هم نمایش داده شده است.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">زبان بکار رفته در هر دو فیلم انگلیسی است و اظهارات شاهدان غیرانگلیسی زبان، زیرنویس انگلیسی دارد. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">فیلم مستند و موثر دیگر ساخته مسعود رئوف، فیلمساز جوان ایرانی مقیم کانادا است با نام: «درختی که به یاد می آورد». این فیلم ٥٠ دقیقه ای در سال<span style=""> </span>٢٠٠٢ ساخته شده است. فیلم با اشاره به خودکشی حبیب، یک جوان ایرانی، در سال ۱۹۹۲ خود را به درختی در بیرون شهر حلق آویز می کند، آغاز می شود. فیلم در همان ابتدا ما را درمقابل این سوال قرار می دهد که آیا این جوان که تجربه زندان جمهوری اسلامی را پشت سردارد، هیچگاه فرصت و امکان گذر از تجربه و خاطره گذشته را یافته بود. ده سال بعد از این حادثه، مسعود رئوف در فیلمش در جستجوی این خاطره ها است، خاطره هائی که راویانش امید را رها نکرده و در چالشی، که یک سوی آن بار گذشته قرار دارد و سوی دیگرش دل مشغولیهای زندگی در تبعید، زندگی می کنند. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">چند زندانی از مشاهدات و تجربه های خود در زندانهای جمهوری اسلامی ایران در این فیلم سخن می گویند. این شهادتها هر کدام به موضوعی متفاوت در زندان انگشت می گذارند. یکی از تابوتها می گوید، دیگری از اعدامهای جمعی که پشت دیوار بند زنان صورت می گرفت، یکی از سلول انفرادی و شکنجه می گوید و دیگری از فرزندش، که با وی در زندان بود و اعدام همسرش. راویان به جای کلی گوئی و سخنان شعارگونه، سعی می کنند تجربه های دردناکی که خود از سر گذرانده اند، شرح دهند. از این جهت این فیلم را باید در زمره فیلمهای مستند موفق دانست. این خاطره ها با صدا و تصویر شخص دیگری خارج از این جمع که تاریخی از رویدادهای بعد از انقلاب را ارائه می دهد، مثل حلقه های زنجیر بهم وصل می شوند. نقطه پیوند این روایتها زندان است، زندان در دوره ای معین- دهه ٦٠- و در زندانهای مختلف تهران بزرگ. شاهدان جنایتهای هولناک آن دهه، همچنین از زندگی در بیرون از زندان، از<span style=""> </span>تبعید و چالش های درونی خود می گویند. می بینیم که هر کدام به نحوی برای تداوم زندگی و مقابله با فشارهای گذشته در تلاش هستند. شکوفه دانشگاه و فعالیت آکادمیکی را پی می گیرد و شیرین هنر موسیقی و آواز را. این فیلم که با انیمشن های پررنگ مسعود رئوف و نقاشی های سودابه اردوان زینت می یابد، از پرداختی گیرا و یکدست برخوردار است.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">فیلم به زبان انگیسی است و راویان سرگذشت خویش را به این زبان بیان می کنند. این کار، غیر از جذب مخاطب غیرایرانی، خود در خدمت تلاش فیلم که زندانی دیروز با بار خاطرات گذشته، اما در بطن دنیای امروز وی به نمایش گذاشته شود، قرار می گیرد. زبان جدید می تواند سمبلی بر این باشد که زندانی دیروز، از گذشته عبور کرده است. این فیلم در برنامه های تلویزیونی کانادا و کشورهای دیگر و در فستیوالهای مختلف به نمایش درآمده است.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"><span style=""> </span><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">«چند نمای ساده» فیلم ٩٠ دقیقه ای ساخته یوسف اکرمی، فیلمساز ایرانی مقیم کانادا هم در نشان دادن جنایتهای جمهوری اسلامی جایگاهی ویژه دارد. تکیه این فیلم غیر از روایتهای شاهدان و بازماندگان زندانهای جمهوری اسلامی از دهه ۶۰،</span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"> بر اظهارات کسان دیگری هم که بنا به فعالیت شان، شناختی از وضعیت ایران دارند، قرار دارد. </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">چند وکیل اداره مهاجرت از طریق تماس با پناهندگان ایرانی از رنجهای گذشته و کابوس شکنجه شدگان سخن می گویند و نماینده کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل آقای </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="AR-SA">موریس کاپیتورن</span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">، عضو قلم کانادا و مسئول سازمان عفو بین الملل کانادا بر نقض حقوق انسانها و قتل های سیاسی پائیز ۱۳۷۷ و سرکوب آزادی در ایران شهادت می دهند.</span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"> انتخاب این چهره ها، نه تنها می تواند به جلب بیننده غیرایرانی- در این فیلم به ویژه بیننده کانادائی-<span style=""> </span>کمک کند بلکه بنوعی دخالت دادن کسانی است که گرچه بطور مستقیم قربانی سرکوب نبوده اند، اما از طریق حوزه کار و فعالیت خود سیستم سرکوب را می شناسند و بنابراین اظهارات آنها هم می تواند جزو مستندات باشد.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">در فیلم «چند نمای ساده» نماها اما، از آنجا که حول محور مشخصی نمی گردد، بیننده را سردرگم می کند و مانع آن می شود که او روی نکته ای از فیلم تمرکز یابد و تامل کند. کاملا بارز است که یوسف اکرمی برای این فیلم، که با هزینه خودش تهیه کرده، زحمت زیادی کشیده است. وی با اشخاص زیادی مصاحبه کرده و آرشیوها را در جستجوی عکس و خبر زیر و رو کرده است. به نظر می رسد یوسف اکرمی در این فیلم هراس دارد که جنبه ای از جنایتهای جمهوری اسلامی از قلم نیفتد و این سبب شده که موضوعات گوناگونی که هر کدام می توانستند به تنهائی موضوع فیلم مستندی قرار گیرند، بطور فشرده، بدون آنکه بیننده فرصت دریافت و تامل یابد، پشت سرهم نمایش داده می شوند. گرچه تکیه اصلی فیلم روی زندان است، اما موضوعات دیگری نظیر سرکوب در کردستان، مسئله زنان، قتل نویسندگان و قتلهای خارج از کشور هم از نماهای این فیلم هستند. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">غیر از گستردگی موضوعات، تعداد چهره هائی هم که بعنوان شاهد یا کارشناس در فیلم ظاهر می شوند، بسیار زیاد است و این بیننده را دچار سردرگمی می کند. شاید اگر یوسف اکرمی فیلمش را مثلا به سرگذشت مینو همیلی، اهل سنندج که شاهد جنایتهای جمهوری اسلامی در سنندج بوده، دستگیر شده و از زندان اصفهان خاطره ها دارد و حالا از زندگی در تبعید حرفها برای گفتن دارد، و یا به سرگذشت دختر جوانی که در جستجوی مادر اعدام شده اش است، محدود می کرد، می توانست بیننده را بیشتر به توجه و <span style=""> </span>تامل وادارد. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">متاسفانه در این فیلم در ارائه شهادتها، دقت لازم بعمل نیامده است. شاهدان به جای نقل چیزی که خود تجربه کرده اند، به کلی گوئی می پردازند. در حالیکه اعتبار شهادت، بر گواه بودن بر آن چیزی است که شاهد یا به شخصه تجربه<span style=""> </span>کرده یا از شاهدی دیگر شنیده است. مثلا مردان زندانی از تجاوز به زنان در زندان می گویند، بدون آنکه به منبع، زمان و مکان مشخصی اشاره کنند. روشن است که ذکر منبع، لزوما برملا کردن نام اشخاص نیست. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">این فیلم هم به زبان انگیسی تهیه شده و اظهارات قربانیان و شاهدان، جائیکه به فارسی است، زیرنویس انگلیسی دارد.<span style=""> </span><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">فیلم «از این فریاد تا آن فریاد» ساخته پانته آ بهرامی از نظر تکنیک کار، در نقطه مقابل فیلم «چند نمای ساده» قرار دارد. پانته آ بهرامی در فیلمش، که در سال ٢٠٠٤ آن را تهیه کرده، یک چهره را به نمایش می گذارد. ما در این فیلم با سودابه اردوان، نقاش زندانی آشنا می شویم و از طریق گفته ها و نقاشی های او وارد فضای زندان دهه ٦٠ می شویم. اردوان در این فیلم فضا، مکان و حادثه هر یک از تصاویر را به ما شرح می دهد. او همچنین از ابتکاراتی می گوید که وی و همبندیهایش برای یافتن ابزار نقاشی به خرج می دادند. گاه ابزار ساده ای که ظاهرا هیچ ارتباطی با ابزار نقاشی ندارد، وسیله کار هنرمند قرار می گرفت، مثل خمیردندان یا چای. واینها همه در خفا باید صورت می گرفت. هنر در زندان از ممنوعات بود و با هر گشت و کنترل به یغما می رفت. اردوان توضیح می دهد که چطور بخشی از نقاشی هایش در زندان از بین رفت و اینکه چطور او با کمک دیگران توانست این بخش از آثارش را بیرون بفرستد.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">کار همبندی سابق ما، سودابه اردوان، غیر از جنبه هنری خود، در مستند سازی زندان از اعتبار و اهمیت ویژه ای برخوردارند. بر خلاف نوشته ها و کتابهای خاطرات زندان، که بعد از رهائی از زندان و با یک فاصله زمانی و مکانی به نگارش درآمده اند و بازسازی زندان و گذشته هستند، نقاشی های سودابه در زندان به تصویر درآمده اند و برگردان زندگی روزانه و حالات ما در همانجا هستند. از نظر اعتبار سندیت این نقاشیها مثل عکس عمل می کنند اما در عین حال مهر نقاشی را بر خود دارد. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">صحنه پردازیها و انتخاب موزیک فیلم ٣٠ دقیقه ای «از این فریاد تا آن فریاد» از گیرائی زیادی برخوردار است. صحبتها کشدار نیست و لابلای آنها تصاویری بکار رفته است. صحنه ای که چند بار در فیلم تکرار می شود، آب روان است که از روی نقاشی ها می گذرد ولی باز هم عکسها همچنان شفاف و قابل دیدن است. شاید آب جاری، نشان گذشت زمان باشد که از یاد و خاطره نمی کاهد. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">کار بعدی پانته آ بهرامی در زمینه مستندسازی زندان، فیلم ١٠٥ دقیقه ای « و در عشق، من زنده ام» می باشد که اولین بار در <span style=""> </span>تابستان ٢٠٠٧ در سمینار سراسر زندانیان سیاسی در کلن نمایش داده شد. در این فیلم سیزده زن از نسلهای مختلف تجربه های زندان خود می گویند. راضیه ابراهیم زاده خاطره ای را از زندان دوره خود- دهه بیست- نقل می کند<span style=""> </span>و دیگران از زندانهای جمهوری اسلامی در دهه شصت. بر خلاف کار قبلی بهرامی، نقطه تمرکز و ارتباط روایتها با همدیگر در این فیلم پیدا نیست. ارتباط روایتها گم است. روایتها بی ارتباط با هم هستند. روایتها هر کدام به تنهائی جالب و تکان دهنده هستند اما از آنجا که ناموزون از پی هم می آیند، مشکل است که در حافظه بیننده ثبت شوند.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">فیلم مستند «شاهدان چشم بسته» به کوشش کانون زندانیان سیاسی ایران در تبعید (سوئد) و با همکاری رضا علامه زاده ساخته شده است. در این فیلم شاهدان از دیده ها و تجربه های خود از زندانهای جمهوری اسلامی ایران در<span style=""> </span>دهه ٦٠ سخن می گویند. شکنجه ها، تابوتها، اعدامها، کشتار ٦٧، کودکان در زندان از موضوعاتی هستند که در این فیلم مطرح می شوند. شهادتها اما، پراکنده نیستند و در پیوند با هم مجموعه ای را تشکیل می دهند. مثلا وقتی موضوع شکنجه است، شهادتها روی این موضوع متمرکز می شود. این ترتیب به بیننده فرصت و امکان حس شکنجه را می دهد. باید شکنجه را حس کرد- حس لزوما به معنای تجربه نیست- تا از آن متنفر شد.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">فضائی که این فیلم در آن می چرخد، به رغم موضوعات تلخ و دردآور، فضائی یاس آور و غیرقابل تحمل نیست. بارها شاهد بوده ایم که بیننده از دیدن فیلمهائی که فضای آن بشدت سیاه و تار است، سرباز می زند. شنیده ایم که: «تابش را ندارم.» این واقعیتی است که جنایتهائی جمهوری اسلامی در زندانها، دهشتناک و گاه ورای تصور آدمی است. یک فیلم مستند نمی تواند از نشان دادن آن جنایتها بگذرد، صرفا به این دلیل که بیننده آزار نبیند. ولی می توان جنایت را طوری تصویر کرد، که بیننده چشمها را نبندد. فیلم «شاهدان چشم بسته» این توانائی و ویژگی را دارد که با نمایش چهره زندگی و مقاومت در بین زندانیها، ما را دچار یاس و تلخی مفرط نمی کند. راویان گاه در تعریف خاطره ای طنز و شوخی را چاشنی آن می کنند. در یکی دو صحنه شاهدان این فیلم را در یک فضای سبز و باز می بینیم که دسته جمعی سرود آفتابکارن جنگل را می خوانند و یا به خاطره ای که یکی از زندانیان از مقررات مربوط به ممنوعیت هر نوع زندگی جمعی نقل می کند، می خندند. <span style=""> </span><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">خصلت هر فیلم مستند است که ضمن تاثر، تامل هم برانگیزد. در فیلم «شاهدان چشم بسته»، غیر از خود روایتها، این ناصر رحمانی نژاد است که با وارد شدن در لابلای خاطره ها و تدقیق و تحقیق روی زندان و شکنجه، اثرات روانی آن، روشهای مقابله با آن و موضوعات مربوط دیگر، ما را به تامل و توجه بیشتر وامی دارد.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">این فیلم هم زیرنویس انگلیسی دارد.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">دو فیلم مستند دیگر به ثبت کشتار ٦٧ می پردازد. اولی فیلم ١٥ دقیقه ای «گلزار خاوران» است از دلناز آبادی که در سال ٢٠٠٤ تهیه شده است. آبادی در این فیلم، با کمک عکس، صدا و موزیک تصویری تکان دهنده از گورستان خاوران و تلاش های خانواده ارائه می دهد. فیلم دوم که به مادران خاوران تقدیم شده، با ارائه تاریخچه کوتاهی از حرکات و تجمع مادران زندانی از دوره قبل از انقلاب شروع می شود و تا تجمع مادران و خانواده ها در گورستان بی نام و نشان خاوران ادامه می یابد. این فیلم<span style=""> </span>٢٥ دقیقه ای که در سال ٢٠٠٨ و به همت ناصر مهاجر و فرسو تهیه شده، برای اولین بار در سمینار سالانه بنیاد پژوهشهای زنان ایرانی در برکلی نمایش داده شد است. هر دو فیلم به روش </span><span dir="LTR" style="line-height: 115%;">clip</span><span dir="RTL"></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"><span dir="RTL"></span>، یعنی</span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"> </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">با گردآوری و تنظیم عکس، سند و مصاحبه های موجود تنظیم وتهیه شده است و راوی فیلم اینها را با مهارت به هم پیوند می دهد. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">این دو فیلم نشان می دهد که تا چه حد می توان از روش تا حدودی ساده، که امروز به برکت کامپیوتر امکان پذیر است، در مستندسازی جنایتهای حکومت اسلامی بهره گرفت. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">فیلم «نام های سرخ» حتی به روشی ساده تر، یعنی تنها با استفاده از عکس و صدا تهیه شده است. عکسهای ٦ در ٤ زنان اعدام شده از پی هم مقابل چشم ما قرار می گیرند و صدائی نام آنها و سن شان را برایمان می گوید. اغلب زیر بیست سال هستند. به تدریج سرعت نمایش تصاویر و خواندن نامها بیشتر می شود. یک صدا کافی نیست و صدائی دیگر هم به آن اضافه می شود تا خود را با سرعت حرکت تصاویر انطباق دهد. در آخر فیلم که حرکت عکسها بیشتر و بیشتر شده، صداهائی که نامها و سنها را می خواند، درهم می پیچند. زمان فیلم تمام می شود ولی ما احساس می کنیم که باید نامها و عکسهای دیگری هم باشند. همه می دانیم که آمار اعدام به دلائل سیاسی و عقیدتی و اعدام نوجوانان در جمهوری اسلامی، به ویژه در دهه<span style=""> </span>٦٠، سرسام آور بوده است. اما تنها دانستن یا شنیدن ارقام سه - چهار رقمی، به خودی خودی تاثیر عمیق و تکان دهنده ای ندارند. در فیلم «نامهای سرخ» نامها بر ما آوار می شوند، تکان مان می دهند تا کراهت اعدام را دریابیم.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"><span style=""> </span>این فیلم </span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><span dir="LTR"></span>١٢</span><span dir="RTL"></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"><span dir="RTL"></span> دقیقه ای </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">توسط شهرزاد ارشدی و امین ضرغامی ساخته شده است و از آنجا که برای یکی از نشستهای سالانه بنیاد پژوهشهای زنان تهیه شده، محدوده اش به زنان اعدام شده در جمهوری اسلامی مربوط می شود.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">چه بسا فیلمهای مستند دیگری هم وجود دارند که من نمی شناسم شان و از قلم افتاده باشند. غیر از فیلمهای مستند، که محور این نوشته است، فیلم و نمایشهای تئاتری در این زمینه هم داشته ایم که چون محور این نوشته، بر روی فیلمهای مستند است، به آنها نپرداخته ام. اگر روزی بخواهم در باره این نوع از کارها بنویسم، نمایش «پرومته در اوین» نوشته و کارگردانی جنتی عطائی را فراموش نخواهم کرد. من این تئاتر را در سال ١٩٩٧ در هانوور دیدم. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">پانویس:<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-right: 36pt; text-align: right; text-indent: -18pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><span style="">-<span style=";font-family:&quot;;" > </span></span></span><span dir="RTL"></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">فیلم های رضا علامه زاده را می توانید در یوتیوپ و با مراجعه به سایت او ببینید. </span><span dir="LTR" style="line-height: 115%;"><o:p></o:p></span></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-right: 36pt; text-align: right; text-indent: -18pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><span style="">-<span style=";font-family:&quot;;" > </span></span></span><span dir="RTL"></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">فیلم «درختی که بیاد می آورد» و همچنین فیلم «نامهای سرخ» را می توان در آدرس زیر دید: </span><a href="http://www.1980smassacre.com/film.html"><span dir="LTR">http://www.1980smassacre.com/film.html</span></a><span dir="RTL"></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"><span dir="RTL"></span><span style=""> </span></span><span dir="LTR" style="line-height: 115%;"><o:p></o:p></span></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-right: 36pt; text-align: right; text-indent: -18pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:130%;"><span dir="RTL"></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><span style="">-<span style=";font-family:&quot;;" > </span></span></span><span dir="RTL"></span><span dir="RTL"></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><span dir="RTL"></span><span style=""> </span><span lang="FA">فیلم گلزار خاوران <o:p></o:p></span></span></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 14.4pt; color: rgb(0, 0, 0);" align="right"><span style="font-size:130%;"><span dir="RTL" style=";font-family:&quot;;" lang="FA"><span style=""> </span></span><span dir="RTL" style=";font-family:&quot;;" lang="AR-SA">فارسی</span><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: 14.4pt; color: rgb(0, 0, 0);" align="right"><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:&quot;;" ><a href="http://video.google.com/videoplay?docid=-1798107597126193711&amp;hl=en" target="_blank">http://video.google.com/videoplay?docid=-1798107597126193711&amp;hl=en</a><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: 14.4pt; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: 14.4pt; color: rgb(0, 0, 0);" align="right"><span style="font-size:130%;"><span dir="RTL" style=";font-family:&quot;;" lang="AR-SA">انگلیسی</span><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: 14.4pt; color: rgb(0, 0, 0);" align="right"><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:&quot;;" ><a href="http://video.google.com/videoplay?docid=3305923490512058529&amp;hl=en" target="_blank">http://video.google.com/videoplay?docid=3305923490512058529&amp;hl=en</a><span dir="RTL" lang="AR-SA"><o:p></o:p></span></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: 14.4pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:&quot;;" lang="AR-SA"><span style=""> </span><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: 14.4pt; color: rgb(0, 0, 0);" align="right"><span style="font-size:130%;"><span dir="RTL" style=";font-family:&quot;;" lang="AR-SA">و فیلم مادران خاوران در:<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: 14.4pt; color: rgb(0, 0, 0);" align="right"><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-right: 36pt; text-align: justify; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;"><a href="http://www.iwsf.org/"><span dir="LTR">http://www.iwsf.org</span></a></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-right: 36pt; text-align: justify; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-right: 36pt; text-align: justify; text-indent: -18pt; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" ><span style="">-<span style=";font-family:&quot;;" > </span></span></span><span dir="RTL"></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA">و برای دیدن فیلم «شاهدان چشم بسته» می توانید به آدرس کانون زندانیان سیاسی در تبعید مراجعه کنید: </span><a href="http://www.kanoon-zendanian.org/witnesses.html"><span dir="LTR">http://www.kanoon-zendanian.org/witnesses.html</span></a><span dir="LTR" style="line-height: 115%;"><o:p></o:p></span></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: justify; direction: rtl; unicode-bidi: embed; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:&quot;;" lang="AR-SA"><o:p> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: justify; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size:130%;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="FA"> مه ٢٠٠٩</span></span><span dir="LTR" style="line-height: 115%;font-size:12pt;" ><o:p></o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1959158506367807620-6873167485581156454?l=monireh-baradaran.blogspot.com' alt='' /></div>منیره برادرانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1959158506367807620.post-82285921301712933622009-07-02T10:06:00.003+01:002009-07-02T10:10:53.159+01:00<div style="text-align: right;"><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:hyphenationzone>21</w:HyphenationZone> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>DE</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>AR-SA</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 2.0cm 70.85pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: center; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" align="center"><b><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA">دو نکته در میدان مبارزه جاری<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA"><o:p> </o:p></span></p><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CDOKUME%7E1%5CParvaneh%5CLOKALE%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:hyphenationzone>21</w:HyphenationZone> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>DE</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>AR-SA</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 2.0cm 70.85pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA">اول به سراغ یهودی‌ها رفتند</span><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA"> </span><span dir="ltr" style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA">من یهودی نبودم، اعتراضی نکردم .</span><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA"> </span><span dir="ltr" style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA">پس از آن به لهستانی‌ها حمله بردند</span><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA"> </span><span dir="ltr" style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA">من لهستانی نبودم و اعتراضی نکردم .</span><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA"> </span><span dir="ltr" style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA">آن‌گاه به لیبرال‌ها فشار آوردند</span><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA"> </span><span dir="ltr" style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA">من لیبرال نبودم، اعتراض نکردم</span><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA"> </span><span dir="ltr" style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA">سپس نوبت به کمونیست‌ها رسید</span><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA"> </span><span dir="ltr" style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA">کمونیست نبودم، بنابراین اعتراضی نکردم .</span><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA"> </span><span dir="ltr" style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; color: black;" lang="FA">سرانجام به سراغ من آمدند</span><span style="